Kwiatowa Seria

**Bukiet**

Wiera leżała na łóżku z przymkniętymi oczami. Po drugiej stronie pokoju, na przeciwległym łóżku, siedziała z podwiniętymi nogami Ola i czytała na głos podręcznik. Nagle telefon Wiery eksplodował popularną melodią. Ola zamknęła książkę i spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili już siedziała na łóżku. Potem odrzuciła telefon, poderwała się i zaczęła krążyć po ciasnym pokoju, wpychając do torby sportowej rzeczy z szafy.

— Gdzie się zbierasz? Co się stało? — zaniepokoiła się Ola.

— Sąsiadka dzwoniła, mamę zabrali do szpitala, zawał — Wiera zapięła zamek torby i podeszła do drzwi, gdzie wisiały ich kurtki, stały buty i kozaki.

— Jutro egzamin. W szpitalu się nią zajmą. Zdajesz i jedziesz — powiedziała Ola, wstając z łóżka i patrząc, jak Wiera wciąga kozaki.

— Słuchaj, Olu, wytłumacz wszystko w dziekanacie, wrócę i wszystko ogarnę. Sesję zaliczę na wakacjach. Mam autobus za czterdzieści minut — Wiera już zapinała kurtkę.

— Zadzwoń, jak tam mama — poprosiła Ola, ale Wiera już wybiegła z pokoju. Za cienkimi drzwiami słychać było stukot oddalających się obcasów.

Ola wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zauważyła leżącą na łóżku Wiery ładowarkę, złapała ją i boso pognała za przyjaciółką.

— Wiera! Wiera, stój! — krzyczała, zbiegając po schodach.

Drzwi wejściowe na dole zatrzasnęły się. Ola przeskoczyła trzy stopnie, podbiegła do drzwi, pchnęła je i o mało nie wyleciała za nią na ulicę.

— Wiera!

Dziewczyna obejrzała się, zobaczyła w rękach Oli kabel i wróciła po niego.

— Dzięki. — I znów pobiegła.

— Sowińska, co wy tu urządzacie? Jedna drzwi prawie wyważyła, druga boso wybiegła. Naćpane jesteście, czy co? — spod biurka podniosła się dyżurująca woźna.

— Przepraszam, pani Zofio, nie ćpamy — powiedziała Ola, przestępując z nogi na nogę. W bose stopy wbijały się ziarenka piasku i drobne kamyki naniesione butami z ulicy. Piasek grubo pokrywał lód przed wejściem do akademika.

— Mamie Wiery źle, zabrali ją do szpitala. Zimno mi, mogę już iść? — Ola, nie czekając na odpowiedź, pobiegła na górę.

— O, Matko Boska! — pani Zofia ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. — Ratuj i zachowaj!

Ola wróciła do pokoju, otrzepała piasek z nóg, posprzątała porozrzucane przez Wierę rzeczy, włożyła kapcie i poszła na kuchnię z czajnikiem. Jutro egzamin, rozgrzeje się herbatą i znów zabierze za książki.

ZmierPrzez lata bukiet suszonych kwiatów leżał w szufladzie Oli, a teraz, gdy Wiera wzięła go do ręki, poczuła, że czas zatoczył koło, i uśmiechnęła się przez łzy.