Kuzynka Ziny

HELKA-KUZYNKA

Moja kuzynka Helka była dla mnie wzorem do naśladowania, gdy byłyśmy małe. Helka mieszkała w Warszawie, a ja w Poznaniu. Na wakacje rodzice co roku wysyłali nas na wieś do dziadków. Tam spędzałyśmy razem całe dnie i noce — beztroski czas.

Wszystko w mojej siostrze było dla mnie idealne: jej figura, te piękne kręcone włosy, stylowe warszawskie ubrania. Choć teraz, z perspektywy lat, widzę, że nie była żadną pięknością. Jak spojrzę na stare zdjęcia, widzę niską, pulchną dziewczynkę o nieregularnych rysach twarzy. Do tego miała wadę wymowy. Ale jej urok i pogoda ducha rekompensowały wszystko. Chłopcy kręcili się koło niej jak muchy.

Helka mogłaby być przywódczynią paczki — dzieciaki słuchały jej bez szemrania. Uchodziła za zadziorną i odważną. Miała niespokojną naturę, czasem jej zachowanie mnie niepokoiło. Bo ja byłam cicha i grzeczna…

Pewnego razu Helka przywłaszczyła sobie nową książkę o Kubusiu Puchatku. Wypożyczyła ją z wiejskiej biblioteki, a pod koniec wakacji zabrała do Warszawy. Drżałam jak osika. A nuż ktoś się zorientuje! Miałyśmy wtedy po osiem lat. Nie rozumiałem tego — przecież byłyśmy zuchami, uczciwymi dziewczynkami! Ale w głębi duszy podziwiałam siostrę. Książkę musiałyśmy później zwrócić. Mój dziadek się uparł. A babcia dodatkowo „doprawiła” nam lekcję pokory rózgą. Tego dnia zostałyśmy surowo ukarane i bez słodkiej nagrody. Ja — za milczenie o „niesłychanej” zbrodni.

Babcia powiedziała: *„Dziewczyny, wy chyba nie wiecie, że na wsi wszystkie ściany mają uszy! Jak raz któraś baba coś usłyszy, to zaraz cała wieś będzie wiedziała! Niech się tylko nauczyciele dowiedzą, że ich wnuczki to złodziejki! Gdzie to słyszane?”*

To była prawdziwa rodzinna afera. Może dlatego do dziś to pamiętam.

Helka świetnie pływała, skakała ze spadochronem (w szkole miała taki kółko) i biła się z chłopakami. Wrażeń z trzech wakacyjnych miesięcy starczało mi do następnego lata. Byłyśmy nierozłączne, choć zupełnie różne. Ona — wiatr w polu, ja — cicha woda brzegi rwie…

Dziadek był nauczycielem. Każde lato „katował” nas dyktandami i wypracowaniami. Ja — wzorowa uczennica, żadnej plamy, piękne pismo. Helka — wciąż błędy, litery jak krzaki. Ale się tym nie przejmowała. Dziadek denerwował się: *„Jak wnuczka nauczyciela może tak brzydko pisać?”*

Helka machała ręką. Babcia straszyła: *„Ola skończy studia, a ty, Helu, będziesz ulice zamiatać!”*

Lata mijały, dorastałyśmy. Nie mogłyśmy doczekać się lata, żeby się spotkać. Zimą pisałyśmy listy, dzieląc się najpierw dziecięcymi, potem dziewczęcymi sekretami. Jak to mówią: siostra siostrze jak woda wodzie.

Nadszedł czas zamążpójścia. Dla mnie trochę za wcześnie — wyszłam za mąż w wieku 17 lat i nigdy tego nie żałowałam. Córkę urodziłam w wieku 18 lat. Skończyłam politechnikę. Helka ledwo zdała szkołę z „trójek w plecaku”. Poszła do szkoły pedagogicznej. Nigdy tego nie zrozumiałam. Z tą jej wadą wymowy, kiepskimi ocenami… Ciocia Hania (mama Helki) musiała obdarować pół szkoły, żeby córka dostała dysplom.

Później Helka wpadła na pomysł pisania doktoratu, ale zdrowie ją zawiodło. Nie zdziwiłabym się, gdyby wróciła do tej idei na emeryturze — twarda z niej sztuka!

Gdy miałam 20 lat, pojechałam na jeden dzień do Warszawy, głównie po to, żeby w końcu zobaczyć się z Helką. Nie widziałyśmy się od lat. Chciałam też poznać jej męża, Krzysztofa. Nie byłam na ich weselu. Ale nie spodziewałam się, jak ta wizyta się skończy…

Najpierw wpadłam z prezentami do cioci Hani. Od razu zaczęła lamentować o zięciu: *„Olu, wszyscy byliśmy przeciwko temu ślubowi. Miałam dla Helki wybranego chłopaka — porządny gość! I nagle pojawia się ten Krzysiek! Tyran, egoista i babiarz! Pokochała szatana zamiast sokola… Helka dała się omotać! Na cierpienia z nim się zanosi!”*

Wysłuchałam cioci i poszłam do Helki. Była w zaawansowanej ciąży, wyglądała pięknie, ale w jej oczach była jakaś smutna nuta. Są kobiety, które lubią grać rolę ofiary…

Po rozmowie z Krzysztofem zrozumiałam ciocię. Ale Helka… Moja dumna siostra była całkowicie podporządkowana swemu „tyranowi”! Patrzyła na niego z adoracją, łapała każde słowo. A on mówił, hmm… nie za elegancko. Byłam w szoku, jak bardzo się zmieniła.

Krzysztof zachowywał się jak król, a ona jak pokorna służąca. On rozkoszował się jej miłością.

Czy on ją kochał? Wątpię. Ale trzeba przyznać — przystojny był. *„Chłop jak dąb, tylko charakterek ma…”* Mówił do mnie rozkazującym tonem. Żal mi było Helki, ale odparła ostro: *„Ola, nie wciskaj się w rolę mojej mamy. Nie potrzebuję czyjejkolwiek litości! U mnie wszystko super! Jestem szczęśliwa!”*

Więc cóż… wolnej woli nie zabronisz…

Tamtego zimowego wieczoru wypiliśmy szampana na moją cześć. Gadaliśmy, wspominaliśmy dziecięce psoty. Wyszliśmy na spacer po Warszawie. Było mroźnie i wesoło. Gdy wróciliśmy, Krzysiek rozkazał: *„Helu, idź spać. Ja z Olą jeszcze pochodzimy.”*

Zaprotestowałam, ale tak ścisnął mi dłoń, że się wystraszyłam. Helka posłusznie została w domu.

Wyszliśmy, doszliśmy do jakiegoś parku, pogadaliśmy o głupotach. Nagle przyciągnął mnie do siebie i próbował pocałować! Co za bezczelność! W głowie mu się poprzewracało? Rozbawił mnie. *„Ciocia Hania miała rację, Krzysiu…”*

Wymigałam się od tego pocałunku. *„Wracajmy, Helka pewnie się nudzi.”*

Nie spodobało mu się, że go odrzuciłam. Zmienił się na twarzy i zniknął w ciemności. Zostałam sama, nie wiedząc, gdzie jestem.

ObcyW końcu znalazłam drogę do domu dzięki wielkiej donicy z pelargoniami w oknie, którą Helka zawsze trzymała na parapecie.