Koty i Tajemnice

Kasia studiowała na uniwersytecie i dorabiała, jak większość studentów, głównie na nocne zmiany. Mama nie mogła jej pomagać, a na same stypendium w dużym mieście nie dało się przeżyć.

Po letniej sesji wzięła urlop i na trzy tygodnie wróciła do rodzinnego domu. Wracała wypoczęta, wyspana, obładowana warzywami z ogródka i słoikami dżemu, które mama starannie ułożyła w torbie.

Wysiadła z autobusu na dworcowym placu. Po długiej podróży torba wydała się dwa razy cięższa. Dotarła do przystanku minibusu i z ulgą postawiła swój bagaż na ławce.

Wracała do miasta z lekkim sercem. U mamy było dobrze, ale od dwóch lat żyła sama, przyzwyczaiła się do niezależności. Tęskniła za gwarem miasta, za przyjaciółmi. Gdy zaczęła pracować, mogła pozwolić sobie na wynajem mieszkania i wyprowadzkę z akademika.

Mieszkanie maleńkie, na osiedlu, ale najważniejsze – tanie. Okna wychodziły na zarośnięty wysoki trawą pusty plac, za którym ścianą stał las. Nocą za oknem ani światełka, ale rano słońce zalewało pokój jasnym blaskiem. Zimą od białego śniegu, przykrywającego pustkowie, było jasno nawet po zmroku.

Nagle gdzieś obok rozległo się ciche skomlenie. Kasia zajrzała pod ławkę i zobaczyła spiczastą brązową mordkę. W wielkich, wystających ciemnych oczach zaklęte było błaganie i strach. Dopiero teraz zauważyła smycz, którą pies był przywiązany do ławki. Przyklękła. Jamnik odczołgał się dalej pod ławkę, drżąc drobno całym ciałem.

„Nie bój się. Wyjdź.” – Kasia delikatnie pociągnęła za smycz.

Niechętnie, popiskując, jamnik wypełzł spod ławki, gotowy w każdej chwili znów się pod nią schować.

Ale Kasia mocno trzymała smycz.

Pies oddychał szybko, raz po raz wywieszając język. Był wyjątkowo upalny sierpień. Dlatego jamnik krył się w cieniu ławki przed wściekłym słońcem.

Kasia domyśliła się, że chce mu się pić. Niedaleko stał kiosk, gdzie sprzedawano napoje i różne drobiazgi.

„Zaraz wrócę” – szepnęła do psa i poszła do kiosku.

„Małą butelkę zwykłej wody, proszę” – poprosiła Kasia nieprzyjazną sprzedawczynię. „Nie ma pani przypadkiem pustej puszki po konserwach?”

„Może lepiej dam jednorazowy kubek?” – zaśmiała się kobieta.

„Nie, psu będzie niewygodnie. Tam, przy ławce, jest przywiązany jamnik. Nie wie pani, jak długo już tam siedzi?”

Kobieta zmrużyła oczy, spojrzała w stronę ławki i westchnęła.

„Ludzie potrafią być okrutni. Otwierałam kiosk o ósmej, widziałam, jak podjechał drogi samochód, mężczyzna wyprowadził psa, przywiązał go do ławki i odjechał. Nigdy po niego nie wrócił. Pewnie porzucił. Proszę, ale brudna.” – Podsunęła przez okienko pustą puszkę po szprotach.

Podziękowała, zapłaciła za butelkę wody, która kosztowała tu dwa razy tyle, co w innych sklepach, i wróciła do ławki. Opłukała puszkę, nalała wodę i postawiła przed jamnikiem, który znów schował się pod ławkę.

„Pij, nie bój się.”

Uspokojony jej głosem, pies podczołgał się, obwąchał puszkę i zaczął chciwie chłeptać. Gdy puszka była pusta, Kasia znów ją napełniła.

„Co mam z tobą zrobić? W nocy mogą cię rozszarpać bezpańskie psy. Albo wolisz zostać zjedzony przez bezdomnych? Brr.” – Kasię przeszedł dreszcz na samą myśl. – „Pójdziesz ze mną? Nie masz wyboru.”

Zostawiła w kiosku kartkę z numerem telefonu na wypadek, gdyby właściciel się jednak znalazł. Odwiązała smycz i pociągnęła opierającego się psa do nadjeżdżającego minibusu. Zapłaciła za dwóch. Ani kierowca, ani pasażerowie nie protestowali, a pies spokojnie leżał na kolenKasia przytuliła mocniej Filomenę, patrząc w oczy Jarosława, i po raz pierwszy od dawna poczuła, że życie znów ma sens.