Kuzynka Ziny

ZOSIA-KUZYNA

Moja kuzynka Zosia w dzieciństwie była dla mnie wzorem do naśladowania. Zosia mieszkała w Warszawie, ja – w Lublinie. Na wakacje rodzice co roku wysyłali nas na wieś do dziadków. Tam dniem i nocą nie rozstawałyśmy się z Zosiuchą. To były szczęśliwe czasy.

Wszystko mi się w siostrze podobało: jej sylwetka, bujne kręcone włosy, warszawskie stroje. Choć dziś, z perspektywy lat, widzę, że wcale nie była pięknością. Patrzę na dziecięce zdjęcia – niziutka, pulchna dziewczynka o nieregularnych rysach. Do tego pamiętam, że Zosia sepleniła. Ale jej urok i optymizm przyćmiewały wszystkie wady. Wokół mojej siostrzyczki kręciły się gromadki chłopaków.

Zosia mogłaby być hersztem, trzymać całą bandę w garści. Dzieciaki słuchały jej bez sprzeciwu. Uchodziła za rozrabiakę i dziewczynę z jajem. Miała niespokojny charakter. Często jej zachowanie mnie niepokoiło. Ja byłam cicha i ugodowa…

Pewnego dnia Zosia przywłaszczyła sobie nową książkę o Kubusiu Puchatku. Wypożyczyła ją z wiejskiej biblioteki, a pod koniec lata zabrała do Warszawy. Trzęsłam się jak osika. A nuż prawda wyjdzie na jaw! Miałyśmy wtedy po osiem lat. Dla mnie ten postępek był niewytłumaczalny. Wszak byłyśmy uczciwymi zuchami! Ale w głębi duszy podziwiałam taką siostrę! Z czasem książkę trzeba było oddać. Nalegał dziadek. Do tego wygłosił morał bez końca. A babcia „potwierdziła” jego słowa pokrzywą na tyłku. Tego dnia zostałyśmy surowo ukarane i pozbawione dziennej porcji cukierków. Ja cierpiałam za milczenie o tym, jak babcia mówiła, „niesłychanym” przestępstwie:

– Co z was za dziewczyny? Na wsi wszystkie ściany mają uszy! Baby rozniosą każdą nowinę od płotu do płotu! Córki nauczyciela – złodziejki! Gdzie to słyszałeś?

Słowem, była to niebywała afera rodzinna. Pewnie dlatego do dziś to pamiętam.

Zosia świetnie pływała, skakała ze spadochronem (chodziła na zajęcia dla młodych skoczków), biła się jak chłopak. Wrażeń z trzech letnich miesięcy starczało mi do następnych wakacji. Byłyśmy nierozłączne, choć charakterami zupełnie różne. Ona – wiatr w polu, ja – cicha woda brzegi rwie…

Dziadek był nauczycielem. Każde lato „katował” nas dyktandami i wypracowaniami. Ja – prymuska, zero błędów, ozdobne litery. Zosia – pełno błędów, litery jak krzaki. Ale nigdy się tym nie przejmowała. Dziadek wściekał się:

– Jak wnuczka nauczyciela może pisać jak kura pazurem?!

Zosia machała ręką. Dajcie spokój. Babcia straszyła:

– Weronika zostanie dyrektorką, a ty, Zosiu, chodniki zamiatać!

Ależ…

Lata mijały, dorastałyśmy. Nie mogłyśmy doczekać się lata, by się znów spotkać. Zimą pisałyśmy listy. Najpierw dzieląc się dziecięcymi, potem dziewczęcymi sekretami. Jak to mówią, siostra z siostrą jak woda z rzeką.

Przyszedł czas zamążpójścia. Dla mnie trochę za wcześnie. Wyszłam za mąż w wieku 17 lat i nie żałuję. Córkę urodziłam w wieku 18 lat. Skończyłam politechnikę. Zosia ledwo skończyła szkołę z „trójkami na stałe”. Poszła do pedagogikum. Nie rozumiałam jej wyboru. Z tą sepleniącą wymową, słabymi ocenami… Cioci Marysi (mamie Zosi) przyszło wręczać prezenty dyrekcji, by córka z bólem serca dostała dyplom.

Ale później Zosia zabrała się za pisanie doktoratu. Niestety, zdrowie jej nie dopisało i porzuciła ten pomysł. Nie zdziwiłabym się, gdyby wróciła do tematu na emeryturze… Taka już jest!

Gdy miałam 20 lat, pojechałam na jednodniową wycieczkę do stolicy. Głównie po to, by spotkać się z Zosią. Nie widziałyśmy się lat kilka. Chciałam też poznać jej męża, Benedykta. Nie byłam na ich ślubie. Ale nie przypuszczałam, jak to spotkanie się skończy!

Najpierw zajrzałam z prezentami do cioci Marysi. Ta od razu zaczęła lamentować o zięciu Benedykcie:

– Weroniko, wszyscy byliśmy przeciwko temu pochopnemu małżeństwu. Miałam dla Zosi świetnego kandydata. Wszystko szło ku ślubowi! A tu nagle pojawia się ten Benek! Tyran, egoista i babiarz! Pokochała diabła zamiast jasnego sokoła… Zosia dała się omamić! O, jeszcze się z nim namęczy, zobaczysz! Jestem pewna, że rękę podnosi! Ech, głupich uczyć, to jak zmarłych leczyć! Ale cóż, trzeba znosić. Wkrótce wnuka się doczekamy. Nie pozbawiać dziecka ojca – narzekała ciocia Marysia.

Wysłuchawszy gorzkich żalów cioci i przygotowana na spotkanie z Benedyktem, odwiedziłam Zosię. Była w zaawansowanej ciąży. Pojaśniała. Ale w jej oczach pływał smutek. Są kobiety, które lubią grać ofiarę…

Po rozmowie z Beniem całkowicie zrozumiałam ciocię. Ale Zosia… Moja dumna, nieugięta siostra była całkowicie podporządkowana swojemu „tyranowi”!

Patrzyła na niego z uwielbieniem. Łapała każde słowo. A słowa Benia nie były zbyt poetyckie… Zaskoczyła mnie ta przemiana. Ale, jak mówią, mąż i żona – jedna bestia. Benedykt czuł się przy tak cichej i pokornej żonie jak król. Pływał w jej miłości. Głębokiej i bezwarunkowej.

Czy on ją kochał? Nie wiem. Wątpię. Trzeba przyznać, że Benio był przystojny, postawny (naprawdę przystojny).

Snów niejednej dziewczyny. Tego nie da się odebrać. „Urodziwy chłop, ale ma charakterek.” Słyszałam od niego tylko rozkazy. Żal mi było Zosi. Ale odcięła się:

– Weronika, nie wcielaj się w moją matkę. Nie potrzebuję czyjejś litości! U mnie wszystko w porządku! Jestem szczęśliwa z mężem!

No cóż…

Tego zimowego wieczoru wypiłyśmy szampana na cześć mojego przyjazdu. Pogadałyśmy, powspominałyśmy psoty, pośmiałyśmy się. Postanowiliśmy we troje pospacerować po nocnej Warszawie. Było mroźnie i wesoło. Gdy wróciliśmy, Benio rozkazał (tak, rozkazał) Zosi:

– Odpocznij, żono. Idź spać. A my zJa i Benio wyszliśmy na dwór, lecz po chwili on zniknął w ciemności, a ja, zgubiona w obcym mieście, wróciłam samotnie do domu, gdzie Zosia już śpiąca, powiedziała tylko: „Śpij dobrze, siostro”, i tak oto skończyła się nasza ostatnia wspólna przygoda.