Leonid uparcie nie wierzył, że Irena jest jego córką. Jego żona, Wiera, pracowała w sklepie, a ludzie szeptali, że często zamyka się w magazynie z obcymi mężczyznami, co tylko wzmacniało nieufność męża wobec drobnej Irki. Tylko dziadek wspierał wnuczkę i zostawił jej w spadku dom na skraju wsi. Tylko dziadek Matwiej kochał Irkę Mała Irka była w dzieciństwie chorowita i filigranowa, “Ani w mojej rodzinie, ani w twojej takich drobinek nie było” – powtarzał Leonid. Z czasem niechęć ojca przejęła także matka. W prawdziwą miłość do Irki potrafił tylko dziadek Matwiej, leśniczy ze wsi, którego wielu uważało za trochę dziwaka – bo to, co powiedział, często się spełniało. Matwiej nauczył wnuczkę zbierać zioła, a ona już w dzieciństwie deklarowała, że zostanie kimś, kto leczy ludzi. Matka mówiła, że nie ma pieniędzy na naukę, ale dziadek ją pocieszał: “Ja ci pomogę, w razie czego i krowę sprzedam”. Przed śmiercią przekazał wnuczce dom i szczęście Wiera rzadko odwiedzała ojca, aż pojawiła się w progu wsi, prosząc o pieniądze, gdy syn przegrał w karty w mieście i został pobity. Matwiej odmówił: “Nie będę spłacał długów Andrzeja, muszę zadbać o naukę wnuczki”. Wiera wybiegła z domu, wykrzykując, że nie chce znać ani ojca, ani córki. Irena dostała się do medycznej szkoły, rodzice nie dali jej ani grosza, tylko dziadek pomagał – wyciągnęła się też na stypendium dzięki dobrym wynikom. Tuż przed końcem nauki Matwiej zachorował. Przed śmiercią przekazał wnuczce dom i polecił, by pracowała w mieście, ale domu nie opuszczała, bo “Dom żyje, póki w nim ludzki duch się czuje”. Matwiej przepowiedział wnuczce szczęście. Najwyraźniej coś wiedział. Przepowiednia Matwieja się ziściła Matwiej zmarł jesienią, Irka pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym, a na weekendy jeździła do domu dziadka. Pewnego wieczoru, kiedy zawitała do domu, rozpętała się śnieżyca. Nad ranem usłyszała pukanie do drzwi – to był młody nieznajomy, Stanisław, który utknął samochodem przed jej domem. Pomogła mu wyjść z opresji, zaprosiła na herbatę, a śnieżyca zmusiła ich do dłuższej rozmowy. Stas pytał, czy nie boi się mieszkać sama na skraju lasu. Irka opowiadała o pracy w mieście i o tym, czy zdąży na autobus. Stas zaproponował wspólną podróż do centrum. Potem coraz częściej pojawiał się u Irki, żartował, że jej ziołowa herbata działa cuda ­– chciał ją znów zobaczyć. Ślubu nie było, bo Irena nie chciała, choć Stas nalegał. Za to ich miłość okazała się prawdziwa. Gdy urodził się pierwszy syn, wszyscy w szpitalu dziwili się, jak z tak filigranowej kobiety wyszedł taki chłop! Na pytanie o imię Irka odpowiedziała: “Będzie Mateusz, na cześć jednego bardzo dobrego człowieka”.

Leonid nie mógł uwierzyć, że Irmina jest jego córką. Wiera, jego żona, pracowała w lokalnym sklepie. Ludzie w Wrocławiu szeptali, że czasem zamykała się w magazynie z obcymi mężczyznami. Dlatego mąż nigdy nie wierzył, że drobna Irmina to jego dziecko i z czasem znienawidził dziewczynkę. Jedynie dziadek pomagał wnuczce i przekazał jej w spadku dom pod lasem.

Irminę kochał tylko dziadek

Jako dziecko Irmina często chorowała. Była drobniutka, o kruchym zdrowiu. „Ani w mojej rodzinie, ani w twojej nigdy nie było takich drobin,” mówił Leonid. „To dziecko to ledwie metr wysokości.” Nielubiany przez ojca, dystans od Irminy przejęła z czasem także matka.

Jedyną osobą, która naprawdę kochała Irminę, był dziadek Mateusz. Jego dom stał na końcu wsi przy lesie w okolicach Oławy. Przez całe życie pracował jako leśniczy. Nawet na emeryturze codziennie chodził do lasu – zbierał jagody, zioła lecznicze, a zimą dokarmiał zwierzęta. Mateusza mieszkańcy wsi uważali za trochę dziwaka, czasem się go bali. Bywało, że coś przepowiedział i się sprawdzało. Mimo to przychodzili po zioła i wywary.

