Kochanka mojego męża Mila siedziała w samochodzie, spoglądając nerwowo na ekran nawigacji. Wszystko się zgadzało – przyjechała pod właściwy adres. Pozostawało tylko zebrać się na odwagę i zrealizować swój plan. Wzięła głęboki oddech i z determinacją wysiadła zza kierownicy. Przeszła pięćdziesiąt metrów i stanęła przed wejściem do niewielkiej kawiarni. „Kawowy Raj” – głosił szyld. „No tak, jakie anielskie nazwy…” – przemknęło Mili przez głowę. Musiała tam wejść, choć w ostatniej chwili niemal zabrakło jej siły woli. Może po prostu machnąć ręką, wsiąść do auta i wyjechać jak najdalej stąd? Nie, po to tu przyjechała, by się nie cofnąć. Szarpnęła za klamkę i pchnęła drzwi. Zaraz miała zobaczyć JĄ – kochankę swojego męża i niszczycielkę rodzinnego szczęścia. Co właściwie o niej wiedziała? Prawie nic. Wiadomo było tylko, że tę podstępną rozbijaczkę rodzin zwaną przez męża pieszczotliwie „Kociakiem” można spotkać w tej właśnie kawiarni, gdzie pracuje jako kelnerka. Miejsce przy stoliku obok okna – tam Mila czekała na przyjęcie zamówienia. Oto i ona! Mila rozpoznała tę dziewczynę od razu po zdjęciu, które widziała. Podchodziła właśnie do niej, a każda sekunda dłużyła się niczym wieczność. W głowie Mili kotłowały się myśli na całą powieść. – Dzień dobry! – uśmiechnęła się kelnerka, a Mila zerknęła na jej identyfikator. „Kasia”. No tak, oryginalności jakoś mężowi brakło, by nazywać Kasię „Kociakiem”. Tymczasem Kasia, nic nieświadoma zawieruchy myśli u klientki, kontynuowała: – Mogę przynieść menu? Jak będzie pani gotowa, proszę dać znać. Mila obdarzyła ją promiennym uśmiechem, podczas gdy spoglądała badawczo na rywalkę, niemal jak pod mikroskopem. Jak mogło się stać, że patrzy właśnie w oczy kochance swojego męża? To długa historia – ale od początku. Już od dziesięciu lat Mila była szczęśliwą żoną Piotra. Przynajmniej tak jej się wydawało. Mają razem córkę, Ewę, ośmiolatkę. Piotr uwielbia Ewcię – swoją małą księżniczkę, którą nieustannie rozpieszcza. Kiedy Mila patrzyła z wyrzutem na kupno dwudziestej lalki, Piotr tylko wzruszał ramionami. Ewa także bardzo kocha tatę. Mila bywała nawet czasem zazdrosna, ale nie chowała urazy. Jako psycholożka wiedziała, jak fundamentalna jest ojcowska miłość dla dziewczynki. Mila zawsze starała się rozmawiać z mężem o problemach, dlatego praktycznie nie mieli poważnych kłótni. Ot, przeciętna polska rodzina – kredyt na mieszkanie, samochód, mały domek letniskowy pod Warszawą. Aż tu nagle: KOCHANKA! Mila dowiedziała się o niej przez przypadek. Kilka dni temu Piotr był pod prysznicem, gdy zadzwonił jego telefon. Krzyknął do niej: – To pewnie tata! Odbierz, ja nie mogę! Mila zwykle nie odbierała telefonów męża, ale skoro prosił… Już miała sięgnąć po jego smartfona, gdy zauważyła, że to nie teść. Dzwonił ktoś inny – „Kociak” – i było widać zdjęcie kontaktu. Kiedy Mila spojrzała, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Obca dziewczyna tuliła jej męża na fotografii. Zrobiło jej się dziwnie słabo. Odebrać czy nie? Zanim zdążyła podjąć decyzję, połączenie zostało przerwane. Chciała odłożyć pechowy telefon, ale wtedy przyszedł sms: „Piotrusiu, w przyszłym tygodniu pracuję na zmiany 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Kawowego Raju, pod koniec mojej zmiany, chcę poczęstować cię naszym firmowym cappuccino. Tęsknię, buziaki…”. Potem emotki. Mila odsunęła telefon męża, jakby parzył. Wszystko było jasne. Mąż ją zdradza. Ile to trwa? Co ich łączy? Czy to tylko romans czy coś poważnego? W każdym razie dla Mili to był potężny cios i szok. Musiała wszystko przemyśleć. Piotr wyszedł z łazienki, zapytał, czy rozmawiała z jego ojcem. Mila skłamała, że nie zdążyła podejść i nie wiedziała, kto dzwonił. Pretekstem była migrena – wyszła niby do apteki, a tak naprawdę usiadła na ławce w osiedlowym parku i analizowała całe swoje dotychczasowe małżeństwo. Nie mogła zrozumieć, w którym momencie coś pękło. Ale była zbyt silna, by udawać, że nic się nie dzieje, choć nie zamierzała też urządzać scen zazdrości. Przypomniała sobie o rocznicy ślubu – dziesiątej. Zaplanowali świętowanie