Kochanka mojego męża Mila siedziała w samochodzie i patrzyła na ekran nawigacji. Wszystko się zgadz…

Kochanka mojego męża

Milena siedziała w samochodzie i wpatrywała się w ekran nawigacji. Nic się nie pomyliło dojechała pod odpowiedni adres. Teraz tylko zebrać się w sobie i dokonać tego, co zaplanowała. Głęboki wdech i hop wysiadła zza kierownicy, jeszcze szybkie poprawienie kurtki i ruszyła przez parking do wejścia. Przeszła jakieś pięćdziesiąt metrów i zatrzymała się przed niewielką kawiarnią. Raj Kawosza głosił szyld. O, raj ciekawe, dla kogo ten raj pomyślała Milena z ironią, rozważając czy nie rzucić wszystkiego, wskoczyć z powrotem do auta i pojechać na Mazury. Ale nie, nie po to tu przyjechała. Przeznaczeniu się nie ucieknie.

Pociągnęła za klamkę i weszła do środka. Zaraz zobaczy JĄ kochankę swojego męża, burzycielkę domowych pieleszy. Co Milena o niej właściwie wiedziała? Cóż, niewiele. Ta przebiegła rozbijaczka rodzin nazywana była przez jej męża Kotkiem, choć to oczywiście było tylko słodkie zdrobnienie, które wymawiał z czułością. Kotek pracowała tutaj jako kelnerka.

Milena wybrała stolik przy oknie i usiadła, starając się wyglądać na osobę, która przyszła napić się kawy, a nie zemsty. Po chwili dostrzegła ją tak, to ta dziewczyna, którą widziała kiedyś ukradkiem na zdjęciu w telefonie męża. Właśnie podchodzi do niej. Kilka sekund wydawało się Milenie całą wiecznością, podczas gdy jej myśli galopowały jak konie na torze Służewiec na każdą stronę.

Dzień dobry! przywitała się kelnerka, Milena zerknęła dyskretnie na plakietkę z imieniem. Kasia. No proszę wyobraźnia męża najwyraźniej zatrzymała się gdzieś na poziomie matury nazywać Kasię Kotkiem.

Kasia nie mając pojęcia, co za tornado kotłuje się w głowie klientki dodała uprzejmie:
Mogę podać menu? Proszę dać znać, jak będzie pani gotowa zamówić.

Milena uśmiechnęła się do niej najpiękniejszym z fałszywych uśmiechów, jednocześnie świdrując ją wzrokiem niczym rentgen. Jak doszło do tej konfrontacji twarzą w twarz z kochanką własnego męża? To już dłuższa historia. Po kolei.

Od dziesięciu lat Milena była szczęśliwa (albo raczej: wydawało jej się, że szczęśliwa) w małżeństwie z Aleksandrem. Mają córkę Zosię, lat osiem. Zosia jest oczkiem w głowie taty, dosłownie książęca córeczka. Milena czasem wyobrażała sobie, że Aleksander powinien założyć córkową osóbkę w jakieś muzeum zabawek, bo przecież tyle tych lalek sam kupuje, że starczyłoby na całą ekspozycję. Zosia to typowa papużka tatusia, ale Milena nie była o to zazdrosna w końcu jest psychoterapeutką i wie, jak ważna jest dla dziewczynki miłość ojca.

Zawsze też starała się rozmawiać z mężem o wszystkim, unikać narastających konfliktów, właściwie nie mieli poważnych kłótni, ot przeciętna polska rodzina, mieszkanie na kredyt, samochód i działka pod Warszawą. Aż tu nagle trach! czarna chmura w postaci kochanki.

Milena dowiedziała się o niej całkiem przypadkiem. Parę dni wcześniej Aleksander brał prysznic, kiedy zadzwonił jego telefon. Z łazienki rzucił:
To pewnie tata, miał dzwonić wieczorem! Odbierz, bo nie zdążę!
Dotąd Milena nigdy nie odbierała cudzych telefonów, ale skoro sam prosi Podeszła do szafki, gdzie leżał smartfon. Nim zdążyła podnieść urządzenie, spojrzała na ekran: dzwoniła nie Tata, tylko Kotek. Do tego fotka: młoda dziewczyna ściskająca się z jej mężem. Milenie zamroczyło, nogi z waty. Odpowiedzieć? Rozłączyć? Gdy zastanawiała się, co zrobić, dzwonek ucichł, zaraz po tym otrzymała wiadomość: Aleksik, od poniedziałku mam 2/2, wpadnij do Raju Kawosza po mojej zmianie, poczęstuję cię moją kawą! Tęsknię, kotku. Tu jeszcze kilka słodkich emotek.

