Kreatywność z pasją do efektów

**Snop Świateł i Marzeń**

– Nie żałujesz? – zapytał Krzysztof, tuląc do piersi Paulinę.
– Nie. A ty? – Uniosła głowę, patrząc mu prosto w oczy.
– Jestem najszczęśliwszym człowiekiem. Gdy tylko przekroczyłaś próg naszego domu z Hanią, wiedziałem, że to przeznaczenie. Wszystko, co było przed tobą, prowadziło nas do tej chwili. Po tym, jak odeszła…
Paulina przycisnęła palec do jego ust.
– Nie wspominajmy trudnych chwil. Teraz będzie tylko lepiej…

**Rok wcześniej**

Paulina rozłożyła na stole świąteczny obrus, a potem przyniosła z kuchni stos talerzy, sztućce i dwa kieliszki.

– Naprawdę dobrze zrobiliśmy, zostając w domu? U Magdy byłoby weselej. Jeszcze zdążymy do Tomka – powiedział Bartek, gdy Paulina wróciła po kolejne dania.

– Jestem pewna. Zaniesiesz to na stół? – Podała mu talerz z wędliną, serami i sałatką. – Z przyjaciółmi zobaczymy się jutro. Jesteśmy razem trzy lata, a nigdy nie spędziliśmy Sylwestra sami. A jak Nowy Rok powitasz, tak go spędzisz.

– Czyli chcesz nas zaprogramować na rok wspólnego odcięcia od świata? – Bartek zatrzymał się w drzwiach kuchni, gryząc kawałek kiełbasy.

– Byłoby cudownie. Szkoda, że to niemożliwe – westchnęła Paulina.

– Dobrze, spróbujmy – skapitulował Bartek i wyniósł talerze.

Paulina wyjęła z lodówki butelkę szampana i kolejną miskę sałatki.

– I jak? Podoba ci się? – Bartek wskazał na stół. – Może już zaczniemy żegnać stary rok? Bo zaraz się udławię śliną z głodu.

– Jeszcze nie. Poczekaj pięć minut. Muszę włożyć nową sukienkę i się ogarnąć. – Paulina zniknęła w sypialni.

– Po co ci nowa sukienka, skoro jesteśmy sami? – burknął Bartek, sięgając po kolejny plaster szynki.

– Bo to święto! – odkrzyknęła już z pokoju.

*”Oj, ta jej artystyczna dusza uwielbiająca efekty”* – pomyślał z irytacją Bartek.

Wkrótce w drzwiach stanęła Paulina w turkusowej sukience, z włosami opadającymi falami na ramiona. Obróciła się na obcasach, a materiał uniósł się jak dzwon, otulając jej smukłe nogi.

– Teraz możemy zaczynać – zaśmiała się, spoglądając na zegar.

– Ale stół… Tego nie zjemy. Może zadzwonimy do Darka? Jest sam z matką – zaproponował Bartek.

– Jutro. Otwieraj szampana. – Jej oczy błyszczały tajemniczo.

*”Dziś jest jakaś… inna”* – pomyślał Bartek, odkręcając korek.

– Jesteś jakaś… – zawahał się – rozgorączkowana.

– Troszkę. Ale poczekaj, zaraz się dowiesz. – Paulina niemal pękała z emocji. Powiedziała sobie, że wyzna to dopiero po dwunastym uderzeniu zegara.

Wypili, skosztowali sałatek. Bartek oparł się o krzesło, gdy w telewizji leciał lekki film.

– Dlaczego nie pijesz? – zdziwił się, widząc jej pełny kieliszek.

– Bo zaraz mnie zmorzy sen, a ja chcę obejrzeć koncert noworoczny – skłamała.

– Wyjdę na papierosa. – Bartek wyszedł na balkon.

Śnieg sypał gęsto, w oknach migotały lampki. Gdzieś w oddali huknęły petardy. Wrócił, gdy prezydent zaczął przemówienie.

– Znowu nie wypiłaś? – Bartek zmarszczył brwi. – Jak sobie życzenie pomyślisz?

– Bartek, muszę ci coś powiedzieć. – Paulina wyprostowała się. – Nalejesz sobie jeszcze?

Gdy to zrobił, mówiła dalej:

– Ten Nowy Rok witamy nie we dwoje… tylko w troje. – Jej twarz promieniała. – Nie domyślasz się? Jestem w ciąży.

Bartek osłupiał.

– Nie cieszysz się? – głos Pauliny zadrżał.

– Cieszę się, ale… mieliśmy poczekać.

– Jesteśmy razem trzy lata! Ja mam dwadzieścia osiem lat. Chcę dziecka – mówiła, walcząc ze łzami. – Nie trzeba już czekać. Ono już jest.

– Ale… brałaś tabletki…

– Od miesiąca nie. Myślałam, że zajmie to dłużej, ale… wyszło. Nie wspaniale? – spytała bez przekonania.

– Dlatego nie poszłaś do Magdy? – domyślił się.

– Tak. Myślałam, że wtedy… oświadczysz mi się. – Głos jej złamał się. – No cóż, w takim razie… – Dwie łzy spłynęły po jej policzkach. – Możesz jeszcze dołączyć do Tomka. – Wyrwała się i pobiegła do kuchni.

– Paulina, nie powiedziałem, że się nie cieszę, tylko… to nagłe. – Rzucił się za nią.

Zatrzasnęła za sobą drzwi balkonowe.

– Otwórz! Zmarzniesz! – Szarpnął drzwi, a ona omal nie wpadła na niego.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś? – oskarżył ją.

– Bo znowu byś mnie przekonał. Żyjemy razem, bo tobie wygodnie. Ale to nie jest rodzina. – Łzy już płynęły swobodnie. – Idź się bawić! – Wypchnęła go i zamknęła się w łazience.

Za oknem rozbrzmiewały fajerwerki.

– Przepraszam, nie spełniłem twoich oczekiwań. Nie jestem gotowy… – Przywarł do drzwi.

Wrócił do pokoju, spojrzał na stół, na jej pełny kieliszek. Wypił go jednym haustem.

*”Nowy Rok, a taki zgrzyt. Po co to zrobiła? Byliśmy szczęśliwi. Teraz wszystko zepsuła.”*

Wściekłość w nim wrzeła.

*”No dobrze. Pójdę. Nie będę tu stał i patrzył na jej łzy.”*

Ubrał się i wyszedł.

Paulina usłyszała trzask drzwi i wybuchnęła płaczem. Ślady łz**”**Przytuliła się mocniej do Krzysztofa, słuchając bicia jego serca, i w tej chwili wiedziała, że nawet najcięższe burze przemijają, gdy na końcu drogi czeka światło.