„Kochamy cię, synu, ale już nie odwiedzaj nas więcej.”

Kochamy cię, synu, ale nie przyjeżdżaj już do nas

Starsza para, Jan i Maria, mieszka w małym domku pod Biskupicami, który ma już tyle lat, co oni. Nie chcą się przeprowadzać.

Wieczorami wspominają wspólne lata, liczne radosne chwile. Dzieci dorosły, założyły własne rodziny. Córka Grażyna mieszka w sąsiedniej wiosce Lipnica i często wjeżdża w odwiedziny, a wnuki dbają, by nigdy nie było nudno. Syn Aleksander wyprowadził się do Wrocławia, od pięciu lat nie przyszedł w gościnę, pochłonięty pracