Kot patrzył na nią w milczeniu. Zebrała się na odwagę, westchnęła i wyciągnęła po niego rękę, licząc, że rękawy skórzanej kurtki ochronią jej dłonie przed pazurami puszystego gapowicza… Zmiana dobiegła końca i Ania ruszyła na koniec autobusu, skrupulatnie zaglądając pod każde siedzenie. Autobus był dla niej jak drugi dom, a w domu u Ani zawsze panował porządek. Może dlatego, że nie było komu nabrudzić? — Aniu, czas pomyśleć o mężu — mawiały dyżurujące starsze panie na zajezdni. — Już pod trzydziestkę ci stuknęło, a nadal sama chodzisz. I ta twoja praca – przecież to nie dla kobiety, facetom tu szybko cierpliwość się kończy, a pasażerowie bywają nieznośni! — Mnie trafiają się mili ludzie — odpowiadała z uśmiechem. — A swoją pracę lubię. Poza tym, mąż to nie kot czy pies, żeby go sobie „założyć”! Panie znacząco wymieniały się spojrzeniami. Przecież wiedziały, że z mężem zawsze więcej zachodu niż z kotem. — To może chociaż kota weź — doradzały. — Nie będziesz taka sama! Ania wzdychała: — Na razie kot się nie znajduje — mówiła współczującym kobietom, po czym wracała do domu, puszczała muzykę, szykowała sobie kolację, potem czytała i kładła się spać… Dni były do siebie podobne, jak bliźniaki. Weekendy nie były jej ulubionym czasem, bo miała wtedy za dużo wolnego. Często wtedy… wsiadała do autobusu jako pasażerka. Lubiła udawać, że ktoś inny wiezie ją w piękne, szczęśliwe życie… Ten dzień nie różnił się niczym od pozostałych. Po skończonej zmianie zaczęła sprzątać autobus i robić obchód. Zaglądając pod tylne siedzenie, aż się cofnęła: patrzyły na nią dwa błyszczące ślepka! — Ej, kto tam? Kici-kici! Jak się tu znalazłeś? — przykucnęła ostrożnie. — Zgubiłeś się, maluchu? Kot spojrzał na nią uważnie. Zebrała się na odwagę, westchnęła i sięgnęła po futrzastego gapowicza, licząc, że skórzane mankiety ochronią ją przed pazurami. Kot pozwolił się wyciągnąć spod siedzenia i wtedy Ania mogła mu się lepiej przyjrzeć. Był przepiękny. Nie znała się na rasach, ale charakterystyczny pyszczek i bujna sierść wskazywały na persa. Na szyi błyszczała adresówka. — Merlin — przeczytała, obracając kota. — Naprawdę? Ten słynny czarodziej? Kot ziewnął wymownie. — I co ja mam z tobą zrobić, panie Merlinie? — uśmiechnęła się Ania, uznając, że z takim imieniem należy się kotu należyty szacunek. — Gdzie szukać twojego właściciela? Kot ziewnął ponownie, jakby mówił: „Skąd mam wiedzieć? A może dałabyś coś przekąsić i pozwoliła się przespać?” Ania wiedziała, że ma tylko jedno wyjście. Choć formalnie dwa, ale któż by zostawił takiego pluszaka na ulicy?! — No dobra — postanowiła. — Dziś śpisz u mnie, a jutro wydrukuję ogłoszenie z twoim zdjęciem. Ktoś pewnie cię szuka i się martwi! Kot nie protestował, ale gdy tylko Ania ruszyła do wyjścia, wymknął się jej z rąk i wrócił pod siedzenie. Wyszarpnął coś spomiędzy gratów. — Co tam masz, kocie? — Ania z ciekawością się pochyliła. Kot położył w jej dłoni… los na loterię. — No proszę! — zdziwiła się. — Twój pan zgubił i ciebie, i los? Merlin spojrzał wymownie, jakby sugerował: „Możemy już do domu?” Ania szybko zabrała kota, głowiąc się, czy o losie napisać w ogłoszeniu. A jeśli ktoś wymyśli, że po los zgłosi się oszust podając się za właściciela kota? Plan był taki: trzeba podejść do tematu