— Kropka? Ja nazwałem ją Choinką. Całe dzisiaj rano biegała po okolicy, od razu było widać – zgubiła…

Przycisk? A nazwałem ją Choinka. Cały ranek dziś tu biegała. Od razu było widać, że się zgubiła. A później przyczaiła się przy moich nogach. Włożyłem ją więc do auta, żeby nie zmarzła, biedactwo uśmiechnął się mężczyzna…

Tamara, jak można mieć takie pecha? Ile razy ci mówiłam, że ten Witek nie jest dla ciebie! ganiła Tamarę matka.

Kobieta stała ze spuszczoną głową. Choć niedawno skończyła trzydzieści siedem lat, czuła się jak uczennica, która przyniosła do domu pałę.

Było jej bardzo przykro i ciężko na sercu za siebie, za nieudane małżeństwo i za swoją małą córeczkę. W końcu, tuż przed najpiękniejszym świętem, zostały same, bez ojca rodziny.

Odchodzę od ciebie rzucił lekko Wiktor pewnego wieczoru przy kolacji. Tamara nawet nie od razu zrozumiała, co ma na myśli.

Gdzie odchodzisz? zapytała automatycznie, stawiając przed mężem talerz pachnącego barszczu.

No popatrz, Tamaro, ty zupełnie nie z tego świata jesteś. Poważnych spraw nie pojmujesz! I jak ja z tobą tyle lat żyłem? Wiktor przewrócił oczami, jakby grał na scenie.

Tamara nie zdążyła nic powiedzieć, bo Wiktor sam zabrał się do tłumaczenia:

Już nie mogę! Jeszcze ta twoja wiecznie szczekająca psina. Dziecko ciągle chore. Zero romantyzmu, Tamaro. Spójrz na siebie. Na co się przekształciłaś? zakończył swoje wywody.

Tamara próbowała zobaczyć w szklanych drzwiczkach bufetu wystraszone odbicie swojej twarzy, ale nie bardzo jej się udało łzy same płynęły z oczu, więc została tak osamotniona na środku kuchni.

Wiktor nie znosił łez. Spojrzał z żalem na barszcz, odsunął się od stołu i poszedł się pakować…

Psina Przycisk, wyczuwając niepokój, zaczęła kręcić się wokół nóg pani, piszcząc i próbując dodać jej otuchy.

Przynajmniej odsapnę wreszcie bez tego ciągłego wycia rzucił Wiktor, wynurzając się w drzwiach z torbą na ramieniu.

Witek, a co z Ewką? szepnęła Tamara, wyobrażając sobie, jak zapłacze ich pięcioletnia córeczka, która właśnie słodko spała w pokoju.

Coś wymyśl! W końcu jesteś matką odpowiedział Wiktor i przy akompaniamencie żałosnych skowytów Przycisku, wyszedł z mieszkania…

Tamara całą noc przesiedziała w kuchni, tuląc psinkę. Przycisk lizała ją po dłoni językiem, jakby rozumiała całą sytuację.

Przez kilka dni Tamara nie mogła się zebrać na rozmowę z matką. Ta od czasu do czasu dzwoniła, wypytując o sprawy zawodowe i domowe. Tamara wymigiwała się szybkim wszystko dobrze i wyłączała telefon.

A jak z pracą? Znalazłaś coś odpowiedniego? Uważaj, bo zostawi cię ten twój Witek i będziesz biedować marudziła matka podczas wizyty.

Wtedy Tamara nie wytrzymała rozpłakała się, tłumacząc, że nikt nie dzwoni w sprawie pracy, a Wiktor odszedł kilka dni temu.

Starsza kobieta aż westchnęła.

Od razu było wiadomo, co on zamierza. Przeżyliście pięć lat, dziecko masz, a on nawet nie zamierzał się z tobą żenić oburzyła się matka.

Było jej szkoda nieporadnej córki i wnuczki.

I co teraz? wykrztusiła w końcu.

Tamara wzruszyła ramionami:

Coś wymyślę. Zatrudnię się jako pomoc w przedszkolu u Ewki powiedziała bez przekonania.

Za długo nie pociągniecie za pensję pomocy… Jeszcze psa trzeba karmić podsumowała matka, która nie przepadała za zwierzętami. A tę małą Przyciszkę, którą Tamara zabrała z ulicy, ledwo tolerowała.

Zamilkła, widząc, jak córka ledwo powstrzymuje płacz.

