Kto spał w moim łóżku i pogniótł je… Opowieść o tym, jak kochanka męża okazała się młodsza od własnej córki, o dziewczynie z dziecięcymi policzkami, naiwnym spojrzeniu i kolczykiem w nosie (którego córce zabronił), o odjeździe z walizkami i przekazaniu kluczy, o pogniecionych prześcieradłach, okradzionej filiżance i porzuconych kapciach, o krótkiej kurtce i gołych nogach, o pierwszej zdradzie odkrytej przez córkę, o niespodziewanych odwiedzinach zapłakanej rywalki ze sportową torbą, o noclegu, pożyczonych pieniądzach i niechcianym pojednaniu, o odchudzaniu duszy po dwudziestu latach życia z mężem, który nawet nie potrafił zrobić prania, o wyjeździe na własne, przeprowadzce do mieszkania na peryferiach Warszawy, o nowej pracy, nowych trasach do szkoły, powrotach, uśmiechach, psie i sąsiedzie starszym o dekadę, o nowym porządku i o tym, jak życie toczy się dalej.

Kto spał na moim łóżku i je pogniótł… Pamiętnik.

Kochanka mojego męża była niemal rówieśniczką naszej córki pulchniutkie policzki, naiwne spojrzenie, kolczyk w nosie (gdy Zuzia chciała sobie taki zrobić, Paweł zrobił histerię i surowo zabronił). Trudno było się na taką złościć patrzyłam na jej sine, gołe nogi, krótką kurtkę i miałam ochotę rzucić jej złośliwie: Jeśli zamierzasz rodzić temu bałwanowi dzieci, kup porządny płaszcz i zakładaj rajstopy pod dżinsy. Ale, oczywiście, nic nie powiedziałam. Po prostu oddałam Karolinie klucze, złapałam dwie torby z resztą rzeczy i ruszyłam na przystanek.

Pani Janino, a co to za schowek pod blatem w kuchni? zawołała za mną dziewczyna. Tam trzyma się naczynia?

Nie powstrzymałam się i na odchodne rzuciłam:

Zazwyczaj chowałam tam ciała kochanek Pawła, ale ty możesz tam myć talerze.

Nie czekając na odpowiedź i nawet nie patrząc na przestraszoną twarz Karoliny, zadowolona z siebie zeszłam po schodach. No i tyle, dwadzieścia lat życia poszło na marne.

O tym, że Paweł ma kochankę, pierwsza dowiedziała się Zuzia. Uciekła z lekcji, wróciła do domu, myśląc, że nikogo nie zastanie, a zobaczyła młodziutką nimfę pijącą kakao z jej ulubionego kubka. Na nimfie była ledwie odrobina ubrań, a z łazienki dobiegał szum wody, więc bystra Zuzia od razu wszystko pojęła, zadzwoniła do mnie i wykrzyczała:

Mamo, chyba tata ma kochankę, a ona pije z mojego kubka i chodzi w moich kapciach!

Jak z bajki, uśmiechnęłam się w duchu, przypominając sobie, że córka była bardziej wściekła o swoje rzeczy niż o zdradę ojca. Kto spał na moim łóżku i je pogniótł…

Ja przyjęłam to wszystko o wiele spokojniej. Oczywiście, ego zostało podrażnione dziewczyna młoda i ładna, ja gruba, z cellulitem i innymi śladami czterdziestolatki. Ale poczułam ulgę ileż lat trwały te dziwne nocne telefony, nienormowane godziny pracy, paragony z kawiarni, do których nigdy mnie nie zabierał… Nigdy nie udało mi się go złapać na gorącym uczynku, Paweł zawsze tak się wykręcał, że to ja czułam się winna, gdy go podejrzewałam.

To pierwsza bezczelnie kłamał Paweł. Nie wiem, jak to się stało, jakby kometa mi spadła na głowę

Kometa okazała się recepcjonistką z hotelu podczas służbowego wyjazdu. Miała dwadzieścia lat, urodę przeciętną, rozumu również. Pociągnęła za Pawłem do Warszawy, wynajęła za oszczędności obskurny pokój. Spotykali się w naszym mieszkaniu, bo tu łatwiej wyprać ubrania i się umyć. Zaczęłam się zastanawiać, czemu pralka ciągle chodzi na szybkim trybie zamiast na mieszane tkaniny!

Mieszkanie należało do Pawła, dostał je od ojca jeszcze przed ślubem, więc gdy podjęłam decyzję o rozwodzie, musiałam się wyprowadzić z Zuzią do mojego małego mieszkania na obrzeżach Warszawy spadek po babci. Zuzia była wściekła jak ona będzie dojeżdżać do szkoły?

Zamieszkaj z nami zaproponował Paweł, za co dostał kolejną porcję wyzwisk. Dobrze, że przynajmniej córka potrafi mu powiedzieć, co o nim myśli.