z głową! Na razie warto kupić smakołyk dla gościa. — Co byś chciał? — spytała w sklepie, stojąc przed półką z kocim żarciem. Merlin obwąchał opakowania, po czym wskazał łapką na jedno z nich. — Na pewno ten? — upewniła się. Kot zębami chwycił wybrany pakiet. — No ty to jesteś spryciarz! — pochwaliła. Merlin pomruczał dumnie: „Wiem!” Zrobiwszy też zakupy dla siebie, wróciła do domu… — Rozgość się! — postawiła kota na podłodze. Merlin natychmiast zajął się inspekcją mieszkania. Ania zabrała się za przygotowanie kolacji, a kocie miseczki improwizowała z porcelanowych talerzyków. Po kolacji sfotografowała Merlina i przygotowała ogłoszenie. Ani słowa o imieniu czy losie. Pokazała wydruk kotu. — Zobacz, jak ładnie wyszedłeś! Jutro zawieszę w autobusie, może ktoś cię rozpozna! Zamarła nagle – miała przecież jutro zmianę, a nie miała z kim kota zostawić… Zabrać go ze sobą? Odpada. Zostawić samego? To byłby dla kota straszny stres! I wtedy przypomniała sobie o sąsiedzie, Krzyśku. Pracował zdalnie, nie wychodził do biura, wystarczał mu laptop. Kilka razy mijali się na klatce. Wysoki, okularnik, trochę niezdarny. Wzięła głęboki wdech i zapukała. Krzysiek pojawił się w drzwiach – rozczochrany, w domowych kapciach i rozciągniętych dresach. Patrzył z zaciekawieniem. Wyjaśniła sprawę; zgodził się bez słowa i odebrał klucz. Przez chwilę Ani nawet zrobiło się przykro, że sąsiad nie okazuje zainteresowania. Z westchnieniem wróciła po kota: — Kici-kici! Merlin, gdzie jesteś? Kot czekał przy drzwiach balkonowych – koniecznie chciał wyjść! Zaryzykowała. Otworzyła i razem wyszli na balkon. Merlin lekko wskoczył na barierkę, a Ania z przestrachem podparła go na wszelki wypadek. Kot spojrzał na nią z niejakim lekceważeniem i uniósł głowę w górę. Ona też spojrzała – rozgwieżdżone niebo patrzyło tysiącem światełek. Jedna gwiazda spadła – zupełnie jak łza. Kot otarł się o jej dłoń – „No, pomyśl życzenie!”. Pomyślała… Zasnęła natychmiast, pewnie dlatego, że mruczał jej kołysankę puszysty kot imieniem Merlin. Następnego dnia po udzieleniu instrukcji zaspanemu Krzyśkowi ruszyła do pracy. Cały dzień jeździła po mieście z ogłoszeniem, lecz nikt nie zgłosił się po kota. Musiała przyznać się przed sobą – czuła ulgę, a nawet się cieszyła. Po pracy pędziła do domu, gdzie ktoś już na nią czekał. W mieszkaniu pachniało świeżo mieloną kawą. Ania zwykle piła rozpuszczalną, więc ta różnica od razu rzuciła się w nos. — Zaparzyłem, mam nadzieję, że się nie gniewasz — wyznał Krzysiek. — Ale ta twoja kawa… szkoda gadać. Wziąłem swoją. Napijesz się? — Pewnie! — zawołała radośnie. — A gdzie Merlin? Kot w tej chwili pojawił się w korytarzu z miną wielkiego zdobywcy. Potarł się o jej nogę, pokazując całym sobą sympatię. — Twój Merlin ma się świetnie — powiedział Krzysiek, głaszcząc kota. — Wiesz, dawno tak nie odpocząłem. Miałem popracować, ale zamiast tego… coś mnie tknęło i zacząłem pisać bajkę o kocie. — Pokażesz? — Ania była szczerze zaciekawiona. — E tam, bajka jak bajka… — niby się bronił, ale było mu ewidentnie miło, że ktoś jest zainteresowany. — Lubię bajki! Właściwie to fantasy, ale to prawie to samo! I Krzysiek, oczywiście, uległ. Potem pili pyszną kawę, czytali bajkę, a Merlin siedział obok i łaskawie na nich spoglądał, jakby patrzył na małe kociaki. Ani bardzo się podobało. Kiedy Krzysiek wrócił do siebie, zrobiło się jej troszkę smutno. Na szczęście miała obok kota. Wtedy zadzwonił domofon. Merlin nastawił uszy i poszedł do drzwi. Ania zapytała: — Kto tam? — W sprawie ogłoszenia — usłyszała i zamarła. Chciała nie otwierać, ale przecież to by nie było fair. Na progu stał wysoki starszy pan w czarnym płaszczu. Uśmiechnął się: — Nie martw się, dziecko. Przyszedłem po kota i nazywa się Merlin. O, sam ci to pokaże. Kot błyskawicznie wtulił się w ramiona starca – nie było wątpliwości. — Proszę, wejdź — wydusiła Ania. Choć miała ochotę płakać, tak łatwo można się przywiązać… Starszy pan rozejrzał się i poprosił o kawę. Zaparzyła tę, którą zostawił Krzysiek. Cały czas starszy pan i kot wymieniali spojrzenia, jakby prowadzili długą rozmowę bez słów. — A może coś jeszcze pani znalazła? — zapytał nagle starszy pan. Ania poczerwieniała. Wyjęła los i podała mężczyźnie, lecz ten go odsunął. — To dla pani — uśmiechnął się. — Ale przecież to pański los! — Ale pani go znalazła, a Merlin nie protestuje — odrzekł z uśmiechem. — A jeśli jest wygrany? — zawahała się. — Czy zawsze zamierza się pani wyrzekać choćby cienia szczęścia? — spytał ciepło. Opuściła oczy. Przecież o szczęście prosiła spadającą gwiazdę… — Daj się znaleźć szczęściu, moja droga — powiedział z uśmiechem. — I nie smuć się. Jeszcze się spotkamy – gdy wrócisz… „Skąd wrócę?” chciała zapytać, ale już zamknął za sobą drzwi. Klucz sam przekręcił się w zamku, a Ania niemal od razu zasnęła… i śniła jej się bajka Krzyśka. O wielkim czarodzieju, który myślał jedynie o sobie. Jego czary nie uszczęśliwiały nikogo, więc za karę zamieniono go w kota. I miał chodzić w tej postaci do czasu, aż magia przestanie działać… Rano znów poszła do pracy, ale tego dnia słońce jakby świeciło jaśniej, pasażerowie częściej się uśmiechali, a autobus jechał radośniej. I tak, sprawdziła los na loterię i niemal się nie zdziwiła, że wygrała… wyjazd nad morze. Bardziej zdziwiło ją, że szef powiedział: — Jedź, Anka, odpocznij, należy się jak psu kość! Chłopaki cię zastąpią! Potem było morze, gwiazdy i poczucie, jakby zaczęło się drugie życie! Wróciła do domu wypoczęta i radosna, przywiozła na pamiątkę muszle i szum morza, który już na zawsze zamieszkał w jej duszy. Otwierając drzwi, spotkała na klatce schodowej Krzyśka. Wysoki, niezdarny, rozczochrany. — Byli u ciebie wczoraj — powiedział. — Kazali coś przekazać… — zająknął się, patrząc na nią. — Wyglądasz inaczej. I… bardzo pięknie. — Dziękuję — Ania się uśmiechnęła. — A co miałeś przekazać? Krzyś zniknął w mieszkaniu i wrócił… z szarym, puszystym kociakiem na rękach. Miał bardzo znajome spojrzenie. — To syn twojego Merlina. Nazywa się Artur. Starszy pan powiedział, że mogą powierzyć jego wychowanie tylko tobie… — przestraszył się, poprawił: — No właściwie nam. — Miau! — potwierdził kociak Artur, wyciągając łapki do Ani. Ona podała rękę, spotykając drugą — dłoń Krzyśka. I na świecie zrobiło się trochę więcej ciepła, dobroci i zwykłego, codziennego szczęścia… **Kocie Przeznaczenie w Warszawskim Autobusie: Historia Ani, Merlina i Małego Artura, czyli o tym, jak zwyczajne dni potrafią zamienić się w bajkę pełną szczęścia, odrobiny magii i… świeżo mielonej kawy**