Dobra, nie płacz już. Pomogę ci przy dziecku, jak będzie trzeba dodała i pogładziła Tamarę po ramieniu…

Minął tydzień.

Tamara Aleksandrowna zdążyła znaleźć pracę w przedszkolu, więc razem z Ewą wychodziła rano do pracy. Dziewczynka była szczęśliwa.

Mamusiu, to może i Przyciszkę weźmiemy do pracy? Babcia narzeka, że ma dosyć spacerów z nią. A Przycisk mogłaby pomagać ci zmywać talerze, pilnować nas podczas leżakowania mówiła dziewczynka z uśmiechem.

Tamara śmiała się serdecznie, tuląc córkę. Ale wzrok jej smutniał, gdy Ewa znów pytała:

Mamusia, a tata wróci do Nowego Roku? Jak myślisz?

Nie miała serca powiedzieć jej prawdy. Wymyśliła coś o służbowym wyjeździe. Dzwoniła do Wiktora, próbując umówić się na spotkanie, lecz on zawsze miał wymówkę:

Tamara, nie przeszkadzaj mi układać życia na nowo. Powiedz Ewie, że jestem agentem specjalnym i wyjechałem na ważną misję. Szybko nie wrócę. No i nie widziałaś mojego krawata? Bez niego nie mam w czym świętować sylwestra zażartował przez telefon.

Tamara długo siedziała zamyślona, nie wiedząc, jak spędzi ten rok we dwie, i co odpowiedzieć Ewie.

Stało się to niespodziewanie. Babcia prowadziła Ewkę do przychodni dziewczynka przeziębiła się, ale szybko wracała do zdrowia. Nagle zza rogu wypadł Wiktor.

Tatusiu! Wróciłeś?! Ewa wybiegła mu naprzeciw.

Mężczyzna zmieszał się, przybrał sztuczny uśmiech i cicho powiedział, że niestety z mamą nie będą już mieszkać razem. Pożegnał się i poszedł w swoją stronę.

Może jeszcze cię odwiedzę, jak znajdę czas rzucił.

Ewa z kamienną twarzą powtarzała:

Nie przychodź już do nas.

Wieczorem znowu dostała gorączki, a dwa dni później do domu Tamary zapukał lekarz.

Ewa nikogo nie chciała widzieć i wyglądało na to, że nie zamierza szybko wyzdrowieć.

To stres, proszę pani rozłożył ręce lekarz, wysłuchawszy historii z ojcem.

Tamara winę brała na siebie:

Powinnam od razu wyjaśnić Ewie całą sytuację. Ona rozumna dziewczynka, by zrozumiała mówiła do matki, a ta tylko kręciła głową…

Po dwóch dniach wydarzył się kolejny dramat. Matka Tamary wyprowadziła na spacer Przycisk bez smyczy, spieszyła się, podniosła głos na psa, a ten wziął nogi za pas i pobiegł w przeciwną stronę.

A to ci! Chcesz zginąć na dworze, proszę bardzo mruknęła babcia i poszła po lekarstwo dla wnuczki.

Tymczasem Ewka, dowiedziawszy się, że Przycisk zaginęła, przestała jeść i pić na dobre. Obietnice mamy niewiele dawały.

Jak Przycisk się odnajdzie, to zjem tupnęła stanowczo i odwróciła się do ściany.

To przez twoje wychowanie, Tamaro. Rozpuściłaś ją, dziewczynka ci się z rąk wymyka, a przecież mówiłam! zaczęła grzmieć matka Tamary.

Lepiej pilnuj Przycisk, mamo, zamiast mnie pouczać! niespodziewanie wybuchła cicha na ogół Tamara.

Ja się dla was staram! obruszyła się matka, po czym trzasnęła drzwiami i wróciła do siebie.

Tamara została sama. Wieczorem długo błąkała się wokół bloku, Ewa zasnęła, ale kobieta wciąż wierzyła, że psinka wróci. Niestety, nic takiego się nie wydarzyło. Przemarznięta wróciła do mieszkania, zasypiając niespokojnym snem…

Ewka obudziła się wcześnie:

Mamusiu, miałam taki piękny sen! O choince! Ubraliśmy ją i znalazłyśmy Przycisk! opowiadała z przejęciem.

Tamara smutno się uśmiechnęła. Na stole stała mała sztuczna choinka. Rok się kończył, przygotowania do Sylwestra niemal znikome.

