Kot, żona i wojna o poduszkę: Jak nasz szary faworyt rządził w domu, walczył o rybkę, a potem… urato…

Kot zwykł spać z moją żoną. Przylegał do niej grzbietem i odpychał mnie ze wszystkich sił swoimi czterema łapami. Rano patrzył na mnie z bezczelną i szyderczą miną. Gderałem pod nosem, ale nie mogłem nic na to poradzić. Oczko w głowie, widzicie. Słoneczko i kochany pupilek. Żona śmiała się z tego wszystkiego, ale mnie wcale nie było do śmiechu.

Dla tego właśnie oczka w głowie codziennie smażyło się rybkę na maśle, usuwając później z niej wszystkie ości, a chrupiącą, złocistą skórkę układało się w zgrabnej piramidce obok parujących, soczystych kawałków na specjalnym talerzyku naszego pupila.

Kot spoglądał na mnie z zawadiacko wykrzywionym pyszczkiem, jakby mówił:
Ty jesteś przegrany, a prawdziwy pan domu i ulubieniec to ja.

Dostawałem z ryby same resztki, które nie przypadły futrzakowi do gustu. Mówiąc krótko, jak tylko mógł drwił sobie ze mnie. Odwdzięczałem mu się jak tylko umiałem: czasem dyskretnie zsunąłem go z kanapy, kiedy indziej łagodnie odsuwałem od miski. Toczyliśmy małą wojnę.

Od czasu do czasu w moich kapciach lub butach pojawiały się miny z opóźnionym zapłonem. Żona tylko się śmiała i powtarzała:
Nie ma co go skrzywdzać. I głaskała swojego Aniołka. Sierściuch patrzył na mnie z pobłażliwością i wyższością. Westchnąłem tylko. Co tu zrobić? Żona przecież była jedna jedyna i nie było o czym nawet dyskutować. Musiałem to wszystko znosić.

Aż tamtego pamiętnego poranka

Tego właśnie poranka, gdy szykowałem się do pracy, nagle usłyszałem z korytarza rozpaczliwy krzyk żony. Pobiegłem tam i co zobaczyłem! Sześć kilogramów srebrzystego futra, pazurów i wściekłości rzuciło się na żonę jak byk na czerwoną płachtę. Kiedy mnie dostrzegł, rzucił się z impetem na moją pierś i przewrócił mnie z hukiem na podłogę.

Zerwałem się, chwyciłem krzesło jak tarczę i objąwszy żonę za rękę, pociągnąłem do sypialni. Kot rzucił się za nami, uderzył w nogę od krzesła i przeraźliwie zapiszczał. Ale to wcale go nie powstrzymało. Atakował, póki drzwi od sypialni nie zatrzasnęły się nam za plecami. Staliśmy przy drzwiach, nasłuchując syczenia. Potem zaczęliśmy dezynfekować spirytusem i jodyną liczne draśnięcia z apteczki.

Stojąc w sypialni, żona zadzwoniła do pracy, tłumacząc, że nasz kot oszalał, podrapał nas i zamiast do pracy musimy teraz jechać do szpitala. Po niej zadzwoniłem ja i słowo w słowo powtórzyłem to samo swojemu kierownikowi. I wtedy

Nagle ziemia się zachwiała, dom zadrżał i wszystko ucichło jak makiem zasiał. W kuchni posypały się szyby, a w łazience popękało zewnętrzne okno. Puściłem telefon na podłogę. Zapadła absolutna cisza. Zapominając o kocie, wybiegliśmy z sypialni prosto do kuchni i zajrzeliśmy przez okno.

Przed blokiem widniała ogromna dziura, wokół leżały szczątki samochodu. To był mały dostawczak sąsiada, jeżdżący na gaz i wypełniony kilkoma butlami. Najprawdopodobniej wybuchł. Na parkingu poprzewracane auta kiwały bezradnie kołami niczym odwrócone żółwie, a z oddali dobiegał wycie syren policyjnych i karetek.

Oniemieliśmy, po czym równocześnie spojrzeliśmy w stronę kota.

Siedział skulony w kącie, przyciskał złamaną prawą przednią łapkę do piersi i cicho popłakiwał.

Żona zapiszczała i natychmiast podniosła go, tuląc do siebie. Chwyciłem kluczyki od malucha i pognaliśmy na dół, omijając windę i przeskakując po dwa stopnie. Wszystkie siedem pięter pokonaliśmy bez słowa.

Wiem, że może to zabrzmi samolubnie wobec tych, którzy ucierpieli w wybuchu, ale mieliśmy własnego rannego.

Na szczęście samochód stał za blokiem. Wsiedliśmy i popędziliśmy do dobrze znanego weterynarza. W radiu leciała akurat Dwoje w kawiarni Komedy, a ja miałem wrażenie, jakby mi coś drapało w duszy.

Po godzinie żona wyszła od lekarza z naszym skarbem na rękach, a on prezentował wszystkim wokół zabandażowaną łapkę. Gdy dowiedzieli się, co się stało, wszyscy obecni zaczęli go głaskać i mówić ciepłe słowa.

Kiedy wróciliśmy do domu, żona natychmiast zabrała się za przyrządzanie ulubionej rybki dla kota. Po upieczeniu dokładnie usunęła ości i złożyła chrupiącą skórkę w zgrabną piramidkę. Mnie przypadły resztki.

Kot, kuśtykając na trzech łapach, podszedł do miseczki i z grymasem bólu spojrzał mi w oczy. Próbował zrobić swoją zwyczajową pogardliwą minę, ale wyszła dziwaczna grymas bólu.

Byłem akurat bardzo zajęty, ale kiedy skończyłem swoje, podszedłem do jego miski i dołożyłem swoją porcję rybki, wcześniej oczyszczoną z ości.

Kot patrzył na mnie z niemym zdumieniem. Przytulił chorą łapkę do piersi, miauknął cicho pytająco.

Podniosłem go, przytuliłem i powiedziałem:
Może i jestem nieudacznikiem, ale skoro mam taką żonę i takiego kota, to jestem najszczęśliwszym nieudacznikiem na świecie.

Pocałowałem go w pysk. Kot zamruczał cicho i szturchnął mnie łbem w policzek. Odstawiłem go, a on, krzywiąc się z bólu, zabrał się za swoją rybkę. Z żoną objęliśmy się i patrzyliśmy na niego z uśmiechem.

Od tamtej pory kot śpi tylko przy mnie. Spogląda mi w twarz, a ja codziennie proszę Boga o jedno żeby pozwolił mi jak najdłużej cieszyć się ich bliskością.

I to mi w zupełności wystarcza.

Prawdziwe szczęście ot, cała prawda.