Kwiatowa Mozaika

Kasia leżała z zamkniętymi oczami. Po przeciwnej stronie pokoju, na drugim łóżku, siedziała ze skrzyżowanymi nogami Jagoda i głośno czytała podręcznik. Nagle rozległa się popularna melodyjka z telefonu Kasi. Jagoda zamknęła książkę i spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili już siedziała na łóżku. Potem odrzuciła telefon, zerwała się i zaczęła krzątać się po ciasnym pokoju, pakując do torby sportowej rzeczy z szafy.

„Gdzie się wybierasz? Co się stało?” – zaniepokoiła się Jagoda.

„Sąsiadka dzwoniła, mamę zabrali do szpitala, zawał” – Kasia zapięła zamek w torbie i podeszła do drzwi, gdzie wisiały kurtki dziewczyn, stały buty i kozaki.

„Jutro egzamin. W szpitalu się nią zaopiekują. Zdaj i pojedziesz” – powiedziała Jagoda, wstając z łóżka i patrząc, jak Kasia wciąga na nogi kozaki.

„Posłuchaj, Jaga, wyjaśnij wszystko w dziekanacie, przyjadę i wszystko załatwię. Zdaję w sesji poprawkowej. Mam autobus za czterdzieści minut” – Kasia już zapinała zamek w kurtce.

„Zadzwoń, jak tylko coś się dowiesz” – poprosiła Jagoda, ale Kasia już wybiegła z pokoju. Za cienkimi drzwiami słychać było coraz cichsze stukanie obcasów.

Jagoda wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zobaczyła na łóżku Kasi ładowarkę do telefonu, złapała ją i boso pobiegła za przyjaciółką.

„Kasia! Kasia, stój!” – krzyczała, zbiegając po schodach.

Drzwi wejściowe na dole zatrzasnęły się. Jagoda przeskoczyła przez trzy stopnie, podbiegła do drzwi, pchnęła je i prawie wyleciała na ulicę.

„Kasia!”

Dziewczyna odwróciła się, zobaczyła w rękach Jagody kabel i wróciła po niego.

„Dzięki” – i znów pobiegła.

„Sokolski, co tu się wyprawia? Jedna drzwi prawie wywaliła, druga boso na ulicę wyskoczyła. Naćpane jesteście?” – spod stołu podniosła się dyżurująca portierka.

„Przepraszamy, Zosiu, nie bierzemy” – powiedziała Jagoda, przestępując z nogi na nogę. Gołe stopy wbijały się w ziarenka piasku i małe kamyczki naniesione butami z ulicy. Piasek gęsto pokrywał lód przed wejściem do akademika.

„Kasi mama trafiła do szpitala. Zimno, mogę iść?” – Jagoda nie czekając na odpowiedź, pobiegła po schodach.

„O, Jezu!” – Zosia ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. – „Matko Boska!”

Jagoda wróciła do pokoju, otrzepała piasek z nóg, posprzątała porozrzucane przez Kasię rzeczy, włożyła kapcie i poszła z czajnikiem do kuchni. Jutro egzamin, ogrzeje się gorącą herbatą i wróci do nauki.

Było już ciemno, gdy do drzwi lekko zapukano.

„Kto tam?” – krzyknęła Jagoda, ale nikt nie odpowiedział.
Westchnęła, wstała z łóżka i otworzyła.

„Cześć!” – Przed nią stał Krzysztof, trzymając w rękach skromny bukiet.

„Wchodź” – Jagoda poczekała, aż Krzysztof wejdzie, i dopiero wtedy powiedziała, że Kasia wyjechała do domu.

„Przecież jutro ma egzamin” – zdziwił się chłopak.

„Pójdę do dziekanatu, wyjaśnię, że mama zachorowała, zaliczy w sesji poprawkowej” – Jagoda nie spuszczała wzroku z bukietu.

„To dla ciebie” – Krzysztof podał jej kwiaty.

„Dzięki. Herbaty chcesz?” – Dziewczyna z bukietem podeszła do okna, wzięła słoik z parapetu.

„Idę po wodę, a ty się rozbieraj” – uśmiechnęła się i wyszła.

Krzysztof zdjął tylko buty, zrobił dwa kroki i znalazł się przy łóżku Kasi. Usiadł i pogładził ręką tani koc, jakby głaskał dziewczynę.

Wróciła Jagoda, postawiła na stole słoik z kwiatami, odeszła krok i przyglądała się bukietowi.

„Ładne. A co to za kwiaty?”

„Groszek pachnący” – odpowiedział Krzysztof. – „Idę już.”

„A wy z Kasią gdzieś się wybieraliście?” – szybko zapytała Jagoda. Nie chciała, żeby odchodził.

„Tak. Załatwiłem bilety na koncert.”

„Naprawdę? To weź mnie ze sobą. Szkoda, żeby bilety się marnowały.”

Krzysztof zawahał się.

„Przecież jutro masz egzamin.”

„No i co?” – machnęła ręką Jagoda. – „Dzień się uczyłam, czas odpocząć.”

Krzysztof rozważał. Kasia wyjechała, a bilety przepadną. Dopiero zaczynali się spotykać, nic poważnego. Wyjście na koncert z jej współlokatorką nie będzie zdradą, prawda?

„Chodźmy” – powiedział.

„Super!” – Jagoda podskoczyła z radości i klasnęła w dłonie. – „Czekaj na mnie na korytarzu, ubiorę się.”

„Tak, jasne” – Krzysztof szybko włożył buty i wyszedł.

Po pięciu minutach z pokoju wyszła Jagoda. Krzysztof zauważył, że zdążyła podkreślić rzęsy i usta, ładnie spięła włosy. Kiedy to zrobiła?

„Chodźmy, bo się spóźnimy” – pospieszył ją.

Na koncercie Jagoda podrygiwała, podskakiwała z uniesionymi rękami i krzyczała razem z tłumem w ekstatycznej radości. Co chwila spoglądała na Krzysztofa. Zaraził się jej nastrojem, rozluźnił i też zaczął krzyczeć.

Potem szli pieszo, żywo dyskutując o koncercie.

„Mi najbardziej podobało się to” – Jagoda zanuciła melodię.

„Też. A jeszcze…” – Krzysztof też zanucił, powtarzając nawet kilka angielskich słów.

Tak doszli do akademika. Jagoda pociągnęła za zamknięte drzwi.

„Dziś dyżuruje Zosia. Na pewno nie otworzy. Co robić?” – spytała zdezorientowana, spoglądając na Krzysztofa.

„Chodź” – złapał ją pod rękę i poprowadził wzdłuż budynku. Za rogiem zobaczyli dwie dziewczyny, które wdrapywały się do okna na parterze. – „Za nimi, póki okno otwarte.”

Podepchnął Jagodę, ktoś wyciągnął ręce i dziewczyna wpadła do środka jak piórko. Wtedy za rogiem rozległ się przenikliwy gwizd.

„Szybko!” – Jagoda popędziła go przez okno.

Krzysztof podciąKrzysztof wdrapał się do środka, a gdy okno zamknęło się za nimi, w ciemności poczuł, że życie potrafi być tak nieprzewidywalne jak ten wieczór – i że nasze wybory zawsze zostawiają ślad, którego czas nie zatarł.