Kwiatowa Sielanka

Weronika leżała z przymkniętymi oczami. Na przeciwległym łóżku siedziała Jadzia, skrzyżowawszy nogi, i głośno czytała podręcznik. Nagle telefon Weroniki wybuchł popularną melodią. Jadzia zatrzasnęła książkę i spojrzała na swoją przyjaciółkę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili już siedziała na łóżku. Potem odrzuciła telefon, zerwała się i zaczęła biegać po ciasnym pokoju, wrzucając do torby sportowej rzeczy z szafy.

„Gdzie się wybierasz? Co się stało?” – zaniepokoiła się Jadzia.

„Dzwoniła sąsiadka, mamę zabrali do szpitala, zawał” – Weronika zapięła suwak na torbie i podeszła do drzwi, gdzie wisiały kurtki i stały buty obu dziewczyn.

„Jutro egzamin. W szpitalu się nią zaopiekują. Zdaj i pojedziesz później” – wstała z łóżka Jadzia, patrząc, jak Weronika wciąga na nogi kozaki.

„Słuchaj, Jaś, wytłumacz wszystko w dziekanacie, przyjadę i wszystko ogarnę. Zdaję sesję w czasie wakacji. Koniec, mam autobus za czterdzieści minut” – Weronika już zapinała kurtkę.

„Zadzwoń, jak tam mama” – poprosiła Jadzia, ale Weronika już wyleciała z pokoju. Za cienkimi drzwiami słychać było stukot oddalających się obcasów.

Jadzia wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zobaczyła ładowarkę od telefonu Weroniki na łóżku, złapała ją i boso pobiegła za przyjaciółką.

„Werka! Werka, zaczekaj!” – krzyczała, schodząc po schodach.

Drzwi wejściowe na dole zatrzasnęły się. Jadzia przeskoczyła przez trzy kroki, podbiegła do drzwi, pchnęła je i o mało nie wyleciała za nimi na ulicę.

„Werka!”

Dziewczyna obejrzała się, zobaczyła w rękach Jadzi kabel i wróciła po niego.

„Dzięki.” – I znów pobiegła.

„Kowalska, co tu urządziłaś? Jedna drzwi prawie wyważyła, druga boso wyskoczyła. Co, ćpałyście?” – spod biurka podniosła się dyżurna portierka.

„Przepraszam, pani Janino, my nie ćpamy” – powiedziała Jadzia, przestępując z nogi na nogę. W bose stopy wbijały się ziarenka piasku i drobne kamyki, które zostały przyniesione z ulicy. Piasek grubo pokrywał oblodzony chodnik przed akademikiem.

„Mama Weroniki trafiła do szpitala. Zimno, mogę iść?” – powiedziała Jadzia i, nie czekając na odpowiedź, pobiegła na górę.

„O, Matko Boska!” – pani Janina ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. – „Uchowaj, Panie!”

Jadzia wróciła do pokoju, strząsnęła piasek z nóg, posprzątała porozrzucane przez Weronikę rzeczy, włożyła kapcie i poszła z czajnikiem do kuchni. Jutro egzamin, rozgrzeje się gorącą herbatą i znowu weźmie się za książkę.

Było już ciemno, gdy do drzwi delikatnie zapukano.

„Kto?” – zawołała Jadzia, ale nikt nie odpowiedział.
Dziewczyna westchnęła, wstała z łóżka i otworzyła drzwi.

„Cześć!” – Przed nią stał Tomek, trzymając przed sobą skromny bukiecik.

„Wejdź.” – Jadzia poczekała, aż Tomek wejdzie do pokoju, i dopiero wtedy powiedziała, że Weronika wyjechała do domu.

„Przecież ona ma jutro egzamin” – zdziwił się chłopak.

„Pójdę do dziekanatu, wytłumaczę, że jej mama zachorowała, zaliczy egzamin w czasie wakacji.” – Jadzia nie spuszczała wzroku z bukiecika.

„To dla ciebie” – Tomek podał jej kwiaty.

„Dzięki. Chcesz herbaty?” – Dziewczyna z bukietem podeszła do okna, wzięła ze parapetu słoik.

„Idę po wodę, a ty się rozbieraj” – uśmiechnęła się i wyszła z pokoju.

Tomek zdjął tylko buty, zrobił dwa kroki i znalazł się przy Weronikowym łóżku. Usiadł i pogłaskał tani koc, jakby głaskał dziewczynę.

Wróciła Jadzia, posłała na stół słoik z kwiatami, odeszła o krok i podziwiała bukiet.

„Ładne. A co to za kwiaty?”

„Groszek pachnący” – odpowiedział Tomek. – „Idę już.” – Wstał z łóżka.

„A wy gdzieś z Weroniką mieliście iść?” – Jadzia spytała szybko. Nie chciała, żeby chłopak odchodził.

„Tak. Załatwiłem bilety na koncert.”

„Serio? To weź mnie ze sobą. Po co, żeby bilety się marnowały.”

Tomek zawahał się.

„Przecież ty masz jutro egzamin.”

„No i co?” – machnęła ręką Jadzia. – „Cały dzień się uczyłam, czas i odpocząć.”

Tomek się zastanawiał. Weronika wyjechała, a bilety przepadną. On i Weronika dopiero zaczynali się spotykać, nic poważnego. Pójście na koncert z jej współlokatorką nie byłoby zdradą, prawda?

„Chodźmy” – powiedział.

„Jej!” – Jadzia podskoczyła z radości i klasnęła w dłonie. – „Oj, czekaj na mnie na zewnątrz, ubiorę się.”

„A, tak.” – Tomek szybko włożył buty i wyszedł za drzwi.

Po pięciu minutach z pokoju wyszła Jadzia. Tomek zauważył, że zdążyła podkreślić rzęsy i usta, ładnie spięła włosy. Kiedy ona to zrobiła?

„Chodźmy, bo się spóźnimy” – pogonił ją.

Na koncercie Jadzia podrygiwała, skakała z rękami w górze i krzyczała razem z wszystkimi w jednym porywie radosnej ekstazy. Co chwila spoglądała na Tomka. Zaraził się jej nastrojem, rozluźnił i też zaczął krzyczeć razem z tłumem.

Potem szli pieszo i żywo dyskutowali o koncercie.

„Mi się najbardziej podobało to” – Jadzia nuciła melodię.

„Oj tak. I jeszcze…” – Tomek też zanucił, nawet powtórzył kilka angielskich słów.

Tak doszli do akademika. Jadzia pociągnęła zamknięte drzwi.

„Dziś dyżuruje Janina. Za nic nie otworzy. Co teraz?” – spytała zdezorientowana, patrząc na Tomka.

„Chodź.” – Podtrzymał Jadzię pod rękę i poprowadził wzdłuż budynku. Skręcili za róg i zobaczyli, jak dwie dziewczyny wchodzą przez okno na parterze. – „Dajmy się za nimi, zanim zamkną okno.”

Popchnął Jadzię w górę, ktoś wyciągnąłOna wdrapała się do środka, a on za nią, i tak jak dwadzieścia jeden lat temu, znaleźli się w pokoju, gdzie wszystko się zaczęło, teraz jednak wiedząc, że niektóre przeszłe wybory nigdy nie pozwolą o sobie zapomnieć.