Uncategorized

Konfitura z mniszka lekarskiego Skończyła się śnieżna zima, w tym roku nie było mocnych mrozów, taka łagodna i śnieżna zima. Ale też już się znudziła, aż chce się zielonych liści, kolorów na ulicach i zrzucić z siebie ciepłe zimowe kurtki. Do niewielkiego miasteczka powiatowego zawitała wiosna. Teresa uwielbia wiosnę, czeka na przebudzenie przyrody — i doczekała się. Patrząc przez okno z trzeciego piętra, rozmyślała: — Z ciepłymi wiosennymi dniami miasto jakby obudziło się z długiego zimowego snu. Nawet samochody inaczej dziś warczą i rynek ożył. Ludzie w kolorowych kurtkach, płaszczach, kroczą każdy w swoją stronę, a rano ptaki budzą nas wcześniej niż budziki. Ach, dobrze jest wiosną, a latem będzie jeszcze lepiej… Teresa mieszka w tym pięciopiętrowcu od dawna. Teraz żyje tylko z wnuczką Wiktorią, która chodzi do czwartej klasy. Rok temu rodzice Wiktorii wyjechali na kontrakt do Afryki — oboje są lekarzami, córkę zostawili pod opieką babci. — Mamusiu, oddajemy ci naszą Wiktorię pod opiekę, nie będziemy jej zabierać na drugi kontynent, wiemy, że z tobą będzie jej najlepiej — zapewniała Teresa jej córka. — No pewnie, zaopiekuję się, z wnuczką będzie mi weselej, a na emeryturze to przecież idealne zajęcie! Jedźcie spokojnie, a my tu z Wiktorią damy sobie radę — odpowiadała babcia. — Hurra, babciu, teraz się zacznie prawdziwe życie! Do parku będziemy chodzić na spacery, bo rodzice zawsze zajęci, nie mają dla mnie czasu — cieszyła się wnuczka. Nakarmiwszy wnuczkę śniadaniem i wysławszy ją do szkoły, Teresa zabrała się za swoje domowe obowiązki — godziny minęły niepostrzeżenie. — Skoczę do sklepu, nim Wiktoria wróci ze szkoły, obiecałam jej coś słodkiego za dobre oceny — pomyślała, szykując się do wyjścia. Wyszła z klatki, a na ławeczce już siedziały dwie sąsiadki, podłożywszy pod siebie ciepłe poduszki, bo ławka jeszcze zimna. Pani Janina — samotna, wiek trudny do określenia, siedemdziesiąt czy nawet więcej, nigdy nie zdradza, kiedy się urodziła, mieszka na parterze w kawalerce. Pani Wanda, starsza i również samotna, lat siedemdziesiąt pięć, oczytana, zna wiele ciekawych historii, głośno się śmieje, pełna życia — przeciwieństwo Janiny, która wszystkim jest nieco niezadowolona. Gdy tylko śnieg schodzi i słońce zaczyna przygrzewać, ta ławka nigdy nie jest pusta. A już Janina z Wandą są tam od rana do wieczora — na obiad idą do domu, potem wracają na ławkę. Wszystko wiedzą o sąsiadach, nic przed nimi się nie ukryje. Czasami i Teresa dosiada się do nich, razem dyskutują o nowościach w gazetach, o tym, co kto obejrzał w telewizji, a Janina zawsze narzeka na swoje zdrowie. — Dzień dobry, dziewczyny — przywitała się z uśmiechem Teresa — już pełnicie swoją zmianę? — Cześć, Tereniu, tak jest, trzeba by nam tu obecność wpisać w grafiku! A po tej torbie to widzę, że do sklepu się szykujesz — rzuciła Janina, widząc u niej siatkę. — Zgadza się, podskoczę, zanim Wiktoria wróci ze szkoły, obiecałam jej nagrodę za piątki — Teresa nie zatrzymywała się i poszła dalej. Dzień minął jak zwykle — odebrała wnuczkę ze szkoły, nakarmiła ją, Wiktoria