Kolacja przy świecach: Smaki polskiej tradycji na wyciągnięcie ręki

Kolacja
Sergiusz Nowak

Po pięciu latach od rozwodu Sergiusz w końcu odważył się na poważny związek. Z pozoru nic nie stoi na przeszkodzie ma mieszkanie, stabilną pracę w banku, przyjazne usposobienie i uważa się za dobrego człowieka. Ale życie nie jest tak proste, jakby się mogło wydawać

Mężczyzna miał talent do przyciągania kobiet, a koleżanki z biura i samotne sąsiadki od dawna go przyglądały. Znano go jako sumiennego, spokojnego facetu bez złych nawyków złoto, a nie facet. Miał już synka, z którym spędzał weekendy, a z byłą żoną Jadwicą utrzymywał przyjazne stosunki. Wszystko wskazywało, że prezentuje się z dobrej strony.

Jednak kiedy przyszedł czas na poważniejsze rozmowy, Sergiusz zamknięty w sobie, unikał tematów, które go stresowały.

Bez sensu, dziewczyny. Wczoraj opowiadałam mu, że potrafię dobrze gotować i zarabiam przyzwoicie, a on od razu wymyślił, że ma pilne sprawy i wybrał się w drogę.
Ja? Próbowałam się wyeksponować, mam mieszkanie, ładny wygląd, a jak tylko poprosiłam, żeby się do mnie wprowadził, to go podmuchnął wiatr.

Młody kolega, Michał, podsłuchując rozmowę, wyśmiał ich i dodał:

Po co mu panie zawiłe kłopoty? Kto chce w parze kłopotów? Lepiej pójść na piwo albo na ryby, niż szukać problemów w małżeństwie.

Michał miał trochę racji. Pierwsze trzy lata po rozwodzie Sergiusz żył jakby od rana wciągnięty w wir codziennych kłopotów. Zastanawiał się, po co tak wcześnie wziął ślub, kiedy miał dopiero 25 lat i miał przed sobą całe życie. Próbował odciąć się od żony, trochę bawił się w barach i spotykał przypadkowe dziewczyny, które wciągały go do swojego mieszkania.

Po roku taki styl życia go zmęczył, dusza domagała się spokoju, a kilka nieprzyjemnych przygód kradzież w sklepie, bójka przy wejściu na klatkę zmusiło go do ograniczenia romansów. Zdecydował, że będzie spotykał się tylko z dobrą znajomą kobietą, żeby nie mieć niespodzianek, i nie przedłużał relacji dłużej niż dwa miesiące.

Tak przeżył, nie będąc ani szczęśliwy, ani nieszczęśliwy. Pewnego dnia uświadomił sobie, że Jadwiga, była żona, nie była aż tak zła. Najpierw był zły, że po rozwodzie nagle zaczęła dbać o wygląd i szybko wzięła ślub. Ale po chwili zrozumiał, że nie była skąpa ani manipulacyjna; po prostu chciała coś lepszego.

Miał już dość szukania idealnych kobiet wśród przyjaciółek, które wydawały się piękne, ale nie wzbudzały w nim emocji. W wieku czterdziestu lat wyglądał przyzwoicie siwe skronie dodawały mu wdzięku, był lekko przygarbiony, ale uśmiechnięty. I choć widział wiele atrakcyjnych kobiet, żadna nie dotykała jego serca.

Tak oto rozpoczęła się nasza historia.

Znał się na tym, że nie lubi nieznajomych mogły mieć zazdrosnych mężów, hałaśliwe dzieci albo coś jeszcze gorszego. Chciałby stworzyć rodzinę i może kiedyś mieć jeszcze jednego małego ale nie chciał rzucać się na przypadkowe znajomości. Wtedy pojawiła się szansa, jakby wyjęta z filtru: kolega z pracy, Krzysztof, niechętnie wspomniał o swojej siostrze, Grażynie.

Wiesz, przyjechała z Warszawy, ma stylowy samochód, zmęczona hałasem wielkiego miasta, chce zamieszkać tutaj, w Krakowie. Ma fajnego chłopaka, ale szuka kogoś, kto ją przedstawi.

Sergiusz, żartując, opowiedział o swoich nieudanych poszukiwaniach pani.

