Uncategorized

Konfitura z mlecza Skończyła się już śnieżna zima – w tym roku mrozy nie były zbyt surowe, można powiedzieć, że zima była łagodna, choć śnieżna. Ale wszyscy mieli jej już dość; każdy tęsknił za zielenią, kolorami, za chwilą, gdy będzie można zrzucić ciepłe, zimowe ubrania. W małym, powiatowym miasteczku nadeszła wiosna. Taśka uwielbiała ten czas, wyczekiwała przebudzenia przyrody – i w końcu się doczekała. Patrząc z okna trzeciego piętra bloku, myślała: – Z ciepłymi, wiosennymi dniami miasto jakby zbudziło się z długiego, zimowego snu. Nawet inaczej słychać samochody i rynek odżył. Ludzie w kolorowych kurtkach i płaszczach ruszyli w różne strony; rano ptaki budzą nas zanim zadzwonią budziki. Ach, dobrze jest wiosną, ale latem – jeszcze lepiej… Taśka mieszka w tej pięciopiętrowej „kostce” od lat, teraz razem z wnuczką, Warią, która chodzi do czwartej klasy. Rok temu rodzice Warii wyjechali do pracy na kontrakcie w Afryce – oboje są lekarzami, córkę zostawili pod opieką babci. – Mamulku, oddajemy Ci na przechowanie naszą Warię, przecież nie zabierzemy jej tam, wiemy, że zaopiekujesz się swoją ukochaną wnuczką – mówiła córka Taśki. – A jakże! Będziemy się razem bawić, na emeryturze i tak nie mam co robić. Jedźcie, a my tu z Warią sobie poradzimy – odpowiadała mama. – Hurra, babciu, będziemy razem szczęśliwe, często będziemy chodzić do parku – rodzice zawsze nie mają czasu dla mnie – cieszyła się wnuczka. Taśka nakarmiła wnuczkę śniadaniem i posłała do szkoły, zabrała się za swoje domowe sprawy i czas minął niepostrzeżenie. – Skoczę do sklepu, a jak wrócę, to Waria już pewnie ze szkoły wróci – pomyślała, wychodząc z mieszkania. Wychodząc z klatki, zauważyła na ławce dwie sąsiadki, które podłożyły sobie poduszki, bo ławka jeszcze zimna. Pani Semenowa, wiek nieokreślony – może około siedemdziesiątki, a może więcej, zawsze trzyma swój rok urodzenia w tajemnicy, mieszka na parterze w kawalerce. Pani Walentyna, starsza, samotna, 75 lat, oczytana, zna mnóstwo historii, głośno się śmieje, jest pogoda ducha – zupełne przeciwieństwo zrzędliwej Semenowej. Gdy tylko zejdzie śnieg i słońce mocniej przygrzeje, ta ławka nigdy nie jest wolna – ktoś tu zawsze przysiądzie. A Semenowa z Walentyną to stali bywalcy, mogą siedzieć od rana do wieczora, na obiad pójdą do domu, odpoczną i wracają na ławkę. Obie wszystko o wszystkich wiedzą, nawet muchę zauważą! Taśka też czasem siada z nimi, razem rozmawiają o nowościach: kto w magazynie co przeczytał, albo co ciekawego było w telewizji; Semenowa zawsze chętnie opowiada o swoim ciśnieniu. – Witajcie, kobiety – powiedziała uśmiechnięta Taśka – już na swoim posterunku? – Witaj, Taśka, tak, pilnujemy, bo nam nie odnotują obecności! – z przekąsem rzuca Semenowa, widząc torbę w ręku. – Tak, do sklepu idę, bo obiecałam Warce za piątki coś słodkiego kupić – wyjaśniła Taśka i ruszyła dalej. Dzień minął zwyczajnie: odebrała wnuczkę ze szkoły, nakarmiła, Waria zabrała się za zadania, Taśka za swoje sprawy, potem wspólnie pooglądały telewizję. – Babciu, idę na tańce! – zawołała Waria. Już stała gotowa z plecakiem i telefonem. Zajmuje się tańcem od sześciu lat, występuje na różnych wydarzeniach, a Taśka jest dumna ze swojej wnuczki. – Dobrze, Warciu, biegnij – uśmiechnęła się babcia i odprowadziła ją do drzwi. Taśka siedziała przed blokiem sama na ławce, czekając na wnuczkę z zajęć tanecznych. – Nudzisz się? – przysiadł sąsiad z drugiego piętra, Edek Ilkiewicz. – Jak można się nudzić w taką pogodę? Wiosna, piękna aura – odpowiedziała Taśka. – Racja, słoneczko grzeje, ptaki śpiewają, wszystko się zieleni, a wokół żółto od mniszka lekarskiego. Wyglądają jak małe słoneczka – mówił z uśmiechem sąsiad, a Taśka przytakiwała. W tym momencie zza pleców wyskoczyła Waria, rzuciła się babci na szyję i… szczeknęła. – Ale mi stracha napędziłaś! Jeszcze można umrzeć ze strachu! – zaśmiała się Taśka. – Oj, jeszcze nie czas o tym mówić – dodał Edek i klepnął ją po ramieniu. – Chodź, wataha! Starłam ci marchew z cukrem i usmażyłam ulubione kotlety, pewnie