Uncategorized

Kto spał w moim łóżku i zostawił je w nieładzie… Opowieść Kochanka męża była tylko trochę starsza od córki – pulchne, dziecięce policzki, naiwne spojrzenie, piercing w nosie (gdy córka chciała sobie taki zrobić, ojciec się wściekł i kategorycznie zakazał). Na taką nie sposób się naprawdę gniewać – Janina patrzyła na jej sine gołe nogi, krótką kurteczkę i miała ochotę powiedzieć złośliwie: „Jeśli planujesz rodzić dzieci temu kretynowi, kup porządną kurtkę i zakładaj rajstopy pod jeansy.” Ale, oczywiście, nic nie powiedziała. Po prostu przekazała Arinie klucze, zarzuciła dwie torby z resztą rzeczy i wyszła na przystanek. — Pani Janino, a co to za coś pod blatem w kuchni? – krzyknęła dziewczyna za nią. – Tam się trzyma naczynia? Janina nie wytrzymała, rzuciła na odchodne: — Zwykle tam chowałam ciała kochanek Sergiusza, ale możesz tam myć talerze. Nie czekając na odpowiedź i nawet nie patrząc na przerażoną twarz Ariny, Janina, zadowolona z siebie, zbiegła po schodach. No cóż – dwadzieścia lat poszło psu na budę, jakby nie patrzeć. O tym, że Sergiusz ma kochankę, pierwsza dowiedziała się córka. Zwiała z lekcji, wróciła do domu, myśląc, że nikogo nie będzie, i zastała młodą nimfę, pijącą kakao z jej ulubionego kubka. A że na nimfie było prawie nic z ubrań, a w łazience pluskał się ojciec, sprytna Nastka od razu wszystko zrozumiała, zadzwoniła do Janiny i zameldowała: — Mamo, chyba tata ma kochankę, a ona założyła moje kapcie i pije z mojego kubka! Niczym w bajce – uśmiechnęła się Janina, wspominając, jak bardzo Nastka była wtedy roztrzęsiona, ale nie z powodu zdrady ojca, lecz przez to, że ktoś dotknął jej rzeczy. Kto spał w moim łóżku i je pogiął… Janina przeżyła to znacznie spokojniej niż córka. Pewnie, ucierpiała jej duma – dziewczyna była młoda i piękna, a ona sama miała nadwagę, cellulit i inne nieprzyjemne oznaki czterdziestolatki. Ale poczuła ulgę – ileż lat trwały te nocne telefony, dziwaczne godziny pracy, paragony z kawiarni, do których ją mąż nigdy nie zabierał… Nigdy nie udało jej się przyłapać go na gorącym uczynku, Sergiusz tak wszystko ukrywał, że jeszcze ona czuła się winna, gdy zaczynała podejrzewać. — To pierwsza! – bezczelnie kłamał Sergiusz. – Nie wiem, jak to się stało, jakby kometa mi na głowę spadła. „Kometa” okazała się dziewczyną z hotelu, w którym Sergiusz nocował w delegacji. Miała dwadzieścia lat, tylko ładną buzię i żadnych innych zalet. Nawet rozumu, bo przeniosła się dla niego do Warszawy, wynajęła za oszczędności niechlujne mieszkanko. Więc spotykali się w mieszkaniu – można było się wykąpać, zrobić pranie. Dlatego pralka Janiny ciągle chodziła na szybkim trybie zamiast „tkaniny mieszane”! Mieszkanie należało do Sergiusza, odziedziczone po ojcu jeszcze przed ślubem, więc gdy Janina złożyła pozew o rozwód, musiała się wyprowadzić razem z córką do własnego mieszkania na obrzeżach Warszawy, odziedziczonego po babci. Nastka protestowała – jak ona będzie dojeżdżać do szkoły! — To zamieszkaj z nami – zaproponował Sergiusz, i dostał wybuch kolejnej wiązanki. Dobrze, że przynajmniej córka potrafiła mu powiedzieć, co o nim myśli. Pierwszy czas był trudny – nowe trasy, nowe sklepy, do pracy i szkoły jechały godzinę. Ale później się przyzwyczaiły – Janina znalazła nową pracę, córka dostała się do technikum, do którego dojazd był dwa razy szybszy. Nie było czasu na smutki – codzienne sprawy i egzaminy wręcz wymuszały działanie, a kiedy już się życie