— Kto by pomyślał, że „Kropeczka”? A ja ją nazwałem Choinką! Cały ranek dziś biegała po okolicy, od …

Guzik? A ja nazwałem ją Choinką. Biegała tutaj dziś rano bez przerwy. Od razu widać było, że się zgubiła. Potem przyszła się ogrzać przy moich nogach. No to wsadziłem ją do auta, żeby biedaczka nie zmarzła uśmiechnął się mężczyzna…

Haniu, czy ty musisz być taka pechowa? Ile razy mówiłam, że ten Wojtek do ciebie nie pasuje! wytykała córce pani Barbara.

Kobieta stała, spuszczając głowę. Choć niedawno skończyła trzydzieści siedem lat, czuła się, jakby miała naście jakby wróciła ze szkoły z jedynką.

Bolało ją wszystko własne nieudane życie, zawalony sen o rodzinie, malutką córkę, która została z nią przed najpiękniejszym świętem. Bo tuż przed Bożym Narodzeniem zostali same.

Odchodzę od ciebie rzucił beztrosko Wojtek wieczorem. Hania nawet nie od razu zrozumiała, o czym mówi mąż.

Odchodzisz… dokąd? spytała odruchowo, stawiając przed nim talerz pachnącego barszczu.

No bo, Hanka, ty jesteś nie z tego świata, poważnych rzeczy nie rozumiesz! Jak ja z tobą tyle lat wytrzymałem? przewrócił oczami dramatycznie Wojtek.

Nim Hania zdążyła się dopytać, sam zaczął wyliczać powody:

No już nie mogę! Jeszcze ta twoja wiecznie szczekająca psina. Córka ciągle chora. Romantyzmu zero. Spójrz na siebie, na co się teraz nadajesz? zakończył swoją tyradę Wojtek.

Hania próbowała dostrzec swoje odbicie w kredensowym lustrze, ale łzy napłynęły jej do oczu, spadając cicho na podłogę. Została sama w kuchni, nieruchoma.

Wojtek nie znosił łez. Spojrzał smutno na barszcz, wstał i wyszedł pakować walizki…

Guzik, psinka, wyczuła niepokój, plątała się przy nogach Hani, popiskując jakby chciała ją pocieszyć.

Wreszcie odpocznę od tego wiecznego wycia rzucił Wojtek z progu, dźwigając torbę.

Wojtku, ale jak powiesz o tym Zosi? wyszeptała Hania, wyobrażając sobie rozczarowanie śpiącej w swoim pokoju pięciolatki.

Wymyśl coś. Jesteś matką w końcu odburknął Wojtek i z dźwiękiem psiego skomlenia za drzwiami zniknął w czeluści klatki schodowej…

Hania całą noc spędziła przytulona do Guzika, liżącego ją ciepłym językiem dla pocieszenia. Psina czuła, że stało się coś bardzo, bardzo złego.

Parę dni Hania nie wiedziała, jak przekazać to wszystko matce. Pani Barbara dzwoniła regularnie, ale Hania zawsze odpowiadała, że wszystko dobrze i szybko się rozłączała.

A z pracą jak? Znalazłaś coś? Zobaczysz, twój Wojtek cię rzuci, nie będzie za co żyć mówiła matka, przychodząc któregoś razu w odwiedziny.

Wtedy Hania nie wytrzymała wybuchnęła płaczem, tłumacząc, że od tygodni żadnych ofert, a Wojtek odszedł.

Starsza kobieta tylko westchnęła. Była zaskoczona takim obrotem spraw.

No wiadomo było, że do niczego to nie prowadzi. Pięć lat bez ślubu, dziecko, a on nawet nie pomyślał o ożenku oburzała się Barbara.

Było jej żal córki i wnuczki.

I co teraz? spytała w końcu.

Hania wzruszyła ramionami.

Znajdę coś. Może zatrudnię się jako pomoc w przedszkolu przy Zosi powiedziała zrezygnowana.

Przez ile wy przeżyjecie z pensji pomocy? Jeszcze psa trzeba wykarmić podsumowała Barbara, która nigdy nie darzyła Guzika sympatią, właściwie nawet nie znosiła tej przygarniętej z ulicy kulki.