z Ewą, a potem wizytę rodziców. Jak można się cieszyć, gdy wie się o zdradzie? Mila jednak nie chciała dramatycznych decyzji na gorąco. Wróciła do domu. Później przez kilka dni żyła jak w amoku. Bezsenność, brak apetytu. Udawała przed dzieckiem i mężem, że to stres w pracy. W końcu postanowiła: musi zobaczyć rywalkę na własne oczy. Tak znalazła się dziś w „Kawowym Raju”. *** – Poproszę latte i jakiś deser – powiedziała do kelnerki. – Co pani poleca? – Mamy świetny miodownik – odpowiedziała Kasia. – To poproszę miodownik. Gdy „kochanica jej męża” podała zamówienie, Mila wcale nie miała apetytu. Kawę uznała za zwyczajną, deser też. Cel wizyty był jednak inny – pogadać. Miała nadzieję, że będzie okazja. Po kilku minutach Kasia podeszła: – Widzę, że nie skończyła pani deseru. Coś nie tak? Może przynieść coś innego? – Nie, nie chodzi o miodownik. Po prostu nie mam apetytu. Dużo myślę. – Przepraszam, nie będę przeszkadzać… – Proszę się nie tłumaczyć. Właśnie rozważam dwie opcje: zjeść deser do końca, czy raczej złożyć pozew rozwodowy. Co by pani wybrała? Kasia spojrzała zdezorientowana. Mila kontynuowała pytania i tematy schodziły na osobiste sprawy, aż w końcu uznała, że nie tędy droga. Po chwili poprosiła o rachunek i zostawiła sowity napiwek. Po Mili nie zostało śladu. *** W kawiarni podjęła decyzję – dla dobra dziecka urządzi planowane wesele z okazji dziesięciolecia. Przecież Ewa cieszyła się ogromnie. Po uroczystości zamierzała spokojnie wszystko wyjaśnić z mężem. I nadeszła jubileuszowa kolacja. Mila, Piotr i Ewa – wspólne świętowanie. Dziesięć lat razem. Ostatnie minuty nim wniesiono tort. I wtedy… Mila nie mogła uwierzyć własnym oczom. To Kasia – „Kociak”, kochanka męża – wniosła tort do ich stolika. Piotr uśmiechnął się do niej ciepło: – Wszystkiego najlepszego, kochanie! Ten tort jest dla ciebie. Animator zabrał Ewę do zabawy, a Mila została sama z Piotrem i Kasią. – Rozumiem, że już znasz Kasię – powiedział Piotr. Kasia skinęła nerwowo. – Naszej miłości nic nie jest straszne. Dziękuję, że jesteś – dodał Piotr. – Co to wszystko znaczy? – w końcu zdołała zapytać Mila. – To był żart, rozumiesz? Głupi, nieśmieszny, przyznaję… Ale to tylko scenariusz! Wynająłem specjalną agencję, oni napisali fabułę o mojej „zdradzie”. Każdy przypadek jest inny, aktorzy zawsze świeży. Ty pokazałaś dojrzalszą reakcję niż wszystkie żony dotąd! – Piotr chciał ją objąć, ale cofnęła się. – Chcesz powiedzieć, że nie masz kochanki? – Nie mam! – powiedział z westchnieniem ulgi Piotr. – A pani to aktorka? – Jeszcze się uczę, pracuję w kawiarni i dorabiam w agencji – przyznała Kasia. – Pani zachowała się niesamowicie. Przy innych bywał dramat: ciskały w głowę kawą, wyzywały, a pani tylko spokojna rozmowa i nawet napiwek. – Nie mam słów – Mila była wstrząśnięta. – Piotrek, ty naprawdę sądzisz, że to śmieszne? Odpowiednie? Jak mogłeś zrobić mi coś takiego na naszą rocznicę?! Kasia chciała odejść, ale Mila zatrzymała ją ruchem ręki. Piotr po raz pierwszy widział żonę krzyczącą z wściekłości. – Czy ty rozumiesz, jak przeżyłam te dni? Jak mogłeś zafundować mi taki koszmar przed naszym jubileuszem?! – Wiesz, Mila… Ty zawsze taka poukładana, opanowana… Chciałem dodać nam trochę emocji, no wiem, głupio wyszło. Wybacz mi. Mila już nie potrafiła się powstrzymać. Kasia wycofała się, a Mila… podniosła tort i rozsmarowała go Piotrowi na twarzy. – Proszę bardzo, oto „nutka pikanterii”! – powiedziała słodkim tonem, po czym ruszyła do wyjścia. – Co ci odbiło, oszalałaś?! – krzyczał Piotr. – Nie, kochanie – Mila tonem dziecka zaświergotała – chciałam tylko odświeżyć nasz związek! Wyszła, po drodze zabrała Ewę i razem opuściły kawiarnię. Na dworze Mila głęboko wciągnęła czerwcowe powietrze… i wybuchnęła śmiechem. – Mamusiu, co cię tak rozbawiło? – Nic, kochanie… Przypomniał mi się pewien dowcip. – Opowiesz? – Jasne, ale najpierw musimy poważnie porozmawiać. Będziemy przez jakiś czas mieszkać osobno. – Na zawsze? – Nie wiem, zobaczymy. Idziesz ze mną? – Ewa skinęła głową. I tak szły razem pustą wieczorną ulicą. (tytuł: „Kochanka mojego męża”)

Kochanka mojego męża

Milena siedziała w swoim wysłużonym fiacie i gapiła się na ekran nawigacji. Wszystko się zgadzało dojechała tam, gdzie miała. Pozostało już tylko zebrać się w sobie i zrobić to, co zaplanowała. Westchnęła głęboko, poprawiła włosy, uniosła podbródek jakby wybierała się zawojować świat, i wysiadła. Przeszła zamaszystym krokiem jakieś pięćdziesiąt metrów i stanęła przed wejściem do niewielkiej kawiarni. Raj Kawowy przeczytała na szyldzie i przewróciła oczami. Tia, prawdziwy raj, tylko pewnie po polsku: słoik hipsterskiej konfitury, trzy rodzaje mleka roślinnego i przerażająco drogie croissanty przemknęło jej przez myśl. Musiała wejść do środka, choć właśnie jej silna wola zdradziła ją jak pies starego sąsiada. Może powinna się cofnąć i jak najszybciej dać nogę? Ale nie, przecież nie po to tu przyjechała przez pół miasta.

Pociągnęła za klamkę i weszła. Już za chwilę miała zobaczyć JĄ kochankę swojego męża i przysłowiową rozbijaczkę rodzinnych gniazdek. Kim jest ta panna? Tak naprawdę wiedziała o niej niewiele. Mąż mówił na nią Kotka oczywiście, tylko pieszczotliwie i pracowała tu właśnie jako kelnerka. Milena wybrała stolik przy oknie i czekała, aż ktoś do niej podejdzie, żeby przyjąć zamówienie. Oczywiście kelnerka podeszła. To NA PEWNO ona! Milena rozpoznała dziewczynę z ledwie widzianej na zdjęciu twarzy. I proszę bardzo, już się do niej zbliża.

Kilka sekund trwało wieczność. Milenie przetoczyło się przez głowę tyle myśli, że można by z tego spisać nową sagę o rodzinie Mostowiaków.

Dzień dobry! przywitała się kelnerka, a Milena zerknęła na jej plakietkę.
Kasia. Czyli jednak klasyka polska, nawet mąż nie popisał się inwencją Kotka-Kasia. Kasia tymczasem kontynuowała, nic nie podejrzewając.
Proszę bardzo, oto menu. Jak będzie pani zdecydowana, proszę dać znać.

Milena posłała jej najszerwszy, najbardziej słoneczny uśmiech, a równocześnie lustrowała ją wzrokiem, jak ekspertka od mowy ciała w programie śniadaniowym. Jak to możliwe, że znalazła się twarzą w twarz z kochanką męża? Oj, to długa historia Ale po kolei.

Milena od dziesięciu lat była szczęśliwa a przynajmniej tak sądziła w związku z Olkiem. Mają dziecko, córeczkę Zosię, osiem lat. Olek świata poza Zosią nie widzi cóż, przecież tatusiowe tak mają, a Zosia tylko korzysta, choć Milena czasem nie nadąża z liczeniem lalek, które regularnie dokupuje do niekończącej się kolekcji. Kiedyś próbowała mu tłumaczyć: „Olek, to już dwudziesta trzecia lalka!”. Wzruszał ramionami i beztrosko dodawał: „No i co z tego?”. Zosia też jest wpatrzona w tatę jak w obrazek, a Milenie czasem się nawet wydaje, że bardziej niż w nią. Ale nie robi z tego tragedii. Poza tym jest psycholożką, zna się na rzeczy, wie, jak ważna jest miłość ojca dla dziewczynki, bo przecież to fundament zdrowej dorosłości.

Zawsze starała się rozmawiać z Olkiem o problemach, zanim zmienią się w poważniejsze sprawy. Unikają większych kłótni i żyją, jak milion innych polskich rodzin: mieszkanie na kredyt, stary fiat w remoncie, malutka działka pod Warszawą.

I tu nagle trach kochanka z nieba spadła!

Milena dowiedziała się o tej Kotce zupełnie przez przypadek. Kilka dni temu Olek poszedł pod prysznic, a wtedy zadzwonił jego telefon. Krzyknął z łazienki:
To pewnie tata, miał zadzwonić. Odbierz, bo akurat się myję!

Milena nigdy wcześniej nie odbierała jego połączeń, ale skoro prosi Podchodzi, patrzy, a tam nie Tata, tylko Kotka. Do tego jeszcze fotka młoda dziewczyna przytulona do Olka, selfie prosto z jakiejś wycieczki. Co jest grane?

Głowa jej zaczęła szumieć. Odebrać? Odrzucić? Zastanawiała się z pięć sekund, aż Kotka przestała dzwonić. Westchnęła, a wtedy przyszedł sms. Olkuś, w przyszłym tygodniu pracuję 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Raj Kawowy po zamknięciu, zrobię ci naszą specjalność. Tęsknię, buziaki. I cała plejada emotek.

Milena cofnęła rękę od telefonu, jakby to był żmij, a nie zwykły smartfon. Wszystko jasne. Rozłożone jak kawa na ławę: kochanka. Od kiedy to trwa? O co chodzi? To przelotna przygoda czy coś poważnego? Nieważne dla niej to był szok. Musiała wszystko przemyśleć.

Olek wyszedł z łazienki, zapytał czy już rozmawiała z ojcem. Milena rzuciła, że nie zdążyła podejść i nie wie, kto to. Potem zgłosiła bóle głowy i wymknęła się niby do apteki.

Do apteki nie poszła usiadła na ławce w skwerku przy bloku i zaczęła przewijać całą ich wspólną historię. Szukała momentu pęknięcia. Ale nic nie znalazła. Zresztą, polska kobieta nie zamiata problemów pod dywan. Jeśli w rodzinnej łódce jest dziura, to nie udaje, że statku nie przecieka, tylko działa albo przynajmniej szczelność kontroluje!

Ale kłótni, awantur, publicznych scen też nie zamierzała robić. Milena wolała rozmawiać i rozwiązywać konflikty z klasą. Najprościej byłoby podpytać Olka wprost o Kotkę. Ale wtedy musiałaby się przyznać, że sprawdziła mu telefon, więc odpada. Musi to rozegrać inaczej

Przypomniała sobie o zbliżającej się rocznicy. Dziesięć lat razem! Mieli świętować z Zosią w ich ulubionej knajpce i na weekend zaprosić dziadków. Ale jak świętować, skoro wali się świat? Miała ochotę spakować Olka i wystawić z walizką na klatkę. Ale zaraz przemknęła jej przez głowę Zosia jak zareaguje? Przecież to tatusiowa córeczka. Co z kredytem? Co z rodzicami? No i jak tu porzucić męża, do którego mimo wszystko wciąż czuje coś ważnego? Głowa rozbolała ją już na serio.

I wtedy znów przyszła myśl o kawiarni, grafiku Kotki i jej twarzy z messengera. W sumie, mogłaby pojechać, zobaczyć, pogadać. Tak, chyba musi.

Kolejne dni Milena przeszła w trybie zombie: bezsenność, zero apetytu, ledwo kontaktuje i udaje przed światem, że wszystko cacy. Zosia patrzy zmartwiona, Olek rzuca podejrzliwe spojrzenia. Na pytania odpowiada, że padła pod naporem klientów i grozi jej superwizja. Zosia tuli ją, Olek jest coraz bardziej zaniepokojony.

Po kilku nocach na półśnie Milena w końcu postanowiła: Jedź! Zobacz tę kobietę na własne oczy! Inaczej sobie nie dasz spokoju!.

***
Ja poproszę latte i może jakiś deser Co pani poleca? spytała Milena.
Mamy całkiem niezły miodownik podpowiedziała Kasia.
To poproszę miodownik.

Kiedy Kasia przyniosła zamówienie, Milena tylko trochę podziobała deser łyżeczką. Kawa przeciętna, miodownik ot, taki jak z ciocią na imieninach. Gości jak na lekarstwo, bo kto przy zdrowych zmysłach wpada do kawiarni o jedenastej rano?

Milena specjalnie wybrała tę porę, żeby móc zamienić z Kasią-Kotką parę myśli. I nie musiała długo czekać Kasia do niej podeszła:
Widzę, że nie bardzo pani smakowało? Może coś innego przyniosę?
Nie, deser ok, tylko apetyt dziś przysiadł. Dużo myśli w głowie.
Rozumiem nie będę przeszkadzać.
Ależ nie, Kasiu. Właśnie się zastanawiam Mam dokończyć miodownik czy może powinnam od razu złożyć pozew o rozwód? Ty co byś wybrała? Milena przyjrzała się jej uważnie.

Kasia wytrzeszczyła oczy. Złaźliwa wariatka, pomyślała. Milena ciągnie:
Miałaś kiedyś taki wybór?
Nie, na szczęście nie
A gdybyś miała? Gdyby się okazało, że twój mąż cię zdradza?
Kasia zamilkła, zerkając niepewnie. Milena nagle zmieniła temat:
Długo tu pracujesz?
Około roku odparła ostrożnie Kasia.
Studiujesz?
Tak
Na czym?
Uniwersytet Kultury, kierunek artystyczny
O, to masz wyobraźnię! Potrafiłabyś wczuć się w rolę zdradzonej żony?
Kasia milczała, coraz bardziej spięta. W końcu Milena uznała, że chyba jednak to było szaleństwo tu przychodzić. Co miała zrobić wbić pazury w blond fryzurę rywalki czy może oblać ją letnim latte? Czy zaraz by jej ulżyło? Raczej nie. Westchnęła, zmarszczyła nos i rzuciła:
Poproszę rachunek.

Kasia po chwili wróciła Mileny już nie było. Zostawiła tylko na obrusie kilka banknotów i całkiem przyzwoity napiwek.

Kasia zerknęła na ulicę i westchnęła z zadumą, jakby spodziewała się, że zaraz przyjedzie Magda Gessler i wywróci jej świat do góry nogami.

***

W kawiarni Milena postanowiła, że dziesiątą rocznicę ślubu spędzi z rodziną jak planowali jeśli już ktoś zasługuje na rodzinne święto, to jej dziecko. Wiedziała, że Zosia szykuje plakat i rysuje laurkę na tę okazję. Najpierw ten dzień potem kwestie małżeńskie z Olkiem.

No i nadszedł TEN dzień. Wszystko jak z podręcznika: rodzinny obiad w restauracji, Zosia śpiewa Sto lat, mąż przemyca pod stołem drobne prezenty. Dziesiąta rocznica. Cyna? Blacha? A może szkło, bo Milenie wydawało się, że zaraz wszystko się rozpadnie z hukiem.

Pod koniec kolacji Olek puścił oczko do córki. No, a jak uroczystość, to musi być tort!
Zosia zawyła z zachwytu.
Chcę największy kawałek!

Olek dał kelnerowi znak i tadaam! Kto niesie tort? Jasne pani Kasia, alias Kotka, alias kochanka męża. Milenie szczęka opadła. To NAPRAWDĘ ona. Katastrofa gotowa.

Kasia postawiła tort i została przy stole. Olek uśmiechnął się do niej łagodnie, a potem zwrócił się do żony:
Kochanie, z okazji rocznicy! Ten tort jest dla ciebie.

W tym czasie animator z obsługi zaprosił Zosię do zabawy.

Milena siedziała jak zamurowana. W końcu Olek wybrnął:
Widzisz, Mileno, już się znacie z Kasią!
Ta kiwnęła grzecznie głową.
Naszej miłości nie pokona żadna próba. Jesteś wyjątkowa, wiesz? Olek pochylił się, żeby ją pocałować, na co Milena odsunęła się z gracją obrażonej primabaleriny.

Czy ja dobrze rozumiem? wydusiła w końcu.
Milenko, to był żart. Głupi, może nieudany, ale żart! rozłożył ręce Olek.
Żart? powtórzyła jak echo.
Tak, kochanie. Wynająłem agencję oni robią nietypowe imprezy, piszą scenariusze i podstawiają aktorów. Dla nas wymyślili zdradę. Ale jesteś niesamowita ile w tobie siły i mądrości! Nie to, co inne żony, od razu rzuciłyby się z pazurami. Ja cię podziwiam!

Milena podniosła brwi tak wysoko, że prawie sięgnęły sufitu. Kasia uśmiechnęła się smutno:
Jestem dopiero na studiach, dorabiam i w kawiarni, i w tej agencji. Szczerze? Była pani najspokojniejsza ze wszystkich. Raz jedna pani oblała mnie kawą, ktoś inny wyciągnął mnie za włosy, a pani dała napiwek. To się chwali.

Milena patrzyła raz na Olka, raz na Kasię z miną, jakby właśnie odkryła portfel bez gotówki tuż przed szczytem zakupów.
To tobie się wydaje śmieszne?! Stosowne?! Do przyjęcia?! głos jej drżał, aż nagle przeszła do krzyku. Czy ty zwariowałeś?!

Kasia chciała umknąć, ale Milena ją powstrzymała gestem. Olek po raz pierwszy widział żonę w takim stanie: zawsze spokojna, dziś wybuchła jak petarda na świętego Andrzeja.

Wiesz, jak ja przeżywałam te dni?! A ty mi fundujesz taki numer na rocznicę?!

Mileno, ty jesteś zawsze taka opanowana Trochę mi brakowało ognia, niezapowiedzianego zwrotu akcji! Chciałem coś rozruszać No i przesadziłem. Przepraszam!

Milena już nie mogła się powstrzymać. Kasia skorzystała z okazji i zniknęła. Wtedy Milena porwała talerz z tortem i rozsmarowała go na twarzy męża!
Chciałeś ognia? Masz całą piekarnię na twarzy!

Olek próbował zebrać bitą śmietanę z nosa i policzków.
Zwariowałaś?! jęknął.
Nie, kochanie. Po prostu w końcu zaczęłam się bawić! odparła śpiewającym tonem, zbierając torebkę i kierując się do wyjścia.

Milena, co z tobą?! Przecież nie zdradziłem cię naprawdę! krzyczał za nią mąż.

Zatrzymała się, obróciła i powiedziała z lodowatą ironią:
Szkoda, może wolałabym, żebyś zdradził!

Podbiegła do Zosi, chwyciła ją za rączkę i razem wyszły z kawiarni. Na ulicy Milena odetchnęła głęboko wieczornym powietrzem i wybuchła śmiechem.

Mamusiu, co cię tak rozbawiło?
Nic, kochanie. Przypomniałam sobie taki jeden żart
Opowiesz?
Pewnie, ale najpierw musimy poważnie pogadać. Wiesz, przez jakiś czas będziemy mieszkać osobno od taty
Na zawsze? Zosia zrobiła wielkie oczy.
Tego jeszcze nie wiem. Czas pokaże. Idziesz ze mną?
Zosia mocno kiwnęła głową.

I poszły razem przed siebie pustą, wieczorną ulicą, zostawiając Raj Kawowy, tort na twarzy Olka i wszelkie kotki daleko za sobą.