Książę, który nie spełnił oczekiwań…

Nie taki był ten książę…

Poznałam Krzysztofa, gdy wrócił z wojska. Wysoki, umięśniony, z hipnotyzującymi zielonymi oczami i gęstymi, kręconymi włosami — wyglądał, jakby wyszedł prosto z okładki modnego magazynu. Przy nim ja — Ewa — wydawałam się zwyczajna. Jasne włosy, smukła sylwetka, delikatny uśmiech. Nie wierzyłam, że wybrał właśnie mnie spośród wszystkich dziewczyn.

— Co on w tobie widzi? — szeptały koleżanki. — Takie przystojniaki nigdy nie zagrzewają miejsca. Pobawi się i rzuci.

Ale ja wierzyłam w naszą miłość. Chodziliśmy razem do kina, na tańce, spotykaliśmy się ze znajomymi. Krzysztof nie sypał komplementami, ale był blisko, a jego dotyk przyprawiał mnie o zawrót głowy. Kiedy pierwszy raz przyprowadziłam go do domu, mama — Halina Stanisławówna — zmarszczyła brwi. Później, gdy zostałyśmy same, powiedziała cicho:

— Ładny mąż to cudzy mąż, córeczko. Tacy rzadko bywają wierni. Nie spiesz się, sprawdź go. Za bardzo się… prezentuje.

Byłam urażona. Wierzyłam w uczucia Krzysztofa, nie chciałam słuchać wątpliwości. Ale słowa mamy zasiały we mnie niepokój.

Z czasem Krzysztof się zmieniał. Najpierw siłownia, potem basen, w końcu nowe towarzystwo. Żeby być blisko, też zapisałam się na treningi, ale czułam się niepewnie przy tych wysportowanych, błyskotliwych dziewczynach. On coraz częściej zerkał w ich stronę, a ja wychodziłam wcześniej, ukradkiem ocierając łzy.

— Ty to chuchro — zaśmiał się pewnego dnia, gdy złapałam przeziębienie po basenie. — Lepiej zostań w domu z książkami.

Te słowa zabolały, a ja przypomniałam sobie, co mówiła mama. Już wiedziałam — Krzysztof się oddala. Coraz częściej wychodził sam, nie dzwonił, nie zapraszał, nie tłumaczył się. Aż w końcu po prostu zniknął. Nie odbierał telefonów.

— Nie dzwoni? — spytała mama.

— Nie… — odparłam cicho, odwracając twarz do ściany.

— Wstawaj! Do fryzjera marsz! — zadecydowała Halina Stanisławówna. — Nowa fryzura to pierwszy krok do nowego życia. Potem uszyjemy ci sukienkę, masz do tego smak.

Kupiłyśmy materiał, szkicowałam projekty, próbowałam zapomnieć. Plotki o nowych podbojach Krzysztofa docierały do mnie, ale trzymałam się. Gdy po kilku tygodniach pojawiłam się na potańcówce — odmieniona, lżejsza, promienna — ludzie się oglądali. Zauważył mnie ktoś inny.

Marek, skromny i nie rzucający się w oczy, zaczął się mną opiekować. Nie był przystojniakiem, ale patrzył na mnie tylko w jeden sposób — ciepło i szczerze. Miesiąc później oświadczył się.

— To się nazywa mężczyzna! — powiedziała mama. — Zakochał się, to bierze ślub. A ty?

— Zgadzam się — odparłam cicho.

— Kochasz go?

— A jak nie kochać? Jest dobry, pracowity, wierny. Ja jestem dla niego ważna — tylko ja.

Wesele było skromne, ale pełne serdeczności. Razem z Markiem zaczynaliśmy od zera: pierwszy stołek, pierwszy talerz. Po roku urodziła się córeczka, po trzech — syn. Rodzina, troska, szczęście.

O Krzysztofie już nie myślałam. Czasem tylko słyszałam w rozmowach, że rzucił żonę, uciekł z kochanką, znów się bawi. Uśmiechałam się wtedy:

— Jaki on był mój? Takie sobie młodzieńcze zauroczenie. Niech będzie szczęśliwy, jeśli potrafi.

A w domu czekali na mnie dzieci i mąż. I mama — mądra, dobra, najbliższa. Ta, która kiedyś uchroniła mnie przed prawdziwym nieszczęściem. Dzięki której znalazłam swoje ciche, prawdziwe szczęście.

Mamo… zostań przy mnie jak najdłużej. Bez ciebie świat jest mniej jasny.