Kwiatowy Zestaw

Bułka leżała, przymknąwszy oczy. Na drugim łóżku pod przeciwległą ścianą siedziała Maja, skrzyżowawszy nogi, i czytała na głos podręcznik. Telefon Bułki rozbrzmiał popularną melodią. Maja zamknęła książkę i spojrzała na koleżankę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili już siedziała na łóżku. Potem odrzuciła telefon, zerwała się i zaczęła nerwowo krążyć po wąskim pokoju, wpychając do torby sportowej rzeczy z szafy.

– Gdzie się wybierasz? Co się stało? – zaniepokoiła się Maja.

– Dzwoniła sąsiadka, mamę zabrali do szpitala, zawał. – Bułka zapięła zamek w torbie i podeszła do drzwi, gdzie na wieszaku wisiały kurtki dziewczyn, stały buty i kozaki.

– Jutro egzamin. W szpitalu się nią zajmą. Zdaj i pojedziesz – powiedziała Maja, wstając z łóżka i obserwując, jak Bułka wciąga na nogi kozaki.

– Słuchaj, Maj, wytłumacz wszystko w dziekanacie, przyjadę i ogarnę resztę. Zdawać będę w sesji poprawkowej. Dobra, mam autobus za czterdzieści minut – Bułka już zapinała kurtkę.

– Zadzwoń, jak tylko coś będzie – poprosiła Maja, ale Bułka już wyleciała z pokoju. Za cienkimi drzwiami rozległ się stuk oddalających się obcasów.

Maja wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zauważyła na łóżku Bułki ładowarkę do telefonu, złapała ją i boso pobiegła za koleżanką.

– Bułka! Bułka, stój! – krzyczała, schodząc po schodach.

Drzwi wejściowe na dole zatrzasnęły się. Maja przeskoczyła przez trzy stopnie, podbiegła do drzwi, pchnęła je i o mało nie wyleciała na ulicę.

– Bułka!

Dziewczyna odwróciła się, zobaczyła w rękach Mai kabel i wróciła po niego.

– Dzięki. – I już znowu biegła przed siebie.

– Kowalska, co wy tu odprawiacie? Jedna drzwi prawie wyważyła, druga boso na mróz wyskoczyła. Naćpane jesteście, czy jak? – spod biurka podniosła się dyżurna woźna, pani Genowefa.

– Przepraszam, pani Genowefo, my nie ćpamy – powiedziała Maja, przestępując z nogi na nogę. W bose stopy wbijały się ziarenka piasku i drobne kamyki naniesione z ulicy butami mieszkańców akademika.

– U Bułki mama w szpitalu. Zimno mi, mogę iść? – rzuciła Maja i nie czekając na odpowiedź, pobiegła na górę.

– Jezu Chryste! – pani Genowefa ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. – Matko Najświętsza, strzeż nas!

Maja wróciła do pokoju, otrzepała piasek z nóg, posprzątała porozrzucane przez Bułkę rzeczy, włożyła kapcie i poszła do kuchni z czajnikiem. Jutro egzamin, rozgrzeje się herbatą i znów zabierze za naukę.

Zrobiło się ciemno, gdy do drzwi lekko zapukano.

– Kto? – krzyknęła Maja, ale nikt nie odpowiedział.
Wstała z łóżka i otworzyła.

– Cześć! – Przed nią stał Krzysiek, trzymając w rękach skromny bukiet.

– Wchodź. – Maja poczekała, aż przekroczy próg, i dopiero wtedy powiedziała, że Bułka wyjechała do domu.

– Przecież jutro ma egzamin – zdziwił się chłopak.

– Pójdę do dziekanatu, wyjaśnię, że mama zachorowała, zaliczy w sesji poprawkowej. – Maja nie spuszczała wzroku z kwiatów.

– To dla ciebie – Krzysiek podał jej bukiet.

– Dzięki. Herbaty chcesz? – Dziewczyna podeszła do okna, wzięła słoik z parapetu.

– Idę po wodę, a ty się rozbierz – uśmiechnęła się i wyszła.

Krzysiek zdjął tylko buty, zrobił dwa kroki i był przy łóżku Bułki. Usiadł i pogładził tandetną narzutę, jakby głaskał dziewczynę.

Maja wróciła, postawiła na stole słoik z kwiatami, cofnęła się o krok i przyjrzała bukietowi.

– Ładne. A co to za kwiaty?

– Groszek pachnący – odpowiedział Krzysiek. – Idę już. – Wstał z łóżka.

– Miałaś z Bułką jakieś plany? – szybko zapytała Maja. Nie chciała, żeby wyszedł.

– No… Dostałem bilety na koncert.

– Serio? To zabierz mnie. Szkoda, żeby się zmarnowały.

Krzysiek się zawahał.

– Przecież jutro masz egzamin.

– No i co? – machnęła ręką Maja. – Cały dzień się uczę, czas na odpoczynek.

Krzysiek się zastanawiał. Bułka wyjechała, bilety przepadną. Dopiero co zaczęli się spotykać, nic poważnego. Wyjście z jej współlokatorką to nie zdrada, prawda?

– Chodźmy – powiedział.

– Hurra! – Maja podskoczyła z radości i klasnęła w dłonie. – Czekaj na mnie na korytarzu, tylko się ubiorę.

– A, no jasne. – Krzysiek szybko obuł się i wyszedł.

Po pięciu minutach z pokoju wyszła Maja. Krzysiek zauważył, że zdążyła podkreślić rzęsy i usta, ładnie spięła włosy. Kiedy to zrobiła?

– Chodźmy, bo się spóźnimy – pospieszył ją.

Na koncercie Maja podrygiwała, podskakiwała z rękami w górze i wrzeszczała jak wszyscy w ekstatycznym uniesieniu. Co chwila zerkała na Krzysztofa. Zaraził się jej energią, odpuścił i też zaczął skandować.

Potem wracali pieszo, żywo omawiając występ.

– Najbardziej podobało mi się to – Maja zanuciła fragment piosenki.

– No. I jeszcze… – Krzysiek też zanucił, nawet powtórzył kilka angielskich słów.

Tak doszli do akademika. Maja pociągnęła za zamknięte drzwi.

– Dzisiaj pani Genowefa na dyżurze. Nie otworzy. Co teraz? – zaniepokoiła się, patrząc na Krzysztofa.

– Chodź. – Wziął ją pod rękę i poprowadził wzdłuż budynku. Za rogiem zobaczyli dwie dziewczyny, które wdrapywały się przez okno na parterze. – Dawaj za nimi, zanim zamkną.

Podsunął Maję, ktoś wyciągnął ręce i wciągnął ją do środka. W tej samej chwili za rogiem rozległ się przenikliW środku nocy, gdy wszyscy już spali, Maja wyjęła zasuszony list od Bułki sprzed lat, uśmiechnęła się do wspomnień, a na koniec wrzuciła go do pieca – czas wreszcie iść naprzód.