Chciała dodać jeszcze jakieś uszczypliwości, ale widząc łzy Hani, zamilkła.

Dobra, przestań już płakać. Pomogę wam. Z Zosią posiedzę, jak zajdzie potrzeba powiedziała jednak łagodniej…

Tak minął kolejny tydzień.

Hania w tym czasie znalazła pracę w przedszkolu i codziennie z Zosią tam chodziły. Dziewczynka była zachwycona.

Mamusiu, a może i Guzika zabierzemy do pracy? Babcia tylko narzeka na spacery z nim… A Guziś by ci tatusi pomagał, miski mył i bronił nas w czasie leżakowania, śmiała się Zosia.

Hania śmiała się z nią, tuląc ją mocno. Ale zaraz czuła ścisk w sercu, gdy słyszała kolejny raz:

Mamusiu, a tata wróci na święta? Zdąży na Wigilię?

Nie umiała powiedzieć prawdy. Wymyśliła bajkę o pilnej delegacji. Dzwoniła czasem do Wojtka, próbując umówić się na spotkanie. On zasłaniał się ważnymi sprawami:

Hania, nie przeszkadzaj w układaniu swojego życia. Powiedz Zosi, że jestem superagentem i wyjechałem na tajną misję. Prędko nie wrócę. Tylko tyle rzucił i dopytał jeszcze o swój krawat, bo na Wigilię przecież czymś trzeba się odświętnie ubrać.

Hania długo siedziała potem zamyślona, nie wiedząc, jak przetrwa te święta sama. I jak wszystko wytłumaczyć Zosi.

Wszystko rozegrało się niespodziewanie. Babcia prowadziła wnuczkę do przychodni. Zosia już zdrowiała po przeziębieniu. Nagle zza rogu wyszedł Wojtek.

Tata! Tatusiu! Wróciłeś! wykrzyknęła Zosia i rzuciła mu się na szyję.

Wojtek zadrżał. Uśmiechnął się, po czym niemal szeptem wyjaśnił dziewczynce, że tak wyszło i z mamą już razem mieszkać nie będą. Po chwili poszedł w swoją stronę.

Może wpadnę do ciebie, jak będę miał okazję rzucił jeszcze.

Zosia stała zgaszona jak świeczka, mrucząc pod nosem:

Nie trzeba już do nas wpadać…

Wieczorem znów dostała gorączki, a za dwa dni do mieszkania weszła lekarka.

Zosia nie chciała z nikim rozmawiać i widać było, że nie spieszy jej się do zdrowia. Lekarka rozłożyła ręce:

Najpewniej to przez stres powiedziała, słysząc o rozstaniu rodziców.

Hania miała do siebie pretensje:

Od razu powinnam jej powiedzieć, co się dzieje. Dziecko mądre, pewnie by zrozumiała zwierzała się matce.

Ale za dwa dni spadł na nie nowy cios. Babcia, spiesząc się, wyszła z Guzikiem bez smyczy. Psina w pewnym momencie zbuntowała się, uciekając na drugą stronę ulicy.

Więc tak chcesz ze mną pogrywać? Pomarz na dworze, to wrócisz szybciej! mruknęła kobieta i weszła do klatki schodowej.

Ale Zosia, kiedy usłyszała o zaginięciu Guzika, kompletnie się załamała. Na próżno Hania przysięgała, że odnajdzie psa. Dziewczynka pozostawała niewzruszona:

Jak znajdziesz Guzika, zjem powiedziała, odwracając się do ściany.

To twoje rozpieszczanie, Hania. Całkiem rozkapryszona. A ostrzegałam… zaczęła matka.

Lepiej byś Guzika pilnowała zamiast moralizować wybuchła Hania, na co matka obrażona opuściła mieszkanie.

Hania znów została sama. Przez cały wieczór krążyła wzdłuż bloku, bezradnie szukając psa.

Zosia w końcu zasnęła, ale Hania nie traciła nadziei, że Guziś sam wróci. Niestety, nocą, zmarznięta, wróciła bez niego.

Rano Zosia obudziła się podekscytowana.

Mamusiu! Śniło mi się, że mamy choinkę! I Guzik się znalazł!

