Uncategorized

Kto spał w moim łóżku i pogiął pościel… Opowieść Kochanka męża była tylko trochę starsza od córki – pulchne, dziecięce policzki, naiwne oczy, piercing w nosie (gdy córka chciała taki zrobić, on się strasznie wściekł i zabronił). Nie sposób było się na taką gniewać – Janka patrzyła na jej sine, gołe nogi, krótką kurtkę i miała ochotę kąśliwie rzucić: „Jeśli planujesz rodzić dzieci temu bałwanowi, kup sobie puchową kurtkę i zakładaj rajstopy pod dżinsy.” Oczywiście, nic nie powiedziała. Janka tylko oddała Arinie klucze, chwyciła dwie torby z resztkami rzeczy i ruszyła na przystanek. – Pani Janko, a co to za skrytka pod blatem w kuchni? – zawołała za nią dziewczyna. – Tam się trzyma naczynia? Janka nie wytrzymała i rzuciła na odchodne: – Zwykle chowałam tam zwłoki kochanek Sergiusza, ale możesz tam myć talerze. Nie czekając na odpowiedź, nawet nie spojrzawszy na przestraszoną Arinę, Janka zadowolona z siebie zeszła po schodach. No cóż – tyle by było, dwadzieścia lat życia psu na budę. Pierwszą osobą, która dowiedziała się o tym, że Sergiusz ma kochankę, była córka. Zrobiła sobie wagary, wróciła do domu myśląc, że nikogo nie będzie – i trafiła na młodziutką nimfę, która piła kakao z jej ulubionego kubka. Porównując fakt, że nimfa praktycznie nie miała na sobie ubrania, a w łazience kąpał się ojciec, mądra córka Nastka szybko połączyła fakty i zadzwoniła do Janki: – Mamo, chyba tata ma kochankę, bo założyła moje kapcie i pije z mojego kubka! Jak z bajki – pomyślała Janka, wspominając jak córka w tamtym momencie się rozzłościła, ale bardziej nie z powodu zdrady ojca, lecz przez to, że ktoś ruszył jej rzeczy. Kto spał w moim łóżku i pogiął pościel… Janka podeszła do sprawy inaczej niż córka. Oczywiście, jej poczucie własnej wartości ucierpiało, bo dziewczyna była młoda i ładna, a ona sama miała dodatkowe kilogramy, cellulit i całą resztę niezbyt przyjemnych oznak czterdziestoletniej kobiety. Ale poczuła ulgę – ile lat trwały te niezrozumiałe nocne telefony, nienormalne godziny pracy, paragony z kawiarenek, gdzie jej mąż jej nigdy nie zabrał… Nigdy nie udało jej się złapać Sergiusza na gorącym uczynku, tak sprytnie wszystko ukrywał, że wychodziło na to, że to ona była winna, jeśli go podejrzewała. – To pierwszy raz – bezczelnie kłamał Sergiusz. – Nie wiem, jakim cudem, chyba kometa mi na głowę spadła. Kometa okazała się być recepcjonistką hotelu, gdzie Sergiusz spał w delegacji. Miała dwadzieścia lat i poza ładną buzią nie miała żadnych zalet. Rozumu chyba też nie, bo pojechała za Sergiuszem do Warszawy, wynajęła z trudnością brudny pokój. Dlatego spotykali się w jego mieszkaniu – można się wykąpać, zrobić pranie. Janka zastanawiała się, czemu pralka cały czas chodzi na szybkim trybie zamiast na „mieszane tkaniny”! Mieszkanie należało do Sergiusza, dostał je od ojca jeszcze przed ślubem, więc gdy Janka zdecydowała się na rozwód, musiała z córką wyprowadzić się do własnej kawalerki na obrzeżach Warszawy, po babci. Córka się denerwowała – jak ona do szkoły dojedzie! – Zamieszkaj z nami – rzucił Sergiusz, na co dostał kolejną porcję obelg. Przynajmniej córka potrafi mu wygarnąć, co o nim myśli. Na początku było niewygodnie, nowe trasy, nowe sklepy, do pracy i szkoły dojeżdżały godzinę. Ale potem się przyzwyczaiły – Janka znalazła nową pracę, córka poszła do technikum, do którego miała dwa razy bliżej. Nie było czasu na smutki – sprawy