Lekcja w szkole, czy może Ksenia?

**Lekcja szkolna, czyli Krzysieńka**

Wojtek Nowak wychodził ze stołówki. Już postawił nogę na pierwszy schodek, gdy usłyszał pod nimi szelest. Zajrzał pod schody i zobaczył Staszka z Darkiem.

— Co tu robicie?

— Nic. Idź, gdzie szedłeś — machnął ręką Staszek.

W tej chwili zadzwonił dzwonek. Chłopcy wypadli z ukrycia, chowając coś w kieszeniach, i wszyscy trzej ruszyli po schodach, przeskakując po dwa stopnie. Wsiedli do klasy ostatni.

Krzysieńka pisała na tablicy zadania z matematyki. Reszta klasy szybko zajęła miejsca. Wojtek rozejrzał się. Koledzy szeleszcząc, chowali podręczniki pod ławkami, żeby ściągać.

Krzysieńka odwróciła się nagle, i klasa umilkła.

— Jak zobaczę, że ktoś ściąga, od razu dwója — powiedziała stanowczo, czerwieniąc się. Znów odwróciła się do tablicy. Szelest natychmiast powrócił.

Uczyła w ich szkole dopiero drugi rok po studiach. Młodość Krystyna Kowalska ukrywała pod sztuczną surowością i dużymi okularami z czarną oprawą. Zawsze czerwieniała, gdy podnosiła głos. I bardzo podobała się Wojtkowi.

To z jego inicjatywy cała szkoła nazywała ją czule Krzysieńką. W tym roku została wychowawczynią siódmej „B”. Chłopcy, a nawet dziewczyny, często dokazywali, przeszkadzali na lekcjach. Krzysieńka gubiła się, niezdarnie próbując przywrócić porządek. Pewnego razu Wojtkowi wydawało się, że zaraz się rozpłacze. Nie wytrzymał, wstał i krzyknął na klasę:

— Przestańcie! Co wy, normalni nie jesteście? Ona się dla was stara. Jak nie chcecie, to nie uczcie się, ale nie przeszkadzajcie innym.

Było to tak niespodziewane, że wszyscy zamilkli. Tylko Darek zachichotał i powiedział, że Nowak się zakochał. Natychmiast go uciszono. Od tamtej pory klasa zachowywała się spokojniej.

Krzysieńka skończyła pisać zadania i odłożyła kredę, gdy w plecy uderzyło ją kilka kulek wystrzelonych z rurki zrobionej z długopisu. Kilka utknęło jej we włosach.

Krzysieńka z obrzydzeniem strząsała je, jakby były paskudnymi pająkami. Ktoś się zaśmiał. Wojtek spojrzał na ostatnią ławkę, gdzie siedzieli Staszek z Darkiem. Udawali niewinnych, ale po ich chytrych oczach poznał, że to oni strzelali. „Więc to tym się zajmowali pod schodami — przygotowywali się, żeby zepsuć klasówkę”.

— Otwórzcie zeszyty — powiedziała Krzysieńka drżącym ze zdenerwowania głosem.

Uczniowie znów zaczęli szurać.

— Lewa strona — pierwszy wariant, prawa — drugi. — Krystyna usiadła za biurkiem.

Wszyscy pochylili się nad zeszytami, a Wojtek znów spojrzał na Staszka z Darkiem i pokazał im pięść. Kolejna seria kulek poleciała w stronę nauczycielki, ale trafiła tylko w dziewczyny z pierwszych ławek.

— Proszę pani, Skowroński i Wilczek rzucają! — poskarżyła się Asia Sikorska.

— Dlaczego od razu my? My nic nie robiliśmy! — oburzył się Staszek i zerwał się z krzesła. W tym momencie Wojtek cisnął w niego ściśniętym w kulkę papierem.

— Aj! — krzyknął Staszek, przytrzymując dłonią policzek. — No widzicie…

— Nowak! — głośno powiedziała Krzysieńka i wstała. — Tego po tobie się nie spodziewałam. Dziennik na biurko. Dwója za klasówkę! — Zaczerwieniona, usiadła i otworzyła dziennik.

Wojtek ponuro podszedł i położył dziennik. Krzysieńka wpisała uwagę dużymi literami. Gdy oddawała zeszyt, powiedziała, żeby jutro przyszli rodzice.

— Jak w szkole? — zapytał wieczorem ojciec.

— Normalnie. Pani Krzysieńka wzywa cię do szkoły.

— Coś nabroiłeś? — zmarszczył brwi ojciec.

— Nic — burknął Wojtek.

— Za „nic” się nie wzywa rodziców. Gadaj.

— Mieliśmy dziś klasówkę z matmy. Staszek z Darkiem zaczęli strzelać w Krzysieńkę… W panią Krystynę — poprawił się. — Żal mi jej było, więc się zemściłem i trafiłem Staszka. Pani zauważyła, dała mi dwóję i wyrzuciła z lekcji.

— Więc uważasz, że ukarano cię niesłusznie?

Wojtek wzruszył ramionami.

— Powinienem był od razu wysłać cię do babci — westchnął ojciec.

— Tato, naprawdę nie jestem winny. Nie kłamię. Nie chcę jechać do babci — zaczął się gorączkowo tłumaczyć Wojtek.

— Zobaczymy. — Ojciec odwrócił się do telewizora, i chłopiec zrozumiał, że dyskusja nie ma sensu.

Ale do wakacji zostały jeszcze dwa tygodnie. Wojtek miał nadzieję, że coś się zmieni i ojciec zmięknie.

Następnego dnia ojciec przyszedł do szkoły w czasie przerwy obiadowej. Krzysieńka miała okienko. Siedziała w pokoju nauczycielskim i sprawdzała te nieszczęsne klasówki.

— Dzień dobry, jestem Marek Nowak — przedstawił się, wchodząc bez pukania.

Krzysieńka poprawiła okulary, które nieustannie zsuwały się z nosa. Ojciec Wojtka był wysoki, postawny, miał około trzydziestu pięciu lat. Jego męska uroda rzucała się w oczy, sprawiając, że serca kobiet biły szybciej.

— Krystyna Kowalska, wychowawczyni pana syna — przedstawiła się, wstając. Zdejmowała okulary, by zaraz je znów założyć.

— Muszę panu powiedzieć… — Była znacznie niższa, więc wyprostowała się i uniosła podbródek, żeby wydać się większa.

— Nie, to ja mam pani coś do powiedzenia — przerwał jej Marek. — Mój syn jest niewinny, a pani wpisała mu dwóję i wyrzuciła z lekcji. Do tego wezwała mnie do szkoły.

Krystynie wydało się, że się z niej naśmiewa.

— Ach tak? — spytała wyniośle.

— Tak. Dwóch uczniów próbowało zepsuć klasówkę. Liczyli, że pani ich wyrzuci. Strzelali w panią, prawda? Wojtek stanął w pani obronie i oddał strzał. Więc ukarała pani jego, a winowajcy uniknęli konsekwencji. — Marek przejął inicjatywę.

— Klasówka była karą dla tamtych dwóch. Obaj są słabi z matematyki. I uważaI tak jedna szkolna lekcja przypadkiem połączyła ich na zawsze, bo czasem najprostsze chwile potrafią zmienić wszystko.