Kocie czary w miejskim autobusie: Gdy Ania, samotna kierowczyni z Warszawy, znajduje pod siedzeniem perskiego kota o imieniu Merlin, nie spodziewa się, że ta przygoda przyniesie jej nie tylko zagubiony los na loterię i magiczne spotkania, ale też nowych przyjaciół i okazję do odnalezienia własnego szczęścia – wystarczy tylko uwierzyć w zadziornego futrzaka, który potrafi spełniać życzenia na tle wielkomiejskiej codzienności.

Kot patrzył na nią bez słowa. Westchnęła, zebrała w sobie odwagę i sięgnęła po niego, licząc, że rękawy skórzanej kurtki ochronią ją przed pazurami tego puchatego pasażera na gapę…

Zmiana dobiegała końca i Anna poszła na tył autobusu, dokładnie sprawdzając, co znajduje się pod każdym siedzeniem.

Ten autobus był dla niej jak drugi dom, a w domu Anny zawsze panował porządek. Może dlatego, że nikt jej nie brudził?

Aniu, czas znaleźć sobie męża mówiły dyspozytorki, wiecznie śledzące jej życie. Masz już prawie trzydziestkę, a ciągle sama. I robisz w męskim zawodzie, tu niejednemu facetowi nerwy puszczają, a pasażerowie czasem takie awantury robią!

Mnie trafiają się mili ludzie odpowiadała. I lubię tę robotę. A mąż to nie kot czy pies, żeby go sobie sprawiać!

Kobiety zerkały po sobie z uśmiechem. Same wiedziały, że z facetem jest więcej zamieszania niż z jakimkolwiek zwierzakiem.

To chociaż kota sobie weź doradzały. Zawsze będzie ktoś w domu!

Anna wzdychała:

Kot na razie się nie trafił rzucała i wracała do mieszkania, włączała muzykę, robiła sobie kolację, czytała i szła spać…

Jej dni mijały podobnie jeden do drugiego. Weekendy były najgorsze zbyt dużo wolnego czasu. Wtedy wsiadała do autobusu po kryjomu… jako pasażerka.

Lubiła udawać, że ktoś wiezie ją ku lepszemu, radosnemu życiu…

Tamten dzień był jak każdy inny. Po skończonej zmianie zaczęła obchód, sprzątając w środku.

Kiedy zajrzała pod ostatnie siedzenie, aż się cofnęła. Patrzyły na nią dwa świecące punkciki!

No cześć, kim ty jesteś? kucnęła. Miauczu-miauczu! Zgubiłeś się, kotku?

Kot bez słowa patrzył na nią.

Westchnęła raz jeszcze, zebrała się w sobie i sięgnęła po niego, mając nadzieję, że rękawy uratują ją przed drapaniem.

Kot pozwolił się wyciągnąć spod siedzenia, więc Anna mogła mu się przyjrzeć.

Był przepiękny.

Nie znała się za bardzo na rasach, ale jego płaska pyszczek i super długie futro wskazywały persa. Miał na szyi obrożę z medalikiem.

Merlin przeczytała, obracając kota delikatnie. No proszę, sam Wielki Mag?

Kot ziewnął, jakby nie wykluczał tej możliwości.

I co ja mam z tobą zrobić, Panie Czarodzieju? uznała, że z takim kotem lepiej być uprzejmą. Gdzie szukać twoich ludzi?

Kot spojrzał na nią znacząco i znów ziewnął. Jakby mówił: Jak mam wiedzieć? W sumie, można by coś przegryźć i się przespać!

Anna zrozumiała, że wybór ma tylko jeden. A właściwie dwa, ale jakiż trzeba mieć charakter, by wyrzucić puszystego gapowicza na ulicę?

Dobra, tak będzie rzekła zdecydowanie. Dziś śpisz u mnie. Jutro wydrukuję ogłoszenia z twoim zdjęciem. Pewnie ktoś już cię szuka!

Kot nie protestował, dopiero gdy Anna ruszyła do drzwi, zaczął się wywijać z jej objęć.

Co się dzieje? zapytała. Kot sam wyskoczył jej z rąk i pobiegł z powrotem pod fotele. Wrócił, trzymając coś w pysku.

Co tam masz? Aż się pochyliła.

Kot wypluł na jej dłoń… los na loterię.

No nieźle! Anna obracała znalezione. Czyli twój właściciel, biedak, zgubił i ciebie, i los?

Kot zerknął na nią wymownie i… zasugerował, żeby się pospieszyli do domu.

Anna kombinowała w głowie: pisać w ogłoszeniu o losie? A jeśli ktoś będzie chciał się podszyć po właściciela dla wygranej?

Nie, trzeba być sprytną. Teraz najpierw trza kupić coś dla kota.

Co lubisz? zapytała w markecie, stojąc przed półką z jedzeniem dla kotów.

Merlin ocenił asortyment, po czym wyciągnął łapę w stronę jednej z torebek, każe jej sięgnąć bliżej.

Na pewno tę? upewniła się.

