Leno, przemyśl to sto razy, zanim złożysz rezygnację dotyczącą dziecka! Później może być za późno.

Jadź, przemyśl to sto razy, zanim napiszesz rezygnację z dziecka! Potem będzie za późno.
Nie mogę go zostawić, proszę, zrozum mnie, po prostu nie mogę

Cały personel szpitala w Warszawie martwił się o młodą rodzącą. Widać było, że podjęcie tej decyzji nie idzie jej łatwo i że można spróbować ją przekonać.

Rozumiesz, tata wychował mnie w surowości. Od dziecka wmawiał mi, żebym nigdy nie przyniosła wstydu w rodzinę. Jak mu mam powiedzieć, że to się stało? Myśli, że wciąż studiuję, zdobywam zawód. Pół roku nie byłam w domu z powodu ciąży i kłamałam.

Życie potrafi być różne, on może się rozkrzyczeć, poganić, ale w końcu przyjmie twojego chłopca to przecież jego wnuk, kontynuacja rodu.

Nie, nie znacie mojego ojca, on jest bardzo surowy Gdyby mama żyła, zrozumiała by mnie

Jadźka popłakała się gorzko. Ojciec dziecka od razu oświadczył, że myje ręce, nie potrzebuje malucha. Jadź wierzyła w szczere uczucia, co tylko pogłębiało ból. Nie zdecydowała się na aborcję, a w efekcie przyszedł na świat zdrowy, pełen policzków chłopiec.

Mama zmarła, gdy Jadź była w szóstej klasie. Jechała z koleżankami z pracy i wpadli w wypadek. Wszyscy przeżyli, oprócz niej. Życie Jadź podzieliło się na przed i po. Tata, jakby wyrwany z kajdan, wyładowywał całą swoją złość i żal na córkę.

Jadź, uważaj, żebyś nie przyniosła w rodzinę wstydu wyrzucę cię z domu. W naszej rodzinie nie ma miejsca na hańbę, rozumiesz? Ucz się, córko, zdobądź zawód, zostaniesz lekarką, szanowanym człowiekiem.

Tato, co to za hańba, ja jeszcze mała, uczę się dobrze, nie chcę cię rozczarować, nie krzycz na mnie.

Skończyła szkołę z medalem, wstąpiła na medycynę, tak jak chcieli ojciec i mama. Co rok przyjeżdżała do domu, tata gotował swoją kultową kartoflankę i pytał o studia, nieustannie przypominając o wstydzie, żeby Bóg nam darował.

To, czego się bał, stało się. Na drugim roku studiów Jadź poznała chłopaka na balu. Nie zauważyła, jak zakochała się to był jej pierwszy facet.

Wyobrażała sobie już siebie w sukni ślubnej, ojciec dumnie patrzący na swoją mądrą i piękną córkę przyszłą pannę młodą. Ale wszystko poszło inaczej. Facet ją zostawił, marzenia o weselu rozproszyły się jak piórko.

Poród był lekki, ale niełatwe było młodej mamie patrzeć na malucha. Od razu zadeklarowała, że napisze rezygnację. Gdy zobaczyła to maleńkie ciało, pomarszczoną buzię, serce Jadź zadrżało. Niosła go pod sercem dziewięć miesięcy, a teraz musiała go oddać

W sali leżały trzy mamy z niemowlętami. Jadź odwracała się do ściany, by nie widzieć, jak inne karmią swoje dzieci. Swojego nie podjęła, choć pielęgniarki namawiając, licząc na to, że się namyśli.

Rezygnacja została napisana. Żadne namowy nie pomogły. Jadź szybko spakowała rzeczy i milcząco opuściła oddział, otrzymując potrzebne dokumenty. Położne i pielęgniarki patrzyły ze smutkiem na małego Andrzeja, tak go tak zwano wśród siebie.

Wszystko, chłopcze, został sam, mama odeszła. Co się stanie, tylko Bóg wie. Pewnie znajdziesz dobrą rodzinę, takie maluchy szybko znajdą domy

Maluszek uspokoił się, jakby słuchał, a jego mały nosek drgał zabawnie. Pielęgniarka Nadzia Nikolaewna delikatnie otulała go i karmiła odrzuconego. Pamiętała prawie każde dziecko, od którego rodzice się wycofywali.

Zdarzały się przypadki, gdy mamy się odwracały i wracały, ale rzadko. Nocą Andrzej, jakby zrozumiał, że go porzucili, zaczął przeraźliwie płakać. Nie chciał jeść.

Nadzia nie spała całą noc, Andrzej przysypiał jedynie chwilowo, niechętnie brał trochę mieszanki, po czym znów wył. Rankiem uspokoił się, stał się ospały i obojętny.

O, maleńki, mamo chyba wołasz, a nie ma jej, odeszła, nie chciała cię brać.

W czasie kontroli szpitalnej wpadła znowu Jadź.

Gdzie on? Nie oddali jeszcze? Chcę go zabrać!

Jadź, wróciłaś? Bóg dał! Andrzej wciąż u nas, dokumenty nie przekazano. Jesteś pewna decyzji? To nie zabawka, rozumiesz. Chcesz go zostawić, chcesz go zabrać?

Tak, jestem pewna! To mój syn, jak mogłam go porzucić!!!

Jadź zaczęła płakać.

Całą noc nie spałam, słyszałam jego płacz, serce pękało od bólu! Mój mały synek, sam tutaj, bez mamy Dajcie mi go nakarmić, mleko już się zsiada.

Przeprowadzono ją do osobnego pokoju, przynieśli dziecko. Po przyłożeniu do piersi maluch zaczyna głośno mlaskać. W drzwiach stał personel medyczny i szczerze się cieszył. Dziecko nie czekało losu porzuconego, jest z mamą.

Rozmawiałam z ojcem, wyznałam, że urodziłam i zostawiłam dziecko przez niego. Powiedziałam, że nie mogę bez niego żyć i chcę go zabrać. Najpierw był w szoku, potem powiedział, że chce zobaczyć wnuka, i że jestem głupia, a nie matka. Zbeształ mnie, że nic mu nie powiedziałam, że zostawiłam dziecko.

Całe życie słyszałam, że nie wolno mieć dziecka poza małżeństwem. A tu, nie rozpoznał ojca. Płakał ze szczęścia Dobra, wezmę synka, pojedziemy poznać dziadka. Podam mu imię i nazwisko.

Cały szpital patrzył przez okno na kruchą postać matki z dzieckiem. Niech Bóg da im szczęście!

Jak często rodzice straszą dziewczynki od małego zdaniem: Przyniesiesz wstyd wyrzucę cię z domu! Ile kobiet poddało się aborcjom, odrzuciło noworodki przez te słowa. Ile rozbitych losów kobiet i dzieci. Moralność jest ważna, ale dziewczęta muszą wiedzieć, że rodzice je kochają i przyjmą, niezależnie od tego, czy mają męża, są w ciąży, z wstydem.

Bądźcie kochani i szczęśliwi!