się zmęczyłaś na tańcach – z troską powiedziała babcia, idąc z wnuczką do domu. Edek też wstał z ławki. – A gdzie uciekacie z podwórka? – zdziwiła się Taśka. – Tak apetycznie opowiedziałaś o kotletach, że sam zgłodniałem. Idę coś przegryźć! Potem wpadnij na ławkę, może się przejdziemy – rzucił z uśmiechem. – Nic nie obiecuję, mam sporo roboty… zobaczymy. Wieczorem jednak wyszła na ławkę, a Edek już czekał na nią. Co ciekawe, stałych bywalczyń już nie było. – Semenowa i Walentyna chwilę temu poszły na kolację – ucieszył się sąsiad. Od tego wieczoru Taśka coraz częściej rozmawiała z Edkiem, chodzili razem do parku naprzeciwko, wspólnie czytali gazety, rozmawiali o przepisach, aktorach, dzielili się życiowymi historiami. Edek nie miał w życiu lekko. Kiedyś miał żonę, córkę i wnuka. Wcześnie został wdowcem, wychowywał córkę, jak umiał. Pracował na dwóch etatach, ale czasu dla niej było mało… rano wychodził do pracy, jeszcze spała, wracał, już znowu spała. Córka dorosła, wyszła za mąż, przeprowadziła się do innego miasta, urodziła synka. Potem tylko kilka razy odwiedziła ojca, potem kontakt się urwał. Po rozstaniu z mężem sama wychowywała syna. – Taśka, córka do mnie zadzwoniła i przyjeżdża za dwa dni. Po tylu latach… – powiedział Edek. Z Taśką byli już „na ty” i rozmawiali o wszystkim. – Może tęskni, w tym wieku chce się być bliżej bliskich – zgadywała Taśka. – Nie wiem… nie jestem pewien. Córka, Wera, przyjechała. Zawsze była szorstka, nieuśmiechnięta, sama sobie sterem, żeglarzem. Edek spodziewał się poważnej rozmowy, i nie pomylił się. – Tato, ja przyszłam w sprawie. Sprzedajmy twoje mieszkanie, przeprowadzisz się do nas. Będziesz mieszkał z wnukiem, będzie weselej – mówiła córka stanowczo, jakby już wszystko zdecydowała. Ale Edkowi nie podobał się ten pomysł – nie chciał wyjeżdżać z ukochanego domu do obcego miasta, „pod opiekę” nieprzyjaznej córki. Odmówił, tłumacząc że przyzwyczaił się do samotności. Wera nie zamierzała odpuścić. Dowiedziała się, że ojciec przyjaźni się z sąsiadką Taśką, więc odwiedziła ją. Grzecznie się przywitała, usiadła w kuchni. Taśka nalała herbaty, postawiła cukierki i konfiturę. – Słucham, Weroniko – powiedziała uprzejmie Taśka. – Widzę, że jesteście z moim ojcem bardzo blisko. Czy nie mogłabyś go namówić do sprzedaży mieszkania? Przecież samemu nie potrzebuje tyle metrów, dlaczego nie można pomyśleć o innych? – zakończyła niemiło. Taśkę zdziwił cynizm i wyrachowanie Wery – odmówiła. Weronika wybuchła złością, śmiała się, wrzeszczała. – Aha… Czyżbyś sama chciała się na tę kawalerkę załapać? Znalazłaś samotnego dziadka, chcesz dla wnuczki urządzić posag? Siedzą sobie na ławce, spacerują, plotkują o mniszku… Dwa stare bobońki, a co tam… Może już zgłosiliście się do urzędu stanu cywilnego? Uprzedzam cię, nic z tego nie będzie, stara wiedźmo! – wrzasnęła, zatrzasnęła drzwi i wyszła. Taśka poczuła się niezręcznie, bała się, czy sąsiedzi nie słyszeli awantury. Niedługo potem Wera wyjechała. Taśka zaczęła unikać Edka, gdy go widziała, szybko wracała do domu. Ale jak by się nie ukrywać, życie wszystko samo ustawia. Pewnego dnia wracając ze sklepu, Taśka zobaczyła Edka pod klatką; trzymał żółte mniszki i już plotł z nich wianek. – Taśka, nie uciekaj – zaprosił – przysiądź chwilę. Przepraszam za moją córkę. Wiem, co mogła powiedzieć… Rozmawialiśmy poważnie. Wnukowi zawsze pomogę. A ona… To nie w porządku. Wyjechała, stwierdziła, że nie ma już ojca. A ja… – zamilkł, potem podał niedokończony wianek – weź, zrobiłem też konfiturę z mlecza; jest zdrowa i bardzo smaczna, koniecznie musisz spróbować. Do sałatki też jest dobra – śmiał się sąsiad. Po tej rozmowie zrobili razem sałatkę, a Taśka zajadała się konfiturą z mlecza do herbaty. Bardzo jej posmakowała. Wieczorem znowu poszli razem do parku: – Mam świeży numer naszego ulubionego miesięcznika – mówił Edek – poczytamy pod naszą lipą na ławce. Taśka przysiadła, zaczęli rozmawiać – zapomnieli o wszystkim, dobrze im było razem. Dziękuję za czytanie, wspieranie i subskrypcję! Powodzenia w życiu!