Lekcja dla żony: Gdy Eryk ma dość rozgotowanego makaronu i niedosmażonych kotletów, Ania uparcie bro…

Mam dość! wykrzyknął z wściekłością Igor, rzucając łyżkę na stół i patrząc surowo na żonę. To się w ogóle do jedzenia nie nadaje! Makaron rozgotowany, aż się zamienił w papkę, a do tego dwa niedosmażone kotlety! Co robiłaś cały dzień? Znowu przyrosłaś do telefonu?

Jak możesz tak mówić…? jęknęła teatralnie Ludmiła, próbując ukryć telefon pod poduszką. Przecież pilnowałam Olutka! Strasznie nieposłuszny! Wykapany po tobie, dodała złośliwie, obserwując jak Igor powoli się gotuje. Wszystko mi przez ręce leci… Nie rozumiesz jak ciężko mi po porodzie było!

Oluś ma dwa i pół roku powiedział chłodno Igor, tłumiąc emocje. Najwyższy czas, żeby poszedł do przedszkola, a ty powinnaś wrócić do pracy. Od razu będzie ci lżej.

Czemu mam oddawać dziecko do tej wylęgarni chorób? oburzyła się Ludmiła. Chcesz, żebyśmy mieszkali w szpitalu?

Z dzieckiem trzeba pracować, rozwijać go, powinnaś o tym wiedzieć.

Pracujemy! Oluś rozwija się świetnie jak na swój wiek, sama neurolog to powiedziała! broniła się zawzięcie, choć bała się, że Igor naprawdę zapisze syna do przedszkola. Do pracy nie chciała wracać przez cały urlop macierzyński przywykła do długich godzin w internecie i nie zamierzała z tego rezygnować.

I komu za to dziękować? Igor nie wytrzymał, uderzył pięścią w stół tak, że talerz zadrżał. Mojej mamie! To ona przychodzi do Olutka i się z nim bawi! A ty w tym czasie albo śpisz, albo siedzisz z nosem w telefonie! Zamiast zająć się domem czy w końcu ugotować coś porządnego! Dlaczego, wracając z pracy, muszę jeść TO?! Spojrzał pogardliwie na „dzieło sztuki kulinarnej”.

Nie jestem twoją kucharką! I nie sprzątaczką! Jestem twoją żoną! Ty jako mąż powinieneś dbać o mój komfort!

Ludmiła święcie wierzyła w to, co mówi obejrzała setki talk-shows i godzinami przesiadywała na forach dla kobiet, przeprogramowując własny obraz żony. Kiedyś naiwnie sądziła, że powinna troszczyć się o męża, perfekcyjnie prowadzić dom i wychowywać dzieci. Teraz była przekonana, że to rola służby, nie żony zbyt wysoko siebie ceniła, by sprowadzać się do takiego poziomu.

A więc tak to ma wyglądać? Igor zacisnął zęby. Ja mam harować, żeby utrzymać rodzinę, a ty leżeć na kanapie z telefonem?

Będę się rozwijać! z dumą przerwała żona. Jeszcze zobaczysz, twoi koledzy będą cię zazdrościć takiej bystrej żony. Ze mną pogadasz na każdy temat!

Tak? Jaką ostatnią książkę przeczytałaś i co nowego się dowiedziałaś? Igor podszedł bliżej, nachylając się nad nią. Cisza? Bo nie masz nic do powiedzenia! Social media to nie wyżyny intelektualne, a z tych durnych talk-shows, gdzie wszyscy się przekrzykują, też niczego się nie nauczysz. Powiedz poważnie zamierzasz zajmować się domem i dzieckiem jak normalna żona, czy nie?

Nie! Już powiedziałam, nie jestem służącą!

Oburzenie Ludmiły nie miało końca. Wyrzuciła mu, że za mało zarabia, że zachowuje się jak tyran, że nie ma go ciągle w domu Igor wysłuchał wszystkiego bez słowa. Gdy skończyła, odrzekł chłodno:

Rozwód.

Słucham? Ludmiła spojrzała z niedowierzaniem, zbierając oddech na kolejną porcję pretensji.

Rozwód, powtórzył spokojnie. Znajdę normalną kobietę, która będzie dobrą żoną i matką dla Olutka. Ty i tak spędzasz z nim ledwie kilka godzin dziennie, reszta należy do babć. Nie zasługujesz na to, by nazywać się matką, a żoną tym bardziej.

Ludmiła najpierw się zdenerwowała, a potem tylko machnęła ręką. Przecież Igor straszy nie odważy się naprawdę ją zostawić. W końcu matka zawsze ma przewagę w sądzie!

Igor jednak się zmienił jakby nie zauważał żony, mijał ją obojętnie, nawet nie odpowiadał na powitanie. Oluś z babcią pojechali na dwa tygodnie nad Bałtyk; Ludmiła zgodziła się bez żalu, bo nie miała już nikogo, kto by ją odciągał od ekranu telefonu. Szybko jednak zaczęła tęsknić za chłopcem i coraz częściej wydzwaniała do teściowej.

A dwa tygodnie po awanturze przyszło wezwanie do sądu. Igor dotrzymał słowa złożył pozew o rozwód. Na sali czekał Ludmiłę szok jej własna matka zajęła stronę zięcia.

Uważam, że Oluś powinien zostać przy ojcu powiedziała spokojnie pani Wanda, patrząc surowo na córkę. Niestety, Ludmiła nigdy nie miała instynktu macierzyńskiego. Synem zajmowałam się niemal wyłącznie ja i pani Teresa, mamusia Igora. Igor jest zapracowany, ale mimo to znajduje czas dla dziecka.

Sędzia kiwała głową, z uśmiechem spoglądając na zdenerwowaną Ludmiłę. Słusznie się martwiła. Nie miała nic: ani mieszkania, ani pracy, ani więzi z dzieckiem. Ojciec miał wszystkie atuty.

Proszę o czas na pojednanie! Nie rozwodźcie nas! Dajcie mi szansę! zapłakała Ludmiła. Igorze, przysięgam, zmienię się. Wyrzucę z głowy głupoty o służbie, stanę się wzorową żoną! Proszę, uwierz mi!

Dobrze…

*********************

Miesiąc wcześniej.

Moja córka zeszła na psy, wstyd mi za nią kręciła głową pani Wanda. Igorze, wiem wszystko… Po co ci taka żona? Cały dzień w domu, a nie sprzątnie. Do dziecka to już w ogóle nie ma cierpliwości! Gdybyś chciał się rozwieść, nie będę cię potępiać. Pozwól mi tylko widywać Olutka.

Kocham Ludmiłę, mimo jej wad westchnął ciężko Igor. Ale rzeczywiście sytuacja robi się nie do zniesienia. Chcę dać jej jeszcze jedną szansę.

Słusznie. Mam nawet pomysł jak to zrobić. Złóż pozew o rozwód. Ludmiła na pewno się nie zgodzi i będziecie mieli trzy miesiące na pojednanie. Może w końcu się ocknie.

**********************

Ludmiła pojęła nauczkę. W mieszkaniu znowu zapanował porządek, unosiły się smakowite zapachy. Sama stała się uważniejsza i serdeczniejsza. Zaczęła też w końcu poświęcać czas synkowi, z czego Oluś bardzo się cieszył w końcu mocno kochał swoją pogubioną mamusię.