Leonard uparcie nie wierzył, że Irena jest jego córką. Wera, żona, pracowała w sklepie – ludzie mówi…

Powiem Ci coś, aż serce ściska, jak sobie o tym wszystkim przypominam. Wiesław przez lata nie mógł uwierzyć, że Karinka to jego córka. Jego żona, Grażyna, pracowała w sklepie we wsi. Ludzie plotkowali, że czasem zamyka się na zapleczu z obcymi facetami. Wiesław, oczywiście, nie mógł zaakceptować, że tak drobniutka i delikatna Karinka jest jego. I od początku jakoś jej nie polubił.

W sumie tylko dziadek Władysław kochał wnuczkę prawdziwie.
Karinka dzieciństwo miała ciężkie ciągle chorowała, wiecznie była nieduża, krucha. Wiesław lubił powtarzać: Ani u ciebie, ani u mnie w rodzinie taki drobiazg się nie zdarzał. Tylko patrzeć, od kogo to się wzięło…. Te jego słowa chyba wpłynęły na Grażynę, bo i ona dystans trzymała.

Za to dziadek Władysław to był anioł. Miał domek na końcu wsi, tuż przy lesie. Przez całe życie był leśniczym, nawet jak przeszedł na emeryturę, codziennie dreptal pod las, grzybów i jagód naznosić, zioła uzbierać. Zimą dokarmiał zwierzęta. Ludzie mówili, że trochę dziwak, a nawet bali się jego przepowiedni, bo często się sprawdzały. A jak ktoś był chory, wszyscy biegli do niego po herbatki i wywary z ziół.

Babcię pochował dawno. Jego całym światem została wnuczka i las. Jak Karinka poszła do szkoły, coraz rzadziej bywała w domu rodziców, a więcej u dziadka. Władek tłumaczył jej sekrety ziół, uczył rozpoznawać korzonki. Dziewczynka była pojętna, nauka szła gładko. Gdy pytali, kim chce być, zawsze mówiła: Będę ludzi leczyć. Tyle że matka powtarzała, że nie ma na jej studia pieniędzy, a dziadek pocieszał: Nie martw się, Karinko, najwyżej sprzedam krowę.

Domek i szczęście to wnuczce zostawił
Córka Grażyna rzadko odwiedzała ojca, a jak już przyszła, to tylko po pieniądze. Syn, Andrzej, przegrał wszystko w karty w Krakowie dostał po twarzy i kazali prędko kasę załatwić. I wtedy Grażyna zjawiła się u Władysława. Ale on tylko westchnął, patrząc na nią surowo: Jak ci się pali, to umiesz mnie znaleźć, a wcześniej latami cię nie było Nie będę spłacał długów Andrzejka. Mam Karinkę, jej muszę pomóc!.

Grażyna wyszła obrażona, wrzeszcząc: Ani ojca, ani córki już nie mam znikajcie mi z oczu!. Gdy Karinka dostała się do medycznej szkoły w Rzeszowie, nawet złotówki z domu nie dostała. Tylko dziadek zawsze znalazł na nią czas i parę groszy. Zresztą radziła sobie bo stypendium też jej przysługiwało, była zdolna.

Pod koniec nauki, Władysław poważnie się rozchorował. Przeczuwał, że jego czas już się kończy, i postanowił zostawić wnuczce dom. Przysięgał Karince, żeby nigdy o domu nie zapomniała, niech do miasta wyjedzie za pracą, ale tu wraca. Zimą ogrzewaj piec, duch domu wtedy śpi spokojnie. Nie bój się tu nawet los cię odnajdzie. Ty będziesz szczęśliwa, dziewczynko. I coś w tym chyba wiedział…

Przepowiednia dziadka sprawdziła się co do joty
Dziadek zmarł jesienią. Karinka już była pielęgniarką w powiatowym szpitalu. W weekendy przyjeżdżała do domku. Rozpalała w piecu, zimą było to konieczne. Dziadek narąbał tyle drewna przed śmiercią, że starczyło jeszcze długo. Prognozy zapowiadały śnieżyce, a Karinka nie chciała siedzieć w wynajmowanym pokoiku u jakichś dalekich cioć lepiej jechać na wieś.

Przyjechała wieczorem, a w nocy zaszalała śnieżyca. Rano droga nieprzejezdna, wszystko zasypane, a tu ktoś puka do drzwi. Otwiera stoi młody chłopak, nieznany jej. Dzień dobry, utknąłem samochodem naprzeciw waszego domu. Macie może łopatę? Karinka zagania go po łopatę Jest pod gankiem, proszę, weźcie. Chciała nawet pomóc, ale tylko się uśmiechnął: Jeszcze ciebie brakowało do odśnieżania, zaraz byś zginęła pod tą górą śniegu.

Poradził sobie, ale zanim odjechał, znowu ugrzązł. Kiedy wrócił zmęczony, Karinka zaprosiła go na gorącą herbatę nie było sensu marznąć, śnieżyca zaraz minie, droga pewnie odkopana będzie, ruch tu niemały. Zgodził się po krótkiej chwili: Nie boisz się być tu sama pod lasem?. Wytłumaczyła, że tylko w weekendy, na stałe mieszka w Rzeszowie, ale czasem martwi się czy autobus dojedzie. Przedstawił się jako Staszek, też mieszka w powiatowym mieście.

Potem jeszcze kilka razy ich drogi się skrzyżowały. Karinka wracała kiedyś pieszo z pracy, a tu nagle podchodzi do niej Staszek, z uśmiechem: Chyba ten Twój ziołowy napar ma w sobie jakąś magię, bo nie mogę Cię zapomnieć. A może jeszcze kiedyś zaprosisz na herbatę?.

Nie marzyli o wystawnej weselnej zabawie, Karinka nawet nie chciała ślubu. Staszek trochę się krzywił, ale odpuścił. Ale ta ich miłość prawdziwa, tak po prostu. Karinka przekonała się wtedy, że to nie bajki że są mężczyźni, którzy własne żony na rękach noszą. Gdy urodził się ich pierwszy syn, w szpitalu wszyscy byli w szoku, jak taka drobna dziewczyna mogła urodzić takiego olbrzyma! Na pytanie o imię, Karinka odpowiedziała bez namysłu: Będzie Władek, na cześć najlepszego człowieka na świecie.