Rozumiem cię. Szukając żony, czujesz się jak w kolejce po bułki niby łatwo, a w rzeczywistości musisz czekać.

Grażyna nie była typem, który by mu się spodobał była modna, nosiła długie paznokcie, ubierała się jak studentka po imprezie, a jej wygląd przywodził na myśl kobiecy flash.

Ty jesteś prawdziwym mistrzem kołaczenia! Sprzedasz nawet kulę węgla w rękawie! skomentował Krzysztof.

Sergiusz, choć niechętnie, zgodził się na spotkanie. Krzysztof dał mu numer telefonu Grażyny i powiedział, że nie będzie wtrącał się dalej.

Grażyna była nieco nieuchwytna. Najpierw nie odbierała telefonu, potem oddzwaniała po kilku dniach. Trzy razy przekładała spotkanie, tłumacząc się pracą. W końcu, gdy Sergiusz zadzwonił po raz trzeci i zagroził, że nie będzie już dzwonił, Grażyna zgodziła się na jedną godzinę w restauracji Szpinak.

Nie rezerwuj stolika przy oknie, nie lubię patrzeć na ulicę, to brudna bajka napisała.

Sergiusz przyszedł piętnaście minut wcześniej, zdjął płaszcz, zamówił kawę i obserwował wejścia. Restauracja nie była tania, a w środę przychodziły raczej pary, które szeptały w kątownikach.

Po pół godzinie zamówił podwójny Cezar na wszelki wypadek, gdyby przyszła. Dodał jeszcze dwa kieliszki białego wina, żeby stworzyć romantyczną atmosferę.

Czterdzieści minut później dzwonił, ale Grażyna nie odebrała. Zrozumiał, że go oszukała. W pewnym momencie zobaczył w oknie dziewczynę, która spojrzała w restaurację, ale zniknęła.

Lepiej, że nie przyszedła nie chciałbym się nerwowo rozkręcać, a przy takim spotkaniu można jedynie tracić nerwy pomyślał, zamawiając sobie kebab i otwierając aplikację do zamawiania jedzenia.

Nagle ktoś usiadł na krześle obok. Sergiusz prawie się sparaliżował, gdy zobaczył dziewczynę w mokrym płaszczu, krople deszczu lśniły na jej włosach, a w oczach migotał nieznany błysk.

Zanim się obejrzał, dziewczyna podniosła płaszcz i podała go Sergusiowi. Oboje nieco się pogubili, ale on podjął próbę przełamania lodów.

Proszę, weźcie płaszcz, proszę, pomóżcie powiedział nieśmiało.

Dziewczyna, nie mogąc zebrać myśli, powoli zdjąła kurtkę i podniosła ją do niego. Sergiusz, próbując rozluźnić atmosferę, zapytał:

Grażyna, może spróbujesz sałatki? Wino już czeka, a ja zamówiłem już kebab.

Ja już dawno tu siedzę, patrzę z okna. Czy mogę dostać frytki? odpowiedziała, patrząc na menu.

Oczywiście, jeśli w menu są. Nie ma frytek, ale jest pieczeń z ziemniakami i grzybami Zaraz przyniosę twoją kurtkę do szafy. krzyknął kelner.

Dziewczyna natychmiast chwyciła talerz z sałatką i zjadła Cezara, popijając go winem niczym kompotem, jednocześnie gadając coś do kelnera. Sergiusz wrócił na swoje miejsce i zauważył, że talerz jest pusty.

Miałem rację, ta siostra to prawdziwy pożar z głodu. Wygląda na to, że wreszcie znalazł się ktoś, kto nie jest tak krytyczny pomyślał.

Patrząc dokładniej, dostrzegł, że dziewczyna ma około trzydziestu lat, nie nosi makijażu, włosy ma naturalne, a figura w sam raz, nie za chuda, nie za gruba. Była elegancko ubrana, a jej strój podkreślał kobiecą sylwetkę.

Co ona tu robi? Szuka mężczyzny? Dlaczego tak się zachowuje? zastanawiał się Sergiusz.