Kot patrzył na nią w milczeniu. Westchnęła i zdobywając się na odwagę, Zuzanna wyciągnęła ręce w kierunku kota, mając nadzieję, że rękawy skórzanej kurtki ochronią ją przed pazurami puszystego pasażera na gapę

Zmiana dobiegała końca, więc Zuzanna udała się na koniec autobusu, dokładnie zaglądając pod każde siedzenie.

Autobus traktowała jak swój drugi dom, a w domu Zuzanny zawsze panował porządek. Może dlatego, że nikt nie miał czasu nabrudzić?

Zuzanno, czas najwyższy, żebyś sobie jakiegoś faceta znalazła powtarzały jej dyspozytorki na zajezdni. Już pod trzydziestkę ci idzie, a ty wciąż sama. No i co to za zawód dla kobiety, tu często faceci nie wytrzymują z trudnymi pasażerami!

Mnie trafiają się mili ludzie odpowiadała Zuzanna. A i praca mi pasuje. Poza tym mąż to nie pies ani kot, żeby go sobie sprawiać!

Kobiety tylko porozumiewawczo wymieniały spojrzenia. Dobrze wiedziały, że z mężczyzną często więcej kłopotu niż z domowym pupilem.

No to może kota sobie weź, zawsze to raźniej! radziły.

Zuzanna wzdychała:

Kot jakoś się nie znajduje odpowiadała dyspozytorkom i wracała do mieszkania, włączała muzykę, szykowała kolację dla jednej osoby, czytała książkę i kładła się spać

Jej dni były do siebie podobne jak dwie krople wody. Za weekendami nie przepadała, bo wtedy miała za dużo wolnego czasu. Najczęściej jeździła wtedy swoim autobusem jako pasażerka.

Lubiła to uczucie, że ktoś inny wiezie ją w stronę lepszego i szczęśliwszego życia

Ten dzień był jak każdy inny. Po skończonej zmianie dziewczyna zaczęła sprzątać autobus.

Zaglądając pod tylne siedzenie, aż odskoczyła. Patrzyły na nią dwa świecące ślepia!

Ej, kto tam? Kici, kici! Jak się tu znalazłeś? przykucnęła Zuzanna. Zgubiłeś się?

Kot patrzył na nią nieruchomo.

Zdobywszy się na odwagę, Zuzanna ostrożnie wyciągnęła kota. Liczyła, że jej kurtka ochroni ją przed ewentualnymi zadrapaniami.

Pozwolił się wyjąć spod siedzenia, i wtedy przyjrzała mu się dokładnie.

Był przepiękny.

Nie znała się na rasach, ale specyficzny kształt pyszczka i nadmiar puszystego futra podpowiadały: pers. Na szyi miał obrożę z medalikiem.

Merlin odczytała Zuzanna, obracając kota. Czyżby ten słynny czarodziej?

Kot ziewnął, jakby wcale temu nie zaprzeczał.

No dobrze, czarodzieju, i co mam z tobą zrobić? spytała uprzejmie. Jak znaleźć twoich właścicieli?

Kot popatrzył na nią wymownie i znowu ziewnął. Najlepiej zjeść coś i położyć się spać!

Zuzanna wiedziała, że ma wybór tylko jeden. W rzeczywistości nawet dwa, ale jak można wyrzucić kota na ulicę?!

Dobrze zdecydowała. Przenocujesz dziś u mnie. Jutro wydrukuję ogłoszenia z twoim zdjęciem. Na pewno ktoś cię szuka!

Kot nie protestował. Ale gdy tylko ruszyła do wyjścia, nagle wyślizgnął się z jej ramion i wrócił pod siedzenie, po czym wrócił z czymś w zębach.

Co tam masz? Zuzanna nachyliła się.

Kot położył w jej dłoni los na loterii.

O proszę! powtórzyła zdziwiona. Twój właściciel miał najwyraźniej prawdziwego pecha tego dnia

Kot znów spojrzał na nią wymownie, jakby mówił: Chodźmy już do domu!

Rozważając, czy wspominać o bilecie w ogłoszeniu, Zuzanna uznała, że musi podejść do sprawy sprytnie, bo na pewno znalazłby się ktoś, kto spróbowałby wyłudzić los, udając właściciela kota.

Najpierw jednak poszła do sklepu kupić coś pysznego dla gościa.

Co byś chciał? spytała, oglądając półki z kocim jedzeniem.

Merlin omiótł opakowania wzrokiem, po czym szturchnął łapą jedno określone. Zuzanna zbliżyła się i sięgnęła po nie.

To na pewno to? upewniła się.

Merlin chwycił saszetkę zębami. Wątpliwości nie było.

Mądry kot z ciebie pochwaliła, a on zamruczał z aprobatą.

Zrobiwszy jeszcze zakupy dla siebie, wróciła do bloku.

Rozgość się! powiedziała, stawiając kota na podłodze.

Merlin natychmiast rozpoczął inspekcję mieszkania. Zuzanna przygotowała dla niego jedzenie i wodę na dwóch swoich talerzykach, nie miała jeszcze kocich misek.

Kiedy kot zjadł, sfotografowała go i wydrukowała ogłoszenia. Nie napisała o imieniu ani o loterii.

