Kupiłam szczęście mojego syna – Jak dla jego dobra wybrałam i „opłaciłam” idealną synową

Długo rozważałam i w końcu postanowiłam: sama wybiorę synowi żonę, a sobie synową. Wzięłam sobie za punkt honoru znaleźć mu odpowiednią dziewczynę i doprowadzić do tego, by zostali parą. Mój syn to największy skarb, jaki dało mi życie. Kocham go do szaleństwa. Przez lata był tylko mój. Wychowywałam go na prawdziwego wojownika od pierwszej kołyski do dziś. Czuwałam przy jego łóżku nieprzespane noce, troszczyłam się, leczyłam go, chroniłam. Jak mam teraz oddać to doskonałe dziecko obcej kobiecie?

Oczywiście, zawsze wiedziałam, że przyjdzie dzień, kiedy mój syn zakocha się i wybierze sobie żonę, ale ból rozstania mnie z nim był nie do zniesienia. Musiałam coś wymyślić.

Z czasem spokojnie przyjęłam wiadomość, że syn zaczął się spotykać z dziewczynami. Ale z tą jego obecna, rozpuszczoną, nie potrafiłam znaleźć wspólnego języka. Wprost mu powiedziałam: to nie dziewczyna dla niego. Potrzebujemy porządnej, czystej i skromnej Polki.

Mój plan zachowałam tylko dla siebie. Bez słowa do syna, sama zaczęłam szukać dla niego narzeczonej z całą matczyną odpowiedzialnością. Chciałam mieć synową, z którą mogłabym się dogadać.

Wybrałam kilka możliwych kandydatek: dziewczyna spod siódemki, córka koleżanki z pracy i kilka koleżanek syna z klasy. Najpierw odwiedziłam sąsiadkę z jej córką. Jednak już po krótkiej rozmowie zrozumiałam, że to nie ta była zbyt pulchna, a ja chciałam, by syn był naprawdę szczęśliwy. Musiał mieć dziewczynę zadbaną.

Szukałam dalej. Córka mojej przyjaciółki już miała chłopaka kolejna porażka. O koleżankach z klasy nawet nie warto wspominać, tam już w ogóle nie widziałam szansy.

Byłam bezradna. Kogo jeszcze mogłam rozważyć? Postanowiłam więc śledzić syna, by sprawdzić, która z kobiet w jego otoczeniu rzeczywiście mu się podoba.

Posłużyłam się małym fortelem powiedziałam synowi, że chcę zobaczyć, jak radzi sobie w pracy. Nie był zachwycony, ale ostatecznie się zgodził. Cały dzień spędziłam, obserwując jego relacje ze współpracownicami. Dyskretnie wypytywałam koleżanki dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy.

Ale pod wieczór już wiedziałam, że w pracy żony dla syna nie znajdę. Wracając do domu, zaproponował, byśmy wstąpili na kawę do kawiarni. W pierwszej chwili odmówiłam, lecz zaraz pomyślałam a może to właśnie tam znajdę upragnioną kandydatkę… W kawiarni zobaczyłam, jak syn rozmawia z uśmiechniętą kelnerką. Gdy patrzyłam, jak swobodnie się z nią dogaduje, uderzyło mnie olśnienie to jest ta dziewczyna!

Była miła, uprzejma, skromna. Zaczepiłam ją i poprosiłam o chwilę rozmowy. Przedstawiłam jej całą sytuację.
Czy pani zwariowała? spytała roztrzęsiona. To przecież nieprzyzwoite, prawda?
Może, ale uwierz mi, życie z moim synem naprawdę odmieni twoją codzienność.

Podjęłam decyzję wyciągnęłam pokaźną sumę, oferując jej piętnaście tysięcy złotych. To mogło pokryć studia jej młodszego brata. Miłość do rodzeństwa okazała się silniejsza niż jej zasady przyjęła naszą niecodzienną umowę. Obiecała, że zdobędzie serce mojego syna.

Od tej pory, regularnie się kontaktowałyśmy. Dzieliłam się z dziewczyną wszystkim, co mogłoby podsunąć jej drogę do serca syna jego marzenia, ulubioną kuchnię, wspomnienia, a nawet to, czego słucha.

Na efekty nie musiałam długo czekać. Syn był oczarowany. Nie wracało mu się do domu bez opowieści o tej Joli: jaka jest piękna, jak wspaniale gotuje, jak cudne piosenki zna i jakie filmy lubi oglądać. W końcu poprosiłam, żeby mi ją przedstawił układ był pełen emocji, ale syn spełnił moją prośbę.

Gdy Jola przyszła do nas, udało mi się z nią w spokoju porozmawiać. Wyjawiła mi, że naprawdę się zakochała chciała oddać te pieniądze, prosiła prawie ze łzami w oczach.

Ale przecież nie na to się umawiałyśmy. Jeśli wśród nich zrodziła się prawdziwa miłość, dlaczego miałabym odbierać jej jakiekolwiek wsparcie? Powiedziałam, by zatrzymała pieniądze i zaczęła szykować się do ślubu.

Dziś moje dzieci są szczęśliwe, a ja mam synową jak z marzeń lojalną, bliską mi i gotową podzielić się każdym sekretem. Nasza mała tajemnica zawsze zostanie tylko nasza. Jestem szczęśliwa, że mój plan przyniósł synowi radość, a mi spokój.