Kwiaty w listopadzie

Buławy stokrotki w listopadzie

Jagoda zaciągnęła szlafrok i podeszła do okna. Na drzewach niemal nie zostało liści. Cienka, biała warstwa pokryła zwiędłą trawę i dach sąsiedniego domu. Wczoraj wieczorem mżyło, a w nocy przyprószyło śniegiem. Zimny i ponury listopad – zapowiedź długiej, bezsennej zimy.

Jagoda westchnęła. Smutek za oknem, smutek w sercu – cały weekend spędzi sama w domu. Smutek…

***

Wtedy też był listopad. W przerwie obiadowej Jagoda pobiegła do kawiarni naprzeciwko biura, gdzie sprzedawali dania na wynos. Z koleżankami umówiły się, że na zmianę chodzą po jedzenie. Mżyło, ale Jagoda nie wzięła parasola. Z nim niewygodnie nosić siatki z jedzeniem.

Na jezdni nie było ani jednego samochodu. Jagoda śmiało weszła na przejście dla pieszych. Ulica była spokojna, bez sygnalizacji świetlnej. Nie zauważyła, jak zza rogu wyłonił się terenowy SUV. Usłyszała pisk hamulców tuż obok i zastygła, wtulając głowę w ramiona i zakrywając twarz dłońmi.

– Na tamten świat się spieszy?! Życie ci nie miłe?! – rozległ się gniewny krzyk.
Jagoda odsłoniła twarz i otworzyła oczy. Obok SUV-a stał wysoki mężczyzna, błyskając czarnymi, rozgniewanymi oczami.

– Trzeba patrzeć pod nogi. A jeśli chciałaś skończyć pod kołami, lepiej było iść na aleję – syknął.

Nie jego słowa ją poraziły, ale jego wygląd. Wysoki, w rozpiętym czarnym płaszczu, z mocną brodą podkreślającą stanowczą szczękę. Ciemne oczy jej wymarzonego mężczyzny rzucały w nią iskry gniewu.

– A pan myśli, że jak ma drogą brykę, to ludzie mają przed panem uciekać? Tu nie ma świateł! I droga była pusta. Nie złamałam żadnych przepisów, szłam po pasach. Trzeba było zwolnić przed zakrętem. Ludzie chodzą pieszo, wie pan? – przeszła do kontrataku.

Mężczyzna przyjrzał się jej uważnie.

– Faktycznie, spieszyłem się. Jeśli wszystko w porządku, pojadę. Przepraszam. – Ostatnie słowo rzucił przez ramię, już wsiadając do auta.

Jagodę jeszcze długo trzęsło po tym zdarzeniu: prawie ją potrącił, a jeszcze nakrzyczał. Następnego dnia jednak nie padało. Szła do kawiarni wolno, ostrożnie stąpając na pasach. Nagle zatrzasnęły się drzwi samochodu, a Jagoda natychmiast cofnęła się na bezpieczny chodnik. Z zaparkowanego niedaleko SUV-a wyszedł ten sam mężczyzna. Z niedbałą gracją podszedł do niej, uśmiechając się.

– O Boże, teraz co? Niech pan jedzie, ja poczekam – powiedziała, czując, jak serce bije jej mocniej na widok jego uśmiechu.

– Przepraszam. Czekałem na panią. Chcę naprawić wczorajsze nieporozumienie. Może zjemy razem obiad? Jako zadośćuczynienie za moją gburowatość i na znak zgody. – Uśmiechnął się, błyskając idealnie białymi zębami.

– Dziś się pan nigdzie nie spieszy? – spytała ostrożnie.

Siedzieli w kawiarni, a Jagoda zapomniała o całym świecie. Od razu zauważyła obrączkę na jego palcu. Żonaty. Serce ścisnęło się z żalu. Okazał się prawnikiem, ojcem dwóch córek. Poprosił o jej numer i od razu zadzwonił, żeby zapisała jego. „Na wszelki wypadek”. Prosił, by dzwoniła, jeśli będzie potrzebowała pomocy prawnej.

Jagoda nie zamierzała do niego dzwonić. Ale po dwóch dniach sam zadzwonił i zaprosił ją na obiad na drugim końcu miasta, gdzie szansa na spotkanie znajomych była znikoma.

– Wielu mnie zna, nie chcę plotek – wyjaśnił.

Jagoda sama nie wiedziała, jak to się stało, że zaczął przyjeżdżać do jej domu. Nierzadko, zawsze niespodziewanie i na krótko. A w weekendy siedziała w domu sama i tęskniła za nim, tak samo jak w święta. Od początku powiedział, że nie zostawi żony, uwielbia dzieci i nigdy ich nie porzuci.

Na języku miała pytanie: po co więc do mnie przychodzi? Ale bała się wydać głupia i odstraszyć go rozmową o „uczuciach”. Zakochała się, a te okruchy chwilowego szczęścia, które jej dawał, wystarczały. Zwłaszcza że doświadczenia z mężczyznami miała niewiele.

***

W sobotę Jagoda długo wylegiwała się w łóżku. Nie miała się dokąd spieszyć, nie musiała się stroić – i tak cały dzień spędzi w domu. Stała przy oknie w szlafroku, nawet nie czesząc włosów. Gdy zadzwonił dzwonek, poszła otworzyć, nie zastanawiając się, jak wygląda.

Tomasz wpadł jak wicher, ścisnął ją w objęciach, między pocałunkami mówiąc, że ma tylko pół godziny… Gdy wyszedł tak nagle, jak przyszedł, Jagoda wzięła prysznic i znowu stanęła przy oknie. Biały osad na trawie zdążył już stopnieć, a asfalt lśnił mokry, jak po deszczu.

„I taka jest cała ta miłość. I znowu jestem sama. Zawsze tak – wpadnie jak huragan, ledwo zdążymy zamienić trzy słowa, i znika. Ale wygospodarował dla mnie pół godziny mimo weekendu. To coś znaczy” – przekonywała sama siebie. Jej roztrzęsione serce nie mogło się uspokoić, ciało wciąż drżało na wspomnienie jego gorących uścisków. Jagoda objęła się ramionami.

Nie pierwszy raz myślała: co dalej? Jak długo to potrwa? Jak długo będzie zadowalać się okruchami miłości między spotkaniami, bez nadziei na przyszłość? Prędzej czy później on przestanie przychodzić… Nie chciała o tym myśleć. Musi zebrać siły i pierwsza zakończyć to szaleństwo, póki czas. Nie do zniesienia jest być drugą, dzielić go z żoną. Ale niełatwo odejść, gdy się kocha. O, jakże trudno.

W tygodniu nie udało mu się wyrwać do niej. W piątek niespodziewanie zadzwonił i zaprosił ją na obiad do restauracji.

– Kochanie, strasznie za tobą tęskniłem. Mam godzinę. Czekam na ciebie – podał adres i rozłączył się.

Jagoda zakręciła się po biurze. Wyrwała płaszcz z szafy, niedbale owinęła szalik, ledwo musnęła usta pomadką.

– Zastąpisz mnie? Ząb mnie boli, nie wytrzymam. Dobrze? – rzuciła do Kasi przy sąsiednim biurku.

– Jasne – skinęła głowąJagoda spojrzała w deszczową ciemność za oknem, wzięła głęboki oddech i postanowiła, że od dziś będzie szukać prawdziwej miłości – takiej, która nie każe się chować przed światem.