codzienne i egzaminy zajmowały obie. A gdy trudności minęły, smutki nie wróciły. Arina kilka razy dzwoniła do Janki – pytała na jakim trybie piec ciasto i gdzie wrzucać tabletkę do zmywarki. Raz nawet przyjechała – przyniosła zapomniane zdjęcia, które nagle potrzebne były córce do szkoły. Sam Sergiusz nie mógł (albo się bał), Janka leżała chora, a córka nie zamierzała tam wracać, twierdząc, że negatywnie wpłynie to na jej psychikę, a czeka ją jeszcze egzamin z informatyki. – Przytulnie tu u was – niepewnie mruknęła Arina, patrząc na wyblakłe tapety i stare lampy. Janka tylko wzruszyła ramionami – no tak, przytulnie. A tam – wszystko nowe i wygodne, dwadzieścia lat pracy. No trudno, niech korzystają. Ten przypadek odbił się Jance czkawką – rok po pamiętnym dniu ktoś późnym wieczorem otworzył drzwi. – Do ciebie ktoś? – spytała córkę. Córka wytrzeszczyła oczy. Na progu stała Arina – zapłakana, z rozmazanym tuszem i świecącymi cieniami na policzkach. W ręku sportowa torba. – Coś się stało z Sergiuszem? – przestraszyła się Janka. – Stało! – zaszlochała dziewczyna. – Zastałam go z sekretarką! Chciałam zrobić niespodziankę, bo pracował do późna i… Tu rozbeczała się na dobre, dziecięco pociągając nosem i chowając twarz w dłoniach. – A ode mnie czego chcesz? – spytała Janka, już domyślając się, o co chodzi z tą torbą. – Mogę się u was przespać? Nie mam pieniędzy. Jutro jadę do mamy pociągiem. – A za co pojedziesz, skoro nie masz pieniędzy? – Myślałam, że mi pożyczycie. Janka sama nie wiedziała co robić – śmiać się czy płakać. Za nią zdecydowała córka. – Won stąd! – powiedziała pogardliwie i dołożyła kilka słów, których Janka nigdy wcześniej nie słyszała z jej ust. Janka spojrzała krzywo na córkę. – Wejdź, Arina – powiedziała. – Jest noc, nie wywalę cię na ulicę. Potem było jeszcze gorzej. Córka była tak wzburzona, że stwierdziła – albo ona, albo Arina. Janka rozłożyła ręce – twój wybór, jesteś dorosła. Chcesz, jedź do ojca. – Jeszcze czego! Jadę do Natki! Janka musiała zamówić córce taksówkę, żeby przenocowała u koleżanki. Potem zostawało poić herbatą i walerianą pechową kochankę, która przez rok życia w stolicy nie znalazła ani pracy, ani znajomych, tylko nowy piercing w języku. Pieniądze Janka oczywiście pożyczyła – bo co miała zrobić, na nocleg przecież jej nie zostawi. Nawet na dworzec ją zawiozła, żeby się nie zgubiła. Arina długo jej dziękowała, prosiła o wybaczenie i obiecywała poprawę – pójdzie na studia i więcej nie będzie wiązać się z żonatymi facetami. – Mama zawsze mówiła, że jestem głupia. Miała rację. Na peron i machać nie poszła – życiowego przesady nie lubiła. Z córką pogodziły się szybko, ale ta długo nie mogła pojąć – jak mama mogła wpuscić tamtą do ich domu. Janka głaskała ją po włosach, uśmiechała się i mówiła: – Dorośniesz, zrozumiesz. Sergiusz zadzwonił tydzień później. Twierdził, że wszystko przemyślał, zerwał z Ariną i jest gotów do szczęśliwego powrotu. – Skończyły ci się czyste koszule? – kpiła Janka. – No tak – westchnął były mąż. – A ona nie umie prać, od roku chodzę w brudach. Oczywiście, nie wróciła. I nie triumfowała. Ale trzeba przyznać – po tym wszystkim humor Janki bardzo się poprawił: lekkość w głowie i sercu, częściej się uśmiechała. Adoptowała psa, chodziła z nim na spacery wieczorami. Poznała miłego sąsiada – no i co z tego, że jest starszy o dziesięć lat, Janka też nie jest już dziewczynką. I życie potoczyło się dalej.