ułożyło, smucić się nie chciało. Arina kilka razy dzwoniła do Janiny – pytała, jak piec ciasto, gdzie wrzucać tabletkę do zmywarki. Nawet raz wpadła – przywiozła zapomniane zdjęcia, potrzebne córce do szkoły. Sergiusz sam nie mógł (albo się bał), Janina leżała chora, a córka odmawiała jechania do starego mieszkania, twierdząc, że to ją psychicznie wykończy, a przecież musi zdać jeszcze informatykę. — Fajnie tu u was – mruknęła Arina, patrząc na wyblakłe tapety i staromodną lampę. Janina tylko się uśmiechnęła – no cóż, fajnie, trzyma się jakoś. Tam – nowocześnie, wygodnie, dwadzieścia lat pracowała na to. No trudno, niech korzystają. Ale właśnie ten przypadek okazał się pechowy – około rok po tamtym pamiętnym dniu, wieczorem rozległ się dźwięk zamka. — Do ciebie? – spytała Janina córkę. Ta tylko szeroko otworzyła oczy. W drzwiach stanęła Arina – zapłakana, z rozmazaną czarną maskarą i błyszczącymi cieniami na policzkach. W ręku sportowa torba. — Coś z Sergiuszem? – przejęła się Janina. — Coś! – zaszlochała dziewczyna. – Przyłapałam go z sekretarką! Chciałam zrobić niespodziankę, bo pracował do późna i… I znów rozpłakała się, chowając twarz w dłoniach jak dziecko. — No, a czego ode mnie chcesz? – spytała Janina, gdy zobaczyła pełną torbę. — Mogę u was przenocować? Nie mam ani grosza. Jutro chciałabym pojechać do mamy pociągiem. — Ale za co pojedziesz, skoro nie masz pieniędzy? — Myślałam, że pani mi pożyczy. Janina nie wiedziała, czy płakać, czy się śmiać. Zrobiła to za nią córka. — Wynoś się stąd! – rzuciła z pogardą, dodając kilka mocnych słów, których wcześniej przy Janinie nie używała. Janina spojrzała na córkę z dezaprobatą. — Wejdź, Arina – powiedziała. – Jest noc, nie wyrzuca się ludzi na ulicę. Dalej było jeszcze trudniej. Córka była tak oburzona, że oświadczyła – albo ona, albo Arina. Janina rozłożyła ręce – twoja decyzja, jesteś pełnoletnia. Chcesz, jedź do taty. — Już mi wasz tata niepotrzebny! Jadę do Natki! Trzeba było zamówić córce taksówkę do koleżanki. A potem przez noc ratować herbatą i walerianą nieudolną kochankę, która przez rok życia w Warszawie nie zdobyła ani pracy, ani przyjaciół, tylko nowy piercing w języku. Pieniędzy Janina oczywiście jej pożyczyła – bo co zrobić, przecież nie zostawi jej u siebie. Nawet odprowadziła ją na dworzec, żeby się nie zgubiła. Arina długo dziękowała, prosiła o wybaczenie i obiecała zmienić życie – pójść na studia, nie wiązać się już z żonatymi mężczyznami. — Mama zawsze mówiła, że jestem nieogarnięta. Miała rację, jak się okazuje. Janina nie odprowadziła jej na pociąg – to już nie było potrzebne. Z córką szybko się pogodziły, choć ta wciąż nie mogła zrozumieć – jak mama mogła wpuścić tę zdrajczynię do domu. Janina gładziła jej puszyste włosy, uśmiechała się i mówiła: — Zrozumiesz, kiedy dorośniesz. Sergiusz zadzwonił po tygodniu. Stwierdził, że wszystko zrozumiał, rzucił Arinę i jest gotów na szczęśliwe pojednanie. — Koszule ci się skończyły? – zadrwiła Janina. — No tak – westchnął były mąż. – Ona nawet prać nie umie, od roku chodzę w tłustych ciuchach. Oczywiście, nie wróciła do niego. I nie triumfowała nad tym. Ale nie da się ukryć – humor Janiny po całej historii bardzo się poprawił: lekkość w głowie i sercu, częściej się uśmiechała. Kupiła psa, chodziła z nim wieczorami na spacer. Poznała sympatycznego sąsiada – no i co z tego, że starszy o dziesięć lat, ona też już nie dziewczynka. I życie potoczyło się dalej swoim biegiem.