Gdy wydruk gotowy był na stole, pokazała go Merlinowi.

Spójrz, jaki piękny jesteś! Jutro powieszę w autobusie, może właściciel się znajdzie! Ojej

Nagle przypomniała sobie jutro ma zmianę i nie ma co zrobić z kotem.

Zabrać go? Nie wchodzi w grę straci czujność, a rozkojarzony kierowca stwarza zagrożenie. Zostawić samego? To byłby stres, właśnie co się zgubił!

Wtedy przypomniała sobie o sąsiedzie Filipie z tego samego piętra. Pracował zdalnie, nie wychodził do biura ani nie prowadził pojazdów wystarczał mu laptop i internet.

Często spotykali się na klatce, gdy Filip schodził po zakupy. Był wysoki, trochę niezdarny, w okularach.

Mówili sobie dzień dobry i każdy szedł w swoją stronę. Ale Filip na pewno poradziłby sobie z kotem.

Zuzanna zebrała się na odwagę i zadzwoniła do drzwi sąsiada. Otworzył jej zaspany, w domowych kapciach i dresowych spodniach. Spojrzał zdziwiony.

Wyjaśniła prośbę, wkładając w to maksimum przekonania. Filip tylko skinął głową i wziął od niej klucz.

Na moment zrobiło jej się przykro, że sąsiad nie zwrócił większej uwagi na jej osobę, no ale cóż. Westchnęła i wróciła do siebie.

Kici, kici! Merlin, gdzie jesteś?

Kot siedział przy drzwiach balkonowych i patrzył wyczekująco.

Zuzanna zdecydowała się mu zaufać. Otworzyła i usiedli razem na balkonie ósmego piętra.

Merlin wskoczył zręcznie na barierkę, a ona aż pisnęła, rzucając się, by go złapać.

Kot zerknął na nią z lekceważeniem i podniósł głowę ku niebu. Zuzanna pogładziła futerko i spojrzała w tym samym kierunku Zobaczyła gwiazdy.

Tysiąc gwiezdnych oczu patrzyło na nich z nieba. Gdy jedna spadała jak łza, kot szturchnął ją łapą, jakby zachęcał: No, pomyśl życzenie!. I pomyślała

O tej nocy zasnęła natychmiast, może dlatego, że cicho mruczał jej kot Merlin?

Rano, przekazawszy krótkie instrukcje Filipowi, ruszyła do pracy.

Przez cały dzień jeździła po mieście z ogłoszeniem w autobusie, ale nikt nie odezwał się w sprawie kota.

Z jednej strony było jej wstyd, że czuła ulgę tak bardzo chciała, by nikt się po niego nie zgłosił

Po zmianie wracała do domu uskrzydlona myślą, że ktoś na nią czeka.

W mieszkaniu pachniało świeżo zaparzoną kawą. Sama zwykle piła rozpuszczalną, więc różnica w aromacie była oczywista.

Pozwoliłem sobie tu trochę pogospodarować przyznał Filip. Nie gniewaj się, ale ta twoja kawa to porażka. Swoją przyniosłem. Napijesz się?

Jasne! ucieszyła się Zuzanna. A gdzie Merlin?

Kot natychmiast pojawił się w przedpokoju, wyraźnie zadowolony. Przyszedł, przytulił się jej do nogi, dając jej do zrozumienia, że bardzo ją lubi.

Twój Merlin ma się świetnie, powiedział Filip, głaszcząc kota. Wiesz, dawno tak nie odpocząłem. Myślałem, że popracuję nad stroną, otworzyłem laptopa i odechciało mi się.

Przypomniałem sobie, że kiedyś pisałem bajki. I same zaczęły mi się pisać podsumował, rozkładając ręce. Napisałem bajkę o kocie.

Pokażesz? dopytywała Zuzanna.

Daj spokój, to tylko takie tam próbował się wzbraniać Filip, choć widać było, że chętnie jej pokaże.

Ja bardzo lubię bajki! zapewniła go gorąco.

No i oczywiście nie umiał odmówić.

Pili więc pyszną kawę i czytali bajkę, a Merlin siedział obok, patrząc na nich z wyrozumiałą pobłażliwością, jakby byli kociętami.

Bajka ogromnie jej przypadła do gustu. Gdy Filip wrócił do siebie, poczuła lekki smutek choć przecież miała kota.

Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Merlin zastrzygł uszami i dostojnie podszedł do drzwi. Zuzanna zapytała:

Kto tam?

W sprawie ogłoszenia usłyszała z drugiej strony. Jej serce stanęło.

Przez chwilę chciała nie otwierać, ale uznała, że nie może postąpić nieuczciwie. Otworzyła. Na progu stał wysoki, starszy pan w czarnym płaszczu, z uśmiechem na twarzy.

Pani się nie denerwuje. Faktycznie przyszedłem po kota. Żeby nie było wątpliwości nazywa się Merlin. O, już do mnie biegnie.

Kot rzeczywiście wskoczył mu na ręce. Nie było żadnych wątpliwości.

Proszę wejść powiedziała ledwo słyszalnym głosem.

Aż chciało jej się płakać. Jak to możliwe, że w jeden dzień tak się do kota przywiązała? Staruszek wszedł, kot i on porozumiewali się bez słów.

Może poczęstuje mnie pani kawą? poprosił.

Przygotowała kawę na szczęście Filip zostawił trochę w puszce. Przez chwilę pili w milczeniu.

A nie znalazła pani nic jeszcze przy okazji? spytał nagle.

Zuzanna natychmiast zaczerwieniła się i podała mu los na loterii. Ale staruszek tylko odepchnął jej rękę.

To dla pani uśmiechnął się.

Ale to pański los! zaprotestowała Zuzanna.

Ale to pani go znalazła, a Merlin nie protestuje uśmiech nie znikał z jego twarzy.

A jeśli jest wygrany? zaczęła się denerwować.

Czy zawsze będzie się pani wycofywać, kiedy los daje szansę na odrobinę szczęścia? zapytał cicho staruszek.

Zuzanna spuściła wzrok. Przecież dokładnie o to prosiła gwiazdy

Proszę dać się szczęściu odnaleźć, młoda damo. I niech pani się nie smuci uśmiechnął się. Z pewnością jeszcze się spotkamy. Gdy pani wróci

Skąd wrócę? zapytała w myślach, ale drzwi już były zamknięte.

Klucz sam przekręcił się w zamku, a Zuzanna niemal od razu zasnęła. Śniła jej się bajka Filipa.

O potężnym czarodzieju, który przez całe życie myślał tylko o sobie. Jego magia nikogo nie uszczęśliwiła i za karę zamieniony został w kota, aż do dnia, gdy jego czary się rozproszą

Kolejnego dnia wróciła do pracy, ale wszystko było jakieś jaśniejsze: słońce świeciło mocniej, pasażerowie się uśmiechali, autobus pędził radośniej.

Sprawdziła los i wygrała wyjazd nad Bałtyk. To nie wygrana ją najbardziej zaskoczyła, lecz to, że szef bez problemu udzielił jej wolnego:

Jedź i odpocznij, Zuzanno. Należy ci się. Zastąpią cię.

Było więc morze, piasek i nocne gwiazdy. Zuzanna wróciła do domu szczęśliwa, przywiozła z nadmorskiej wyprawy muszelki i morze wspomnień, które zamieszkało w jej sercu.

Kiedy otwierała drzwi, na korytarzu pojawił się Filip. Wysoki, trochę niezdarny.

Ktoś tu był wczoraj powiedział. Kazał coś przekazać urwał, patrząc na nią, po czym dodał: Jesteś jakaś inna. I bardzo piękna.

Dziękuję uśmiechnęła się Zuzanna. Co miałeś przekazać?

Filip spiął się w czoło i zniknął w mieszkaniu. Wrócił, niosąc na rękach szare, puszyste kociątko. Miało ten znajomy wyraz pyszczka.

Zresztą, persy tak już mają zawsze odrobinę wyniosłe.

To syn twojego kota. Tamten starszy pan przekazał, że może oddać go tylko tobie. Nazwał go Arturem.

W tym miejscu Filip się zawahał. Właściwie powiedział że też mnie możesz wziąć pod opiekę.

Jak to? Zuzanna poczuła przyspieszone bicie serca.

Powiedział, że ufają wam obojgu. Tylko my możecie być jego rodziną wyznał Filip.

Miau! potwierdził Artur i zręcznie wskoczył na kolana Zuzanny. Ich dłonie spotkały się mimowolnie nad kociątkiem.

I w tej chwili świat stał się odrobinę lepszy, cieplejszy, a zwykłe szczęście prawdziwym cudem, który może spotkać każdego, kto nie zamyka się na przypadki i nowe przyjaźnie.