Telefon Aleksandra nagle wydawał się być żmiją. Milena miała ochotę wyrzucić go przez okno. Kotek w objęciach jej męża, wiadomości, to już nie można zamieść pod dywan. Jak długo to trwa? Jaki to romans przelotny czy już poważny? Nie ma znaczenia dla Mileny to był szok. Musiała to wszystko przemyśleć.

Aleksander wyszedł spod prysznica, spytał, czy rozmawiała z ojcem. Milena powiedziała, że nie zdążyła podejść i chyba głowa ją boli, musi się przejść do apteki Nie poszła oczywiście, usiadła na ławce w parku i zaczęła analizować cały swój związek. Kiedy to wszystko się popsuło? Ale nie zamierzała udawać, że nic się nie stało. Skandali też nie lubiła wolała porządnie porozmawiać i podjąć jakąś rozsądną decyzję.

Pierwszy odruch: iść do Aleksandra i od razu pytać o Kotka. Ale trzeba by wtedy przyznać się do czytania jego wiadomości nie, to nie jej styl. Chciała czegoś lepszego.

Wtedy przypomniała sobie, że zna grafik zmian i adres kawiarni, gdzie pracuje Kotek. W dodatku zna jej twarz! Może pojechać i zobaczyć, z kim konkuruje? Może nawet porozmawiać, po polsku, twarzą w twarz?

Przez kilka następnych dni Milena czuła się jak zombie. Sen? Słynna polska bezsenność. Głód? Chyba tylko w temacie odpowiedzi. Uśmiechała się do córki, udawała przed Aleksandrem, że zamęcza ją robota i że musi przejść przez jakąś egzaminacyjną superwizję. Zosia ją tuliła, Aleksander podejrzliwie zerkał.

Wreszcie Milena postanowiła: jadę. Inaczej nie będę funkcjonować.

***
Poproszę latte i jakiś deser złożyła zamówienie Milena. Co pani poleca?
Mamy fajny miodownik podpowiedziała Kasia.
Niech będzie miodownik.

Gdy kochanka jej męża przyniosła zamówienie, Milena niemal go nie tknęła. Kawa taka sobie, miodownik zupełnie przeciętny, można go było kupić w pierwszej lepszej cukierni na Pradze. W kawiarni pusto, wiadomo jedenasta rano. Milena wybrała tę godzinę specjalnie, żeby móc rzucić okiem i słówkiem na swoją przeciwniczkę Udało się. Po chwili Kasia podeszła i dyskretnie zapytała:
Widzę, że prawie pani nie zjadła deseru Nie smakuje? Mogę przynieść coś innego?
Nie, to nie deserek Po prostu nie mam dziś apetytu, głowę zaprzątają mi różne sprawy.
Przepraszam, nie będę przeszkadzać
Ależ nie, Kasiu, nie przeszkadzasz mi. Rozważam zjeść do końca ten miodownik, czy złożyć pozew rozwodowy? Co byś zrobiła na moim miejscu? Milena zlustrowała ją badawczo.

Kasia widocznie się zaniepokoiła i mogła uznać, że klientka trochę postradała zmysły.
Nigdy nie stałam przed takim wyborem
A gdybyś musiała? Wyobraź sobie, że dowiadujesz się o zdradzie męża. Co wtedy, Kasiu?
Kasia zamilkła, patrzyła tylko na Milenę, która nagle zmieniła temat:
Pracujesz tu długo?
Tak około roku odparła ostrożnie Kasia.
Studiujesz?
Tak.
Gdzie?
Uniwersytet Kultury. Kierunek artystyczny
O, ciekawie. To masz rozwiniętą wyobraźnię?
Eee o co chodzi?
Myślę, czy potrafiłabyś wczuć się w rolę zdradzonej żony albo kochanki? Zagrać kogoś takiego?
Kasia nerwowo patrzyła w bok. Milena uznała, że to jednak bez sensu. Osiągnęłam co chciałam zobaczyłam ją, pogadałam No i co dalej? Wgryźć się w nią jak szynka w kanapkę, czy rzucić jej zimnym latte na głowę? Spałoby mi się lepiej? Chyba nie. Westchnęła:
Proszę o rachunek.

Gdy Kasia wróciła, Mileny już nie było. Na stoliku zostały pieniądze, i to z porządnym napiwkiem (co za ironia losu największą frajdę miała z tego kelnerka). Kasia spojrzała przez okno, wzdychając, tym razem nie wiedzieć czemu jak bohaterka serialu z TVN.

