Kuzynka odwiedziła mnie, ale jest zła, że nie przygotowałem jej posiłku.

Cześć, kochana! Muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio u mnie działo. Moja siostrzenka Zuzia wpadła na kilka dni do mojego mieszkania w Krakowie, ale od razu zaczęła mi robić awanturę, bo nie nakarmiłam jej.

Mieszkam z siostrą Ewą w różnych miastach ona w Wrocławiu, ja w Krakowie. Jej córka marzy o studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, więc wkrótce wprowadzi się na akademik, ale najpierw przyjechała na dwa tygodnie, żeby ogarnąć jakieś egzaminy albo załatwić papiery osobiście. Nie wchodzę w szczegóły, po prostu wiem, że przyjazd przed rozpoczęciem studiów to standardowa sprawa. Ewa się umówiła, że Zuzia zostanie u mnie na ten czas.

Kwestia jedzenia nie była nigdy poruszona. Gdy matka Zuzi milczała o tym temacie, po prostu samodzielnie ustalały, co i kiedy jeść. Kiedy wpadłam do salonu, zobaczyłam ją siedzącą i wkurzoną. Zapytałam, co się stało, a ona odpowiedziała, że myślała, że przygotuję jej ciepły obiad. Odpowiedziałam jej krótko i ostro: Nie będę Cię karmić, mam swój grafik i muszę już iść! Zadzwoń do mamy, niech przeleje Ci pieniądze na kartę, kupisz sobie jakąś serówkę, bułkę i wypijesz herbatę. Herbaty też nie mam, więc kup ją. A przecież masz już 18 lat!

Mama Zuzi dawno nie rozmawiała ze mną o życiu i nie wie, że po tym, jak dzieci wyleciały z gniazda, mój mąż odszedł w nieznane, a ja wpadłam na pełen etat. Praca wciąga mnie w wir, więc rzadko bywam w domu, a sił na domowe obowiązki już prawie nie mam. Chciałabym choć trochę odpocząć i przespać się spokojnie.

Mimo wszystko nie zamierzam rezygnować z bycia gościnną. Spotkać się z Zuzą to przyjemność taka dziewczyna już dorosła, kobieca, ale ja już nie ta swobodna, energiczna ciocia Lusia, co kiedyś potrafiła ugotować nawet słonia, nie oszczędzając czasu i sił. Niech sama zrobi zakupy, pokroi, ugotuje, usmaży, a najlepiej niech kupi gotowe jedzenie, żeby nie zrujnowała mi kuchni ani mieszkania.

Zuzia najpierw się rozjuszyła, potem uspokoiła się i codziennie milczy, ale wkurzona. Wygląda na to, że liczyła na pełne wyżywienie razem z mamą. Nie wiem, może w końcu się uspokoi. Trudno nagle przejść od bycia dobrą i wygodną do takiego, że ludzie muszą liczyć na mnie mniej. Przez lata utrzymywałam spokojne relacje ze wszystkim w otoczeniu, a teraz wciąż staram się być życzliwa: dałam darmowy pokój, choć bez pełnego wyżywienia. Poszłam do psychologa, żeby dowiedzieć się, jak delikatnie wytłumaczyć bliskim, że już nie jestem tak funkcjonalna, jak kiedyś. Muszą na mnie trochę mniej liczyć!

Tak to u mnie leci. Trzymaj się i daj znać, co u Ciebie!