Młoda kobieta, którą nazwiemy Łucją, z wdziękiem wyciągnęła rękę i podziękowała:

Panie, to naprawdę pyszne. Tylko dlatego ludzie pracują by móc zjeść w restauracji. Nie potrzebuję ani drogiego samochodu, ani sportowego auta, wystarczy mi jedzenie.

Sergiusz nie miał ochoty odpowiedzieć, że sam rzadko chodzi do restauracji, ale pod wpływem jej słów poczuł się trochę ważny. Łucja mówiła to z uśmiechem, a jej entuzjazm rozgrzał go.

Nagle wstała, położyła rękę na sercu i podziękowała:

Dziękuję, naprawdę miło. Nie wyobrażam sobie, że ktoś taką kobietę zostawi w potrzebie.

Łucja wymamrotał Sergiusz.

Łucja ruszyła w stronę wyjścia, a Sergiusz, nie mogąc się powstrzymać, krzyknął:

Łucjo, może spotkamy się jutro? Zadzwonię!

Zgubiłam telefon… po co? odpowiedziała, patrząc zdziwiona.

Teraz rozumiem, dlaczego nie mogłem się z Tobą skontaktować Po prostu bardzo mi się podobałaś. Czy mogę Cię jeszcze raz zobaczyć? dopytał.

Łucja zarumieniła się, a jej policzki przybrały różowy odcień.

Tak zakończyła się nieoczekiwana przygoda w Szpinaku.

Po powrocie do domu Łucja, nieprzypadkowo, wylądowała w Krakowie pośród przyjaciółek, które obiecały jej rajskie życie.

Tu płaci się o wiele więcej niż dwadzieścia tysięcy złotych, a znajdziesz bogacza, który zamieni twoje życie w bajkę! namawiała ją jedna z nich.

Zostawiła więc pracę w szpitalu, by wyruszyć do wielkiego miasta, mając nadzieję na lepszą przyszłość. Matka, już zmęczona jej nieustannymi planami, narzekała, że córka wciąż nie wychodzi za mąż. Brat, który nie miał zamiaru wziąć na siebie odpowiedzialności, również nie pomagał.

Po roku Łucja w końcu znalazła pracę w cukierni, kupiła telefon, wynajęła przytulny dwupokojowy mieszkanie i cieszyła się życiem. Ale po kilku miesiącach przyjaciółki rozbiegły się po różne strony, zostawiając Łucję samą z wysokim czynszem i rachunkami.

Zdesperowana, postanowiła wziąć kolejnych lokatorek, ale po tygodniu chaosu zalania, bójki, hałas właścicielka mieszkania wyrzuciła wszystkich i zażądała zapłaty za remont. Łucja musiała sprzedać telefon, aby spłacić długi, i zamieszkała w akademiku, czekając na najbliższą wypłatę.

Jednego wieczoru, głodna i zmarznięta, wyruszyła w poszukiwaniu jedzenia. Przeszła obok restauracji, przez okno podglądała, co jedzą bogaci. Nagle podjechał luksusowy samochód, a z niego wysiadła blondynka z białymi włosami i wysokimi obcasami, krzycząc:

Coś ty za biedaka, najgorszy z najgorszych!

Zamknęła drzwi i odjechała. Łucja spojrzała w okno, szukając biedaka, ale zobaczyła tylko elegancką parę przy stoliku.

Czy naprawdę wyglądam tak fatalnie, że potrzebuję pomocy? pomyślała.

Po chwili podeszła do jednego z mężczyzn, który machał ręką, zapraszając ją do stołu. Okazało się, że to Sergiusz, który właśnie skończył swoją kolację, a potem wrócił, aby podzielić się jedzeniem z nieznajomą.

Wspólnie poszli do domu Łucji, a Sergiusz podarował jej torbę pełną zakupów. Pożegnawszy się, odjechał, nie zostawiając numeru. Łucja poczuła się trochę rozczarowana, ale i rozbawiona, bo właśnie spotkała kogoś, kto naprawdę chciał jej pomóc.

Następnego dnia, przeglądając dokumenty, znalazła w kieszeni kartkę z odręcznym napisem: Czekam na Ciebie jutro na kolację, w tym samym miejscu, o 19:00. Sergiusz.

Uśmiechnęła się do siebie, myśląc, że może los w końcu przyniósł jej trochę szczęścia.