Kupuję dla siebie najlepsze mięso z indyka i robię parowane kotlety, a dla męża – stare wieprzowinowe kąski. Od 30 lat zarabiam, gotuję, wychowuję dzieci, a on odpoczywa – teraz chowam słodycze i dobre produkty tylko dla siebie, bo jeśli chce jeść lepiej, niech znajdzie sobie pracę!

Słuchaj, muszę Ci o czymś opowiedzieć, bo czasem sama się zastanawiam, czy nie przesadzam. Od lat, jak sięgam pamięcią, kupuję sobie najlepsze, świeże mięso z indyka i robię z tego na przykład kotlety na parze, a mój Andrzej dostaje takie trochę podstarzałe mięso wieprzowe. No, przecież nie wyrzucę, a jemu naprawdę nie robi różnicy!

Mam już pięćdziesiąt siedem lat, karczem lata razem z Andrzejem. Ponad trzy dekady razem i wiesz, przez cały ten czas to ja byłam tą, która prała mu rzeczy, gotowała, ogarniała dom, ogólnie wszystko ogarniałam. Mamy dwójkę dzieci, sama je wychowałam, posłałam do szkół, wszystkiego pilnowałam, jak trzeba było biegać na trzy etaty, to biegałam. W sklepach też się szarpałam, żeby nasze dzieciaki zawsze wyglądały porządnie, jak z żurnala, żeby im niczego nie brakowało.

Andrzej cóż, nigdy nie rwał się do ciężkiej pracy, a odkąd przeszedł na emeryturę, to w ogóle nogi zapuścił korzenie w fotelu tylko TVP Info, krzyżówki i czasem do garażu skoczy pogmerać przy aucie. Ja dalej zapitalam do pracy, jeszcze pomagam dzieciom z wnukami i cała robota domowa na mojej głowie.

Prosiłam go nieraz: Andrzej, rusz się, chociaż gdzieś do ochrony na nocną zmianę, zawsze parę złotych więcej. A on tylko: Ewa, przecież dajemy radę, po co mi dorabiać?. Tylko dziwne, że zje wszystko, co najlepsze. Ja nie mam czasu nawet na porządne gotowanie. Wracam z roboty, a tam już resztki, zupa ledwie ciepła i jakieś ochłapy.

Pogadałam o tym kiedyś z Irenką z pracy. Powiedziała mi, żebym gotowała oddzielnie: jemu tanie rzeczy, byle do syta, a sobie jak dla królowej. No i wróciłam do domu, wkręciłam Andrzejowi, że lekarz zalecił mi specjalną dietę i nie może się przez przypadek chociażby dotknąć do moich potraw. Teraz chowam swoje frykasy, a jak Andrzej zniknie do garażu, to sięgam po czekoladę albo inną przekąskę. Kiełbasę czy ser trzymam w tej tajnej lodówce tej, gdzie zwykle trzymam słoiki z kompotami i ogórkami. On tam zagląda tylko dwa razy do roku, więc mogę spokojnie ukrywać swoje zapasy.

No bo wiesz, jacy są faceci niby wszystko im jedno, ale jak przyjdzie co do czego, to zaraz coś podkradną, a potem udają Greka. Ja kupuję sobie drogie, świeże filety z indyka na te moje dietetyczne kotleciki, a Andrzejowi mieszam przecenioną wieprzowinę z przyprawami, nawet się nie zorientuje. Makaron też jest osobno dla mnie ten z pszenicy durum, a dla niego taki zwykły za dwa złote za kilogram.

I wiesz co, ja wcale nie mam wyrzutów sumienia. Serio, nie widzę w tym nic złego. Przecież, jakby mu zależało, żeby mieć lepsze jedzenie, to by chociaż ruszył się do pracy, a nie tylko żądał i wymagał. Rozwód? No co Ty, w tym wieku to już bez sensu. Po co dzielić mieszkanie i latać po sądach, skoro życie i tak już dobiega spokojnej mety? Zresztą dom wspólny, emerytury jakoś starczają a taki święty spokój w zamian za kilka schowanych kabanosów i lepsze mięso to chyba uczciwy układ, co?