Owdowiał dawno temu. Jedynym pocieszeniem był las i wnuczka. Kiedy Irmina zaczęła chodzić do szkoły, częściej mieszkała u dziadka niż w rodzinnym domu. Mateusz uczył ją rozpoznawać zioła i korzenie. Dziewczynka chłonęła wiedzę z łatwością. Na pytanie o przyszłość odpowiadała zawsze: „Będę pomagać ludziom, będę ich leczyć.” Matka ripostowała, że nie ma pieniędzy na naukę, lecz dziadek pocieszał: „Nie jestem biedny, pomogę, a jak trzeba będzie, krowę sprzedam.”

Przeznaczył wnuczce dom i szczęście

Córka Wiera rzadko odwiedzała ojca. Pewnego dnia jednak pojawiła się niespodziewanie w jego progu. Prosiła Mateusza o pieniądze jej syn Andrzej przegrał w hazard w Warszawie. Został pobity, a wierzyciele domagali się pieniędzy.

„Przyszłaś dopiero jak ci się pali pod nogami?”, zapytał surowo Mateusz. „Przez tyle lat nawet nie zajrzałaś!” Odpowiedział: „Nie zamierzam spłacać długów Andrzeja. Muszę opłacić naukę Irminy.” Wiera wpadła w szał. „Nie chcę was widzieć! Nie mam już ani ojca, ani córki!” wykrzyknęła i wybiegła z domu.

Gdy Irmina dostała się do szkoły medycznej we Wrocławiu, rodzice nie dali jej nawet złotówki. Pomagał tylko dziadek. Dodatkowo Irmina miała stypendium za dobre wyniki.

Tuż przed zakończeniem nauki Mateusz poważnie zachorował. Przeczuwając nadchodzącą śmierć, powiedział wnuczce, że przekazał jej dom w testamencie. Nakazał, by szukała pracy w mieście, ale nie zapomniała o rodzinnym domu bo dom żyje tylko wtedy, gdy czuć w nim ludzkiego ducha. W zimie kazał palić w piecu. „Nie bój się tu nocować sama. Tu cię znajdzie szczęście,” przepowiedział. „Będziesz szczęśliwa, dziecko.” Może coś wiedział.

Mateusz miał rację

Dziadek zmarł jesienią. Irmina pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym pod Wrocławiem. W weekendy jeździła do domu dziadka paliła w piecu w chłodne dni. Drewna wystarczyło na długo. Prognoza zapowiadała śnieżycę. Miała dwa dni wolnego i nie chciała siedzieć w wynajmowanym pokoju w mieszkaniu starszych krewnych koleżanki ze szkoły.

Wieczorem przyjechała do wsi. W nocy rozpętała się zamieć. Rankiem śnieg wciąż padał, a drogę całkiem zasypało. Ktoś zastukał w drzwi Irmina otworzyła. Na progu stał nieznajomy młody mężczyzna. „Dzień dobry. Potrzebuję odkopać samochód, utknąłem naprzeciw pańskiego domu. Ma pani łopatę?” zapytał. „Leży przy ganku. Chce pan pomocy?” odpowiedziała. Rosły nieznajomy uśmiechnął się z przekąsem: „Jeszcze tylko tego brakowało, żeby pani też zasypało.”

Mężczyzna sprawnie machał łopatą, odpalił auto, ale ruszył tylko kilka metrów znowu utknął. Irmina zaprosiła go do domu na gorącą herbatę może niedługo śnieżyca przejdzie i droga będzie wolna, przecież to nie głęboka wieś, sporo aut tutaj jeździ.

Nieznajomy, który przedstawił się jako Stanisław, chwilę się wahał, lecz wszedł za Irminą do domu. „Nie boi się pani mieszkać sama przy lesie?” zapytał. Wyjaśniła, że przyjeżdża tylko na weekendy, pracuje w mieście i sama się martwi, czy autobus dojedzie. Stanisław, mieszkaniec powiatu, zaproponował, że mogą razem się wybrać i on musi wracać. Irmina się zgodziła.

Któregoś dnia po pracy Irmina wracała pieszo i spotkała Stanisława. „Chyba pani herbata z ziół ma magiczne właściwości,” zażartował. „Tak mi się zachciało panią znów zobaczyć. Może jeszcze raz poczęstuje mnie pani tym naparem?”

Ślubu nie było. Irmina nie chciała. Stanisław próbował przekonywać, ale potem ustąpił. Ich związek okazał się prawdziwą miłością. Irmina przekonała się, że nie tylko w książkach mężczyźni noszą żony na rękach. Gdy przyszedł na świat ich pierwszy syn, personel szpitala dziwił się, jak taka drobna kobieta urodziła takiego olbrzyma! Zapytana o imię syna, odpowiedziała: „Będzie Mateusz. Na cześć bardzo dobrego człowieka.”