Hania uśmiechnęła się smutno. Na stole stała mała sztuczna choinka. Święta tuż-tuż. Zosia jednak była rozczarowana chciała żywą, pachnącą, dużą choinkę.

Wtedy i Guziś wróci. Tak, jak we śnie! płakała.

Kupno prawdziwej choinki było poza możliwościami Hani, a babcia zadeklarowała, że przychodzić nie zamierza:

Tobie pies ważniejszy od matki! wypaliła przez telefon.

Hania zrozumiała, że nie może liczyć na pomoc. Dobijał ją też brak sił i pieniędzy.

Zosia od rana nie chciała wstać. Kiedy wieczorem kończyły stroić mieszkanie na Wigilię, mała rozpłakała się:

Nie mamy choinki, mamusiu. I Guzik na pewno nie wróci, tak samo jak tata…

Hania pogłaskała ją po włosach, starając się nie płakać. Poprosiła miłą sąsiadkę, panią Helenę, by zerknęła na Zosię i wybiegła na miasto…

Mroźne powietrze aż szczypało w twarz, śnieg skrzył się pod nogami przechodniów. Ludzie spieszyli się do domów, a Hania, nie zwracając na nikogo uwagi, przeczesywała ulice.

Guziś, gdzieś ty się schował, maleńka? szeptała do siebie, przemierzając znajome zakątki.

Nagle znalazła się na ostatnim, niewielkim targu choinek. Starszy pan w kufajce przestępował z nogi na nogę obok kilku jeszcze świeżych drzewek. Hania zatrzymała się.

Choinkę niech pani weźmie, ostatnie sztuki! Taniej oddam, bo trzeba wracać do domu zagadnął sprzedawca.

Pewnie już czeka na niego rodzina przemknęło jej przez myśl.

Wtem do mężczyzny podbiegła młoda para, od razu wybrała drzewko.

I co pani zdecyduje? Ostatnia mi została. Pomogę z dostawą zaproponował sprzedawca.

Hania spojrzała mu w oczy z rozpaczą. Nie miała przy sobie pieniędzy, a nawet w domu nie uzbierałaby tyle. Zawstydzona zauważyła porzucone w samochodzie gałązki.

A… czy mogłabym wziąć te gałęzie… jeśli niepotrzebne? spytała cicho.

Mężczyzna zmierzył ją wzrokiem, westchnął:

Bierz pani, pomogę jeszcze podał jej naręcze.

Hania gorąco dziękowała i zaczęła się tłumaczyć:

Wie pan, córeczka chora, w domu leży, marzy tylko o choince, a pies zaginął… wszystko się posypało

Mężczyzna słuchał uważnie. Jego też niedawno zostawiła żona. Sam nie umiał pogodzić się ze świętami w samotności.

I wtedy podszedł jeszcze jeden mężczyzna:

Za ile ta ostatnia choinka? zapytał.

Sprzedane już, proszę iść do sąsiada, może tam coś mają odparł sprzedawca.

Hania ze zdziwieniem spojrzała, a ten uśmiechnął się:

Pomogę pani tę choinkę donieść do domu.

Zmartwiona Hania próbowała zaprotestować:

Ale ja nie mam pieniędzy…

Wiem powiedział łagodnie.

I wtedy wydarzyło się coś niezwykłego. Cuda zdarzają się tylko przed prawdziwymi świętami.

Mężczyzna otworzył drzwi samochodu, a na siedzeniu spał Guziś. Była otulona wełnianym swetrem, nieprzytomna jeszcze, zaspana.

Skąd… skąd pan ma mojego psa? zapytała Hania ledwie powstrzymując łzy.

Guzik? A ja ją Choinką nazwałem. Cały ranek biegała, od razu widać, że zaginiona. Położyła się przy mnie, więc wziąłem do auta, żeby nie zmarzła uśmiechnął się.

Mężczyzna miał na imię Paweł. Lubił zwierzęta, dobrze dogadywał się z dziećmi.

W domu Hani znowu zrobiło się ciepło. Może to magia świąt, może przeznaczenie. Jedno było pewne: nowa rodzina była szczęśliwa. A Guziś, no cóż… czasem wszyscy wołali na nią Choinka.