Kwiatowy Zestaw

Weronika leżała z zamkniętymi oczami. Po drugiej stronie pokoju, na przeciwległym łóżku, siedziała ze skrzyżowanymi nogami Jagoda i głośno czytała podręcznik. Nagle telefon Weroniki rozbrzmiał popularną melodią. Jagoda zamknęła książkę i spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili już siedziała na łóżku. Potem odrzuciła telefon, zerwała się i zaczęła krążyć po wąskim pokoju, pakując do torby sportowej rzeczy z szafy.

– Gdzie się tak śpieszysz? Co się stało? – zaniepokoiła się Jagoda.

– Dzwoniła sąsiadka, mamę zabrali do szpitala, zawał. – Weronika zapięła zamek w torbie i podeszła do drzwi, gdzie wisiały kurtki dziewczyn, stały buty i kozaki.

– Jutro egzamin. W szpitalu się nią zaopiekują. Zdaj, a potem pojedziesz – powiedziała Jagoda, wstając z łóżka i obserwując, jak Weronika wciąga kozaki.

– Słuchaj, Jaga, wyjaśnij wszystko w dziekanacie, wrócę i wszystko załatwię. Zdaję sesję na wakacjach. Koniec, mam autobus za czterdzieści minut – Weronika już zapinała zamek w kurtce.

– Zadzwoń, jak będzie z mamą – poprosiła Jagoda, ale Weronika już wybiegła z pokoju. Za cienkimi drzwiami słychać było oddalający się stuk obcasów.

Jagoda wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zobaczyła na łóżku Weroniki ładowarkę, złapała ją i boso pognała za przyjaciółką.

– Weronika! Stój! – krzyczała, zbiegając po schodach.

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się na dole. Jagoda przeskoczyła trzy stopnie, podbiegła do drzwi, pchnęła je i o mało nie wyleciała za Weroniką na ulicę.

– Weronika!

Dziewczyna odwróciła się, zobaczyła w rękach Jagody kabel i wróciła po niego.

– Dzięki. – I znów pobiegła.

– Kowalska, co tu urządzacie? Jedna prawie drzwi wyważyła, druga boso na mróz! Naćpane jesteście, czy co? – spod stołu podniosła się dyżurująca portierka, pani Halina.

– Przepraszamy, pani Halino, my nie ćpamy – powiedziała Jagoda, przestępując z nogi na nogę. W bose stopy wbijały się ziarenka piasku i małe kamyki naniesione z ulicy butami mieszkańców. Przed wejściem do akademika lód był gęsto posypany piaskiem.

– U Weroniki mama w szpitalu. Zimno, mogę już iść? – powiedziała Jagoda i nie czekając na odpowiedź, pobiegła na górę.

– O, Boże! – pani Halina ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. – Zachowaj nas, Panie!

Jagoda wróciła do pokoju, otrzepała piasek z nóg, posprzątała porozrzucane przez Weronikę rzeczy, włożyła kapcie i poszła po wodę do czajnika. Jutro egzamin, rozgrzeje się herbatą i znów zabierze za naukę.

Już ściemniło się, gdy do drzwi zapukano delikatnie.

– Kto tam? – zawołała Jagoda, ale nikt nie odpowiedział.
Wzdychając, wstała z łóżka i otworzyła drzwi.

– Cześć! – Przed nią stał Kamil, trzymając w rękach skromny bukiet.

– Wejdź. – Jagoda poczekała, aż Kamil przekroczy próg, i dopiero wtedy powiedziała, że Weronika wyjechała do domu.

– Przecież jutro ma egzamin – zdziwił się chłopak.

– Pójdę do dziekanatu, wyjaśnię, że mama zachorowała, zaliczy egzamin na wakacjach. – Jagoda nie spuszczała wzroku z bukietu.

– To dla ciebie – Kamil podał jej kwiaty.

– Dzięki. Herbaty? – Dziewczyna z bukietem podeszła do okna, wzięła słoik.

– Idę po wodę, a ty się rozbieraj – uśmiechnęła się i wyszła.

Kamil zdjął tylko buty, zrobił dwa kroki i znalazł się przy łóżku Weroniki. Usiadł i pogłJagoda wróciła z herbatą, zobaczyła Kamila siedzącego na łóżku Weroniki, i nagle zrozumiała, że od tej chwili nic już nie będzie takie samo.