Merlin złapał zębami paczuszkę, więc nie było wątpliwości.

Ale z ciebie spryciarz! pochwaliła.

Merlin wydał dźwięk w stylu: Wiem o tym! Dorzuciła jeszcze zakupy dla siebie i wróciła do domu…

Czuj się jak u siebie! rzuciła, stawiając kota na podłodze.

Merlin natychmiast zabrał się za inspekcję mieszkania. Anna zaszła do kuchni, przygotować coś do jedzenia. Nie miała miseczek dla kota, więc przeznaczyła dwa talerzyki.

Kiedy kot się najadł, Anna zrobiła mu zdjęcie i wydrukowała ogłoszenie. Ani słowa o imieniu i loterii.

Podsunęła Merlinowi gotowy plakat.

Popatrz, jaki jesteś piękny! pochwaliła. Jutro wieszam to w autobusie, może twój człowiek się znajdzie!

Zamarła na chwilę co ona zrobi jutro z kotem? Do autobusu nie weźmie, bo będzie rozkojarzona, a nieuważny kierowca to zagrożenie. Zostawić samotnie? Ten kot już dzisiaj przeszedł za dużo.

I wtedy przyszła jej do głowy myśl o Bartku sąsiedzie z tego samego piętra. Pracuje zdalnie, nie musi jeździć ani siedzieć w biurze. Wystarczy mu laptop i net.

Zdarzało się, że mijali się na klatce, kiedy Bartek szedł po bułki. Wysoki, trochę niezdarny, w okularach.

Kiwnęli sobie raz czy dwa głową i rozchodzili się. Ale kotem Bartek na pewno się zajmie.

Zebrała się w sobie i zadzwoniła do sąsiada. Otworzył jej Bartek, rozczochrany, w kapciach i rozciągniętych dresach. Spojrzał na Anię ze zdziwieniem.

Wytłumaczyła, w czym rzecz, starając się jak najbardziej przekonująco. Ale nawet nie musiała długo prosić. Bartek tylko kiwnął głową i przyjął zapasowy klucz.

Przez chwilę było jej nawet przykro, że sąsiad niewiele na nią spojrzał. Westchnęła, wróciła do siebie i zawołała:

Kici-kici! Merlin, gdzie jesteś?

Kot sterczał przy drzwiach balkonowych, wyraźnie domagając się wpuszczenia.

Ania zawahała się moment, ale uznała, że taki sprytny kot nie skoczy z ósmego piętra, po czym otworzyła drzwi i razem z nim wyszła na balkon.

Merlin wskoczył lekko na barierkę, Anna aż pisnęła i dopadła do niego, żeby go przytrzymać.

Kot spojrzał na nią zaskoczony i trochę z pogardą, potem popatrzył w górę. Kobieta, głaszcząc futro futrzaka, spojrzała w tym samym kierunku… i zobaczyła gwiazdy.

Niebo patrzyło na nich tysiącem świetlistych oczek. Jedna z gwiazd nagle oderwała się i poleciała, niczym łza po nieboskłonie.

Kot przytulił się do jej dłoni, jakby mówił: No dalej, pomyśl życzenie! I pomyślała…

Usnęła natychmiast po położeniu się, bez książki czy filmu, może dlatego, że obok mruczał jej nowy przyjaciel Merlin?

Rano, po szybkim instruktażu dla zaspaniałego Bartka, ruszyła do pracy.

Cały dzień jeżdżąc z ogłoszeniem w autobusie nie zauważyła, żeby ktokolwiek zwrócił uwagę na los kota.

Czuła lekkie wyrzuty sumienia, ale i ulgę, nawet radość. Bo w domu czekało coś wyjątkowego…

W mieszkaniu pachniało kawą. Taką prawdziwą, parzoną w kawiarce. Zwykle piła rozpuszczalną, więc różnica była wyczuwalna od razu tzn. w nosie.

Trochę się tu rozgościłem przyznał Bartek. Bez obrazy, ale twoja kawa to katastrofa. Przyniosłem swoją i zaparzyłem. Napijesz się?

Jasne! ucieszyła się Anna. A gdzie Merlin?

Kot od razu pojawił się w przedpokoju, z miną zadowolonego arystokraty. Po chwili sam podszedł się przywitać.

Twój Merlin w świetnym humorze Bartek się uśmiechnął, głaszcząc kota. Wiesz, dawno się tak nie zrelaksowałem. Myślałem, że usiądę do roboty, odpaliłem laptopa… i nie mogłem się zmusić. Zamiast tego przypomniałem sobie, jak kiedyś pisałem bajki. Palce same zaczęły stukać w klawiaturę. rozłożył ręce. Napisałem bajkę o kocie.

Pokażesz? zaciekawiła się Anna.

Taka głupotka… Bartek udawał, że się wzbrania, ale widać było, jak bardzo chciał jej pokazać swoje dzieło. Naprawdę chcesz?

Pewnie! Uwielbiam bajki! A fantasy to prawie to samo! z entuzjazmem zapewniła go sąsiadka.