usiadła do lekcji, Teresa zajęła się swoimi sprawami, potem oglądała telewizję. — Babciu, idę na taniec! — usłyszała. Wiktoria już stała z plecakiem i telefonem w ręce. Tańczy już od sześciu lat, uwielbia to, występuje na wielu uroczystościach, a Teresa jest z niej bardzo dumna. — Dobrze, Wiktorio, biegnij — powiedziała łagodnie i odprowadziła ją do drzwi. Teresa usiadła na ławce pod blokiem i czekała na wnuczkę wracającą z zajęć. — Tęsknisz? — dosiadł się sąsiad z drugiego piętra, pan Jerzy. — Czy można tęsknić w taki dzień? Wiosna, cudna pogoda — odpowiedziała Teresa. — Oj tak, słoneczko przygrzewa, ptaki śpiewają, wszystko się zieleni, aż żółto od mniszka. Wyglądają jak małe słoneczka te kwiatuszki — mówił z uśmiechem sąsiad, a Teresa mu przytakiwała. W tym momencie zza pleców podskoczyła Wiktoria i rzuciła się babci na szyję, krzycząc: — Hau, hau! — Ale z ciebie urwis, przestraszyłaś mnie na śmierć! — roześmiała się Teresa. — Oj, za wcześnie na takie rozmowy — mruknął Jerzy, przyjacielsko klepiąc ją po ramieniu. — No, idziemy urwisie, mam dla ciebie startą marchewkę z cukrem, po tańcach na pewno zgłodniałaś, kotleciki twoje ulubione też smażyłam — zaprosiła wnuczkę ciepło. Pan Jerzy również wstał z ławki. — Czemu uciekacie z ławeczki? — zdziwiła się Teresa. — Tak smacznie opowiadasz o kotletach, aż zgłodniałem. Idę coś przekąsić, a potem może wyjdziemy jeszcze na spacer. — zaproponował sąsiad. — Nie obiecuję, mam sporo spraw, zobaczymy… Wieczorem jednak Teresa wyszła na ławkę. Żegnając się z sąsiadem i uśmiechając się tajemniczo, weszła z Wiktorią do klatki, a on za nimi. — Babciu, pan Jerzy się w tobie podkochuje — zaśmiała się Wiktoria w przedpokoju. — Co ty, dziecko, wymyślasz — machnęła ręką Teresa. — Ale jak na ciebie patrzy, sama zauważyłam! Gdyby tak Marcin z równoległej klasy patrzył na mnie, wszystkie dziewczyny by mi zazdrościły — śmiała się wnuczka. — Siadaj do stołu, spostrzegawcza jesteś. A Marcin jeszcze się naogląda — uśmiechała się babcia. Jeszcze tego samego wieczora wyszła Teresa na ławkę, a pan Jerzy już tam czekał. Co ciekawe, stałe bywalczynie już sobie poszły. — Janina z Wandą dopiero co poszły na kolację — zaznaczył radośnie Jerzy. Od tej pory coraz częściej Teresa spotykała się z sąsiadem, czasem do parku przez ulicę chodzili razem, czytali gazety, wymieniali się przepisami, dyskutowali o znanych ludziach i opowiadali sobie osobiste historie. Samemu Jerzemu życie nie oszczędzało. Miał żonę, córkę i wnuka, ale szybko został wdowcem i wychowywał córkę jak potrafił. Pracował na dwóch etatach, by córce niczego nie brakowało, przez co miał dla niej mało czasu. Wychodził do pracy, gdy spała, wracał — znowu spała. Córka dorosła, wyszła za mąż, wyjechała do innego miasta, urodziła syna. Potem kilka razy go odwiedziła, ale kontakt się urwał. Nawet podczas wizyt nie było rodzinnej ciepłej atmosfery. Z mężem się rozstała po piętnastu latach, sama wychowywała syna. — Teresa, moja córka zadzwoniła dziś, że przyjeżdża za dwa dni. Ciekawe, czemu nagle, tyle lat kontakt był słaby — zwierzył się Jerzy. Teraz już byli ze sobą na „ty” i rozmawiali szczerze o wszystkim. — Może tęskni, z wiekiem człowiek chce być bliżej bliskich — zasugerowała Teresa. — Nie wiem, pewności nie mam… Córka Jerzego przyjechała. Wciąż szorstka, bez uśmiechu, zamknięta w sobie. Jerzy przyjął ją w napięciu, przewidując poważną rozmowę, która szybko nastąpiła. — Tato, jestem tu w konkretnej sprawie — zaczęła córka. — Sprzedajmy twoje mieszkanie, przeprowadzisz się do nas, będziesz mieszkał z rodziną i wnukiem, będzie ci weselej — mówiła stanowczo, jakby już wszystko było postanowione. Jerzego zaniepokoiła ta rozmowa, nie chciał opuszczać swojego domu, przenosić się do obcego miasta pod okiem nieczułej córki. Odmówił, tłumacząc, że przywykł do samotności. Córka nie ustępowała. Wiedząc, że ojciec przyjaźni się z Teresą, poszła do niej w odwiedziny. Po uprzejmym powitaniu, usiadła w kuchni. Teresa nalała herbaty, postawiła cukierki i domowe konfitury. — Słucham cię, Weroniko — zagadnęła Teresa serdecznie. — Widzę, że bardzo blisko się przyjaźnicie z moim ojcem. Czy pomogłaby mi pani go przekonać w ważnej sprawie? — A w jakiej? — Proszę mu doradzić, by sprzedał mieszkanie. Po co mu tyle metrów, nie mógłby pomyśleć o innych? — zakończyła ostro. Teresa była zdziwiona cynizmem i wyrachowaniem Weroniki, odmówiła pomocy. Weronika nagle poczerwieniała ze złości i zaczęła krzyczeć. — No jasne… Sama chcesz tę kawalerkę zagarnąć, dla wnuczki szykujesz posag… Miłości na ławce, spacery wieczorami, pogaduchy o zaletach mniszka. Oboje z ojcem jak te dmuchawce… Pewnie już złożyłaś wniosek do urzędu stanu cywilnego? Ostrzegam, nic ci się nie uda — a przechodząc na „ty”, dodała groźnie: — Nic ci nie wyjdzie, stara wiedźmo! — po czym trzasnęła drzwiami i wyszła. Teresie było bardzo niezręcznie, obawiała się, czy sąsiedzi nie słyszeli krzyków. Rychło jednak Weronika wyjechała. Teresa zaczęła omijać Jerzego, gdy go zobaczyła, śpieszyła do domu. A jednak — życie zawsze układa wszystko po swojemu. Pewnego dnia wracając ze sklepu, zobaczyła Jerzego siedzącego pod blokiem, czekającego na nią z kępką żółtych kwiatów — mniszka, już nawet wianek z nich wyplatał. — Teresa, nie uciekaj, przysiądź na chwilkę. Wybacz mojej córce. Wiem… Była u ciebie, nagadała niestworzone rzeczy. Porozmawiałem z nią poważnie. Wnukowi pomagałem i będę pomagać. Ale ona… Tak nie wolno… Właściwie wyjechała i powiedziała, że nie chce mieć ojca… A ja… — urwał, po czym podał niedokończony wianek z mniszka — weź, a ja ugotowałem konfiturę z mniszka, bardzo zdrowa i smaczna, musisz spróbować. Do sałatki też świetnie się nadaje — mówił z uśmiechem. Po tej rozmowie o zaletach mniszka, zrobili razem sałatkę, a Teresa piła herbatę z konfiturą z mniszka — bardzo jej posmakowała. Wieczorem znów wybrali się do parku. — Mam najnowszy numer naszego ulubionego czasopisma, poczytamy sobie na ławce pod lipą — rzucił Jerzy, kiwając głową w stronę ławki. Teresa usiadła obok i roześmiała się, zagadali się i zapomnieli o całym świecie. Wspólnie było im dobrze. Dziękuję, że czytacie, zostawiacie subskrypcje i wspieracie mnie. Powodzenia w życiu!