Na początku naprawdę było trudno nowe trasy, nowe sklepy, godzinę do pracy i szkoły. Ale przyzwyczaiłyśmy się; po pewnym czasie i ja zmieniłam pracę, a Zuzia zaczęła studia, do których jeździło się dwa razy szybciej. Nie było czasu na smutki codzienność i egzaminy nie pozwalały się rozczulić, a gdy przeszkody minęły, smutek przestał mieć znaczenie.

Karolina kilka razy jeszcze dzwoniła pytała, na jakim programie piec ciasto i gdzie wsadzać tabletkę do zmywarki. Raz nawet przyjechała przyniosła zapomniane zdjęcia do matury. Paweł nie mógł (albo się bał), ja leżałam przeziębiona, a Zuzia odmówiła powrotu do starego mieszkania, twierdząc, że to zaszkodzi jej psychicznie, a za chwilę miał egzamin z informatyki.

U was tu całkiem przytulnie powiedziała niepewnie Karolina, patrząc na wyblakłe tapety i staroświeckie lampy.

Uśmiechnęłam się tylko tak, przytulnie, no co tu więcej mówić. Tam, w nowym mieszkaniu, było nowocześnie i wygodnie, dwadzieścia lat pracy nad tym. No trudno, niech korzystają.

Ten dzień potem okazał się pechowy rok od rozstania, przez drzwi rozległ się dźwięk zamka.

Do ciebie ktoś? spytałam Zuzię.

Zuzia wytrzeszczyła oczy.

W progu stała Karolina zapłakana, rozmazany tusz i brokat na policzkach, trzymała torbę sportową.

Co się stało z Pawłem? przestraszyłam się.

Stało się! pociągnęła nosem Karolina. Nakryłam go z sekretarką! Chciałam zrobić niespodziankę, a on

Tu znów rozszlochała się, dziecięco łkając i chowając twarz w dłoniach.

A czego ode mnie oczekujesz? spytałam, widząc już, do czego zmierza torba w ręku.

Mogę u was przenocować? Nie mam pieniędzy, jutro muszę jechać pociągiem do mamy.

A za co pojedziesz, skoro nie masz pieniędzy?

Myślałam, że mi pożyczycie.

Nie wiedziałam, czy śmiać się, czy płakać.

Za mnie zdecydowała Zuzia.

Wynocha stąd! rzuciła pogardliwie, dorzucając kilka wyrazistych przekleństw, których nigdy wcześniej przy mnie nie użyła.

Spojrzałam na córkę z naganą.

Wejdź, Karolina powiedziałam. Noc, przecież nie wyrzucę cię na ulicę.

A potem zrobiło się jeszcze gorzej.

Zuzia była tak oburzona, że oświadczyła albo ja, albo ona. Wzruszyłam ramionami jesteś pełnoletnia, sama zdecyduj, możesz jechać do ojca.

Potrzebny mi wasz ojciec! Jadę do Natalii!

Zamówiłam córce taksówkę do przyjaciółki. Karolinę poiłam herbatą i uspokajałam, bo przez rok w Warszawie nie dorobiła się ani pracy, ani znajomych, tylko nowego kolczyka w języku. Pożyczyłam jej nieco pieniędzy nie będę przecież jej zatrzymywać. Nawet na dworzec ją odprowadziłam.

Karolina długo mi dziękowała, przepraszała i obiecywała sobie, że tym razem zacznie nowe życie pójdzie na studia i przestanie zadawać się z żonatymi mężczyznami.

Mama zawsze mówiła, że jestem nieogarnięta. Widocznie miała rację.

Nie odprowadzałam jej na pociąg ani nie machałam to już było za dużo. Z Zuzią pogodziłyśmy się szybko, ale ona długo nie mogła zrozumieć jak mogłam wpuścić tę dziewczynę do naszego domu. Gładziłam jej puszyste włosy i z uśmiechem powtarzałam:

Zrozumiesz, kiedy dorośniesz.

Paweł zadzwonił tydzień później. Mówił, że wszystko przemyślał, porzucił Karolinę i jest gotowy do szczęśliwej zgody.

Kończą ci się czyste koszule? zapytałam złośliwie.

No właśnie westchnął były mąż. Ona nie umie prać, od roku chodzę w zmiętych rzeczach.

Oczywiście, nie wróciłam. I nie czułam satysfakcji. Ale przyznać muszę od tamtej pory poczułam się lżej, zaczęłam się częściej uśmiechać. Kupiłam psa, spacerowałam z nim po wieczornej Warszawie. Poznałam miłego sąsiada dziesięć lat ode mnie starszy, ale co z tego, ja sama już nie jestem dziewczynką. Życie popłynęło swoim tempem.