***

Milena podjęła decyzję. Rocznica ślubu z Aleksandrem, dziesiąta, odbędzie się jak planowali. Skoro Zosia szykowała laurki, nie można dziecku psuć święta. Po święcie rozmowa z mężem.

Ukochane knajpka na Starym Mieście. Siedzą razem, Zosia śmieje się i czeka na niespodziankę. Dziesięć lat razem. Jak się nazywa taka rocznica? Cyna? Drewno? Bliżej szkła, bo wszystko zaraz się roztrzaska ironizuje w myślach Milena, starając się nie popsuć nastroju.

Kolacja dobiega końca, Zosia domaga się tortu, a Aleksander puszcza oko i mówi: Jak święto, to musi być tort!. Zosia wrzeszczy: Chcę największy kawałek! Ktoś dostarcza tort do stolika. Milena patrzy i nie wierzy: tort niesie Kasia, czyli Kotek, czyli cała ta nieszczęsna kochanka. Aleksander uśmiecha się do niej z czułością. Do Mileny zwraca się oficjalnie:
Kochanie, wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy! Ten tort jest dla ciebie!

Animator zabiera Zosię do zabawy z dzieciakami. Milena jest zszokowana, nie wie, co powiedzieć. Aleksander ratuje sytuację:
Widzę, że już się z Kasią znacie
Ta kiwnęła głową grzecznie.
Nasza miłość nie boi się żadnych kryzysów. Dzięki, że jesteś! próbuje ją przytulić, ale Milena się cofa.
O co tu właściwie chodzi?! wydusza z siebie.
Milu, to był żart. Głupi, przyznaję, może nieśmieszny Ale żart! Aleksander rozkłada ręce.
Żart?! Milena niedowierza.
Zgłosiłem się do specjalnej agencji, organizują nietypowe imprezy. Każdy klient dostaje własny scenariusz i aktorów. Dla nas moją zdradę. Ale jesteś taka silna, tak świetnie zniosłaś tę historię Kopara mi opadła. Cóż za kobieta!
Czyli nie masz kochanki?
Oczywiście, że nie!
A Kasia to aktorka?
Uczę się jeszcze odzywa się Kasia, czyli kochanka do wynajęcia a w kawiarni tylko dorabiam. I w agencji Pani była super! Jedna kobieta kiedyś oblała mnie kawą, inna wyzwała publicznie na cały lokal, a pani sama kultura i jeszcze napiwek!

Serio brak mi słów Milena patrzy na męża, potem na Kasię. Aleks, ty uważasz taki żart za śmieszny? W ogóle za dopuszczalny?! głos Mileny podskoczył o kilka oktaw. Za co ty mnie tak ukarałeś?
Kasia zerka, gdzie wyjście, ale Milena gestem każe jej zostać. Aleks pierwszy raz widzi, jak żona podnosi na niego głos. Zawsze spokojna teraz jak burza nad Bałtykiem.
Masz pojęcie, jak się przez te dni czułam?! Dlaczego taki numer przed naszą rocznicą?
Bo zawsze jesteś taka spokojna Brak ci pazura, Milu! Chciałem rozruszać nasz związek Przepraszam, wiem, głupio wyszło.
Milena aż wstała, próbując nie udusić się ze wściekłości. Kasia zwiała wreszcie na zaplecze. Milena podniosła tort i rozsmarowała go prosto na twarzy męża.
Proszę, masz swój pazur, i polewę. Wszystko naraz!
Aleksander próbował zbierać bitą śmietanę z nosa.
Oszalałaś?!
Nie, kochanie odparła przymilnie Milena. Postanowiłam tchnąć w nasz związek nowe życie! i skierowała się ku wyjściu.

Milena, co ty robisz! Przecież ciebie nie zdradziłem!
Milena odwróciła się z teatralnym akcentem:
Lepiej by było, gdybyś zdradził!

Podeszła do Zosi i razem wyszły z kawiarni. Na chodniku wciągnęła głęboko wieczorne powietrze i nagle roześmiała się na pół miasta.
Mamusiu, co się stało? Co cię rozśmieszyło?
Nic, Zosiu. Przypomniał mi się jeden kawał.
Opowiesz?
Jasne, ale najpierw musimy poważnie pogadać. Musisz wiedzieć, że teraz przez jakiś czas będziemy mieszkać osobno od taty.
Osobno? Na zawsze?! Zosia zrobiła wielkie, przerażone oczy.
Nie wiem jeszcze, kochanie. Zobaczymy. Jesteś ze mną?
Zosia kiwnęła głową.
I poszły razem przed siebie wieczorną, czerwcową Warszawą.