Kwiatowa niespodzianka w listopadzie

Bukiet stokrotek w listopadzie

Karolina zapięła szlafrok i podeszła do okna. Na drzewach zostało już tylko kilka pożółkłych liści. Cienka warstwa szronu pokrywała zwiędłą trawę i dach sąsiedniego domu. Poprzedniego dnia padał deszcz, a w nocy zamarzło. Chłodny, ponury listopad – zapowiedź długiej, bezlitosnej zimy.

Karolina westchnęła. Smutek tam, za oknem, smutek w sercu. Cały weekend spędzi sama w domu. Tęsknota…

***

Wtedy też był listopad. W przerwie obiadowej Karolina pobiegła do kawiarni naprzeciwko biura, gdzie sprzedawali dania na wynos. Z koleżankami chodziły tam na zmianę. Mżyło, ale nie wzięła parasolki – z nią trudno byłoby nieść torby z jedzeniem.

Na jezdni ani jednego samochodu. Karolina śmiało ruszyła przez pasy. Ulica była spokojna, bez sygnalizacji. Nie zauważyła, jak zza rogu wyłonił się terenowy samochód. Usłyszała pisk hamulców tuż obok i zastygła w bezruchu, wtulając głowę w ramiona i zasłaniając twarz dłońmi.

— Na tamten świat się spieszy? Życie ci niemiłe? — rozległ się gniewny krzyk.

Karolina odsunęła dłonie i otworzyła oczy. Przy samochodzie stał wysoki mężczyzna, jego czarne, rozgniewane oczy błyszczały.

— Trzeba patrzeć, gdzie się idzie. Jak już chciałaś pod koła się rzucić, to mogłaś iść na aleję — burczał.

Nie jego słowa ją poruszyły, a jego wygląd. Wysoki, w rozpiętym czarnym płaszczu, z mocną szczęką podkreśloną modnym zarostem. Oczy mężczyzny jej marzeń rzucały iskry gniewu.

— A pan myśli, że jak ma fajny wóz, to ludzie mają przed panem uciekać? Tu nie ma świateł. I droga pusta. Nic nie złamałam, szłam po pasach. Trzeba było zwolnić przed zakrętem. Ludzie też tu chodzą — przeszła do kontrataku.

Mężczyzna przyjrzał się jej uważnie.

— Faktycznie się spieszyłem. Jeśli wszystko w porządku, to pojadę. Przepraszam — rzucił przez ramię, już wsiadając do auta.

Karolinę jeszcze długo trzęsło po tym zdarzeniu — omal nie potrącił, a jeszcze nakrzyczał. Następnego dnia jednak nie padało. Szła do kafeterii powoli, ostrożnie stawiając kroki na pasach. Nagle z boku trzasnęły drzwi samochodu, a Karolina odruchowo cofnęła się na chodnik. Z zaparkowanego niedaleko terenowca wyszedł ten sam mężczyzna. Z wdzięcznym uśmiechem skierował się w jej stronę.

— Jezu, czego teraz? Niech pan jedzie, ja poczekam — powiedziała, czując, jak serce bije jej szybciej.

— Przepraszam. Czekałem na panią. Chcę naprawić wczorajsze nieporozumienie. Może zjemy razem obiad? Jako zadośćuczynienie i znak pojednania. — Uśmiechnął się, pokazując idealnie białe zęby.

— Dzisiaj się pan nie spieszy? — spytała ostrożnie.

Siedzieli w kawiarni, a ona zapomniała o całym świecie. Od razu zauważyła obrączkę na jego palcu. Żonaty. Serce ścisnęło się z żalu. Okazało się, że jest prawnikiem, ojcem dwóch córek. Poprosił o jej numer i od razu do niej zadzwonił, by zapisała jego kontakt. „Na wszelki wypadek”. Mówił, że może pomóc prawnie, jeśli będzie potrzeba.

Karolina nie zamierzała dzwonić. Ale on zadzwonił po dwóch dniach, zapraszając ją na obiad w restauracji na drugim końcu miasta, gdzie mało kto mógłby ich rozpoznać.

— Wielu mnie zna, nie chcę plotek — wyjaśnił.

Nie wiedziała nawet, kiedy zaczęło się to, że przyjeżdżał do jej mieszkania. Nierzadko, zawsze niespodziewanie i na krótko. A w weekendy siedziała sama i tęskniła. On od początku mówił, że nie zostawi żony, kocha córki i nigdy ich nie porzuci.

Na języku miała pytanie — po co w takim razie do niej przychodzi? Ale bała się wyjść na głupią, bała się odstraszyć go rozmową. Zakochała się, a tamte okruchy szczęścia wystarczały jej. Zwłaszcza że nie miała wielu doświadczeń z mężczyznami.

***

W sobotę Karolina długo leżała w łóżku. Nie miała się gdzie spieszyć, nie było dla kogo się stroić — i tak spędzi dzień sama. Stała przy oknie w szlafroku, nawet nie uczesana. Gdy zadzwonił dzwonek, otworzyła drzwi bez zastanowienia, nie sprawdzając, jak wygląda.

Jakub wpadł jak wicher, objął ją mocno, między pocałunkami mówiąc, że ma tylko pół godziny… Gdy zniknął tak nagle, jak się pojawił, Karolina wzięła prysznic i znowu stanęła przy oknie. Szron na trawie stopniał, asfalt lśnił wilgocią.

„Taka jest nasza miłość. I znowu jestem sama. Zawsze tak — przyjdzie jak huragan, nawet nie zdążymy porozmawiać, i znika. Ale wygospodarował dla mnie pół godziny w weekend. To coś znaczy” — przekonywała siebie. Serce wciąż biło szybko, ciało drżało po jego dotyku. Karolina objęła się ramionami.

Zastanawiała się nie pierwszy raz — co dalej? Jak długo to potrwa? Jak długo będzie zadowalać się okruchami miłości, bez nadziei na przyszłość? Któregoś dnia może po prostu nie przyjść… Nie chciała o tym myśleć. Musiała zebrać siły i sama zakończyć to szaleństwo, póki czas. Nie do zniesienia jest być drugą, dzielić go z żoną. Ale odejść, gdy się kocha — to niełatwe. Ach, jakże trudne.

W tygodniu nie mógł się wyrwać. W piątek jednak niespodziewanie zadzwonił, proponując obiad w restauracji.

— Kochanie, strasznie za tobą tęskniłem. Mam godzinę. Czekam na ciebie. Lepiej metro, korki dziś koszmarne. — Podał adres i rozłączył się.

Karolina zakręKarolina spojrzała na telefon, wzięła głęboki oddech i postanowiła, że dziś w końcu wybierze siebie.