Ale Ewa upierała się, że choinka musi być żywa, duża, pachnąca. Wtedy, jak w śnie odnajdzie się Przycisk.

Wtedy i Przycisk wróci… płakała.

Tamara westchnęła. Kupno prawdziwej choinki nie mieściło się w domowym budżecie. Próbowała zadzwonić do matki, ale ta kategorycznie odmówiła odwiedzin:

Dla ciebie jakaś psina ważniejsza niż własna matka! Zastanów się nad sobą rzuciła z żalem.

Tamara zrozumiała, że nie ma na co liczyć. Dobrze, że nadchodziły wolne dni.

Ewa źle się czuła, leżała osowiała. Gdy wszystko było już gotowe na powitanie Nowego Roku, rozpłakała się:

I nie ma choinki, i Przycisk nie wróci, i tata też nie…

Tamara głaskała ją po głowie, tłumiąc własne łzy. Poprosiła sąsiadkę starszą, miłą panią aby zerkała na Ewę, i wybiegła na dwór…

Mroźne powietrze uderzyło w twarz, śnieg kręcił w tańcu, ludzie mijali ją radośnie, ale Tamara nikogo nie zauważała. Szukała Przycisku, chodząc po znajomych ulicach.

Wreszcie wyszła na niewielki jarmark z choinkami. Surowy mężczyzna w kożuchu dreptał przy paru ostatnich drzewkach. Tamara przystanęła.

Choinka na sprzedaż, jeszcze tylko dwie! Mogę dać rabat powiedział sprzedawca, wyraźnie się śpiesząc.

Pewnie czeka na niego rodzina… Żona nakryła do stołu, dzieci wypatrują w oknie przemknęło Tamarze przez głowę.

Wtedy podbiegła do mężczyzny młoda para, kupiła choinkę.

No i co? Będzie pani brać? Ostatnia została. Pomogę z dostawą zaproponował.

Tamara spojrzała na niego bezradnie. Pieniędzy nie miała, a to, co zostało w domu, nie wystarczyłoby nawet na najtańsze drzewko.

Nagle spostrzegła w samochodzie leżące gałęzie.

A czy mogę wziąć te gałęzie… jeśli już niepotrzebne? spytała cicho.

Mężczyzna spojrzał na gałęzie, westchnął:

Proszę bardzo, weźmy i pomogę pani zanieść odpowiedział.

Tamara przyjęła prezent z wdzięcznością. Zaczęła się tłumaczyć:

Wie pan, córka chora… leży, marzy o choince, pies się zgubił… wszystko na głowie, jakby bez świątecznego ducha…

Mężczyzna słuchał uważnie. Jego też niedawno zostawiła żona, boleśnie odczuwał samotność w ten wyjątkowy czas.

Wtedy do sprzedawcy podszedł ktoś:

Po ile choinka? zapytał.

Już sprzedana. Może sąsiad jeszcze ma odparł sprzedawca.

Tamara zaskoczona popatrzyła na niego.

Pomogę pani z choinką do domu uśmiechnął się.

Zobaczyła wtedy, że wcale nie jest taki groźny.

Ale ja naprawdę nie mam pieniędzy zawstydzona szepnęła.

Pamiętam potwierdził cicho.

I wtedy wydarzył się mały cud. Takie cuda zdarzają się tylko w czasie świąt.

Mężczyzna otworzył ciężarówkę, a na fotelu spała Przycisk. Była otulona wełnianym sweterkiem, zdezorientowana.

Skąd u pana Przycisk? Tamara ledwo powstrzymała łzy.

Przycisk? A ja ją Choinką nazwałem. Biegała tu cały ranek. Od razu widać, że zaginiona…

Później ogrzała się przy moich nogach. Wsadziłem ją do auta, żeby nie zmarzła, biedulka uśmiechnął się pan.

Nazywał się Paweł. Kochał zwierzęta i miał doskonały kontakt z dziećmi.

W domu Tamary szybko zapanowały radość i ciepło, jakich nie zaznała tam nigdy wcześniej. Mówi się, że to magia świąt łączy ludzi w najważniejszych chwilach, ale może tak właśnie miało być…

Jedno wiadomo na pewno: nowa rodzina zaznała szczęścia. A Przycisk czasem jest nazywana Choinką na pamiątkę cudu, który połączył ich losy.

Bo los, choć często trudny, zawsze niesie niespodzianki. Warto mieć w sercu nadzieję i otwartość bo dobro wraca i daje szczęście tam, gdzie najbardziej go brakuje.