Oczywiście, Bartek się zgodził.

Pili pyszną kawę, czytali bajkę, a kot Merlin patrzył z wyższością, jakby oni byli dwójką rozbrykanych kociaków.

Anna zachwycona bajką. Kiedy Bartek wrócił do siebie, zrobiło jej się nawet trochę smutno. Ale tylko trochę w końcu miała kota.

Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Merlin drgnął i poważnie ruszył w kierunku wejścia. Anna zapytała:

Kto tam?

W sprawie ogłoszenia odpowiedział głos, a ona aż zesztywniała.

Pierwsza myśl: nie otwieraj. Ale byłoby to nie fair. Otworzyła. W drzwiach stał wysoki starszy pan w czarnym płaszczu. Uśmiechał się łagodnie:

Proszę się nie bać. Na prawdę przyszedłem po kota. Dla pewności powiem, że ma na imię Merlin. O, to on!

Kot wyskoczył mu na ręce i nie było już żadnych wątpliwości.

Proszę wejść powiedziała cicho Anna.

Aż ją zatkało ze wzruszenia. Jak to możliwe, żeby tak przywiązać się do kota w jeden dzień?! Starszy pan przeszedł się po mieszkaniu, powąchał powietrze, uśmiechnął się. Miała wrażenie, że z kotem wymieniają się spojrzeniami.

Może zaproponuje mi pani kawę? powiedział spokojnie.

Zaparzyła więc kawę całe szczęście, że Bartek zostawił resztkę swojej w słoiku. Cały czas starszy pan i kot patrzyli na siebie bez słowa, jak gdyby prowadzili własną rozmowę.

Czy znalazła pani coś jeszcze? przerwał w końcu ciszę starszy pan.

Anna zaczerwieniła się, sięgnęła po los na loterię i wyciągnęła go w jego stronę. Ale ten odepchnął jej dłoń.

Ten los jest dla pani powiedział z uśmiechem.

Ale to pana los! zaprotestowała zaskoczona Anna.

Ale znalazła go pani. I Merlin nie ma nic przeciwko odparł starszy pan pogodnie.

A jeżeli okaże się wygrany? zapytała niepewnie.

I co z tego? Zamierza się pani pozbawić szansy na trochę więcej szczęścia? spytał spokojnie.

Anna spuściła wzrok. Bo przecież to właśnie życzyła sobie, kiedy spadała gwiazda…

Da się pani szansę szczęściu, droga Anno powiedział. I niech się pani nie smuci! Jeszcze się pewnie spotkamy. Po powrocie

Zanim zdążyła zapytać, skąd po powrocie, starszy pan wyszedł, delikatnie zamykając drzwi.

Klucz sam przekręcił się w zamku, a ona poczuła się dziwnie sennie. Ledwo zdążyła dojść do łóżka… Śniła jej się bajka Bartka.

O potężnym czarodzieju, który całe życie myślał tylko o sobie. Jego magia nie dawała szczęścia innym, więc za karę został zamieniony w kota.

I miał tak chodzić po świecie, aż czary się nie rozproszą…

Rano znów poszła do pracy, ale tego dnia słońce świeciło jakby mocniej, pasażerowie uśmiechali się szerzej, a autobus wydawał się prowadzić radośniej.

I tak, sprawdziła los. Wygrała wycieczkę nad Bałtyk! Zdziwiła się, ale nie aż tak bardzo. Większym zaskoczeniem było, gdy kierownik powiedział:

Odpocznij sobie, Aniu. Należy ci się. Chłopaki cię zastąpią, śmiało!

Potem był Bałtyk, były gwiazdy i to specjalne uczucie, że wszystko zaczyna się od nowa!

Wróciła do domu szczęśliwa, przywożąc muszle i trochę morza w sercu.

Otwierając drzwi, zobaczyła Bartka wychodzącego z mieszkania.

Miałem tu kilka chwil temu gościa uśmiechnął się niepewnie. Kazał ci coś przekazać… zawahał się, patrząc na nią. Wyglądasz jakoś inaczej. I bardzo ładnie.

Dzięki uśmiechnęła się szeroko. Co chciał przekazać?

Bartek uderzył się w czoło i zniknął na chwilę w swoim mieszkaniu. Wrócił z szarą, puchatą kulką na rękach. Miała znajomą minę.

W końcu, każdy pers wygląda jak lord z lekką dozą wyniosłości.

To syn twojego kota… Tego, którego znalazłaś w autobusie. Nazywa się Artur.

Starszy pan powiedział, że opiekę nad nim mogą powierzyć tylko tobie, zawahał się a tak naprawdę… tylko nam.

Jak to? A Annie biło serce jak szalone.

On mówił, że mogą go powierzyć tylko nam przyznał Bartek.

Miau! zawtórował mu kotek Artur, wyciągając się w stronę swojej pani.

Anna podała mu rękę i nieoczekiwanie dotknęła także dłoni Bartka. I wtedy w ich świecie zrobiło się jakby cieplej, dobrem i zwykłym, ludzkim szczęściem…