Kochanie, którego nie odwzajemniono

Dziennik – 15 maja

Stałem dziś w oknie i obserwowałem żonę. Agnieszka patrzyła na podwórko, gdzie ja, Wojciech, rozmawiałem po raz kolejny z naszą sąsiadką Kamilą. Znów. Już któryś dzień z rzędu. Stałem przy jej samochodzie, a Kamila opowiadała coś żywo, wymachując rękami. Słuchałem uważnie, przytakując, czasem się uśmiechając.

Agnieszka odsunęła się od szyby, byśmy jej nie zauważyli. W piersi czuła to samo znajome uczucie – nie zazdrość, nie. Coś innego, cięższego. Zrozumienie.

„Mamo, a gdzie tata?” – zapytała córka Zosia, zaglądając do kuchni. „Obiecał, że pomoże mi z matematyką.”

„Na podwórku” – odpowiedziała Agnieszka, starając się, by głos brzmiał normalnie. „Zaraz przyjdzie.”

Zosia skinęła głową i pobiegła do swojego pokoju. Agnieszka włączyła czajnik i wyjęła z szafki słoik z ciasteczkami. Ręce poruszały się automatycznie, ale myśli były gdzie indziej.

Gdy wszedłem do mieszkania, na twarzy miałem ten szczególny uśmiech – zadowolony, lekko rozkojarzony. Pojawiał się tylko po rozmowach z Kamilą.

„Cześć” – powiedziałem, kierując się do kuchni. „Herbata jest?”

„Właśnie zaparzyłam” – Agnieszka postawiła przede mną kubek. „Długo rozmawiałeś z Kamilą?”

„Nie bardzo. Opowiadała o nowej pracy. Wyobrażasz sobie, dostała posadę w agencji reklamowej. W jej wieku znaleźć coś takiego!”

Mówiłem z podziwem. W głosie czuło się dumę, jakby to było moje osiągnięcie. Agnieszka milczała, mieszając cukier w herbacie.

„A co tam będzie robić?” – spytała.

„Menadżerką ds. klienta. Ma odpowiednie wykształcenie, duże doświadczenie. Kamila to w ogóle dzielna kobieta, po rozwodzie szybko się pozbierała.”

Kamila. Zawsze Kamila. Sąsiadka, która wprowadziła się naprzeciwko pół roku temu. Przyszła kobieta, czterdzieści dwa lata, niedawno rozwiedziona, bez dzieci. Pewna siebie, niezależna, interesująca.

Wszystko to, czym Agnieszka kiedyś była, zanim została żoną i matką. Nie żałowała swojego wyboru, ale czasem…

„Zosia czeka na ciebie z matematyką” – przypomniała.

„A, no tak, zupełnie zapomniałem. Zaraz do niej pójdę.”

Dopiłem herbatę i poszedłem do córki. Agnieszka została sama w kuchni. Wzięła mój kubek i zobaczyła na dnie kilka fusów. Babcia uczyła ją kiedyś wróżyć z nich, ale teraz nie chciała znać przyszłości. Teraźniejszość była aż nadto jasna.

Zakochałem się. Nie w nią, swoją żonę od siedemnastu lat, lecz w Kamilę. Sam jeszcze tego nie rozumiałem albo nie chciałem przyznać, ale Agnieszka widziała wszystkie oznaki. Jak zacząłem bardziej dbać o siebie, kupiłem nową koszulę, częściej się goliłem. Jak szukałem pretekstów, by wyjść na podwórko, gdy Kamila wracała z pracy. Jak błyszczały mi oczy, gdy o niej mówiłem.

Kiedyś tak błyszczały, gdy patrzyłem na Agnieszkę.

„Mamo, tata mówił, że ty też masz wyższe wykształcenie” – Zosia wróciła do kuchni z podręcznikiem w ręce. „Dlaczego nie pracujesz?”

Pytanie zaskoczyło Agnieszkę. Córka patrzyła na nią z dziecięcą ciekawością.

„Pracowałam, gdy byłaś mała” – odpowiedziała. „A potem postanowiłam zająć się domem i rodziną.”

„A nie jest nudno?”

Czy było nudno? Nigdy się nad tym nie zastanawiała. Po urodzeniu Zosi poszła na urlop macierzyński i już nie wróciła do pracy. Dobrze zarabiałem, rodzinie niczego nie brakowało. Wydawało jej się, że to słuszne— „Teraz już wiem, że bycie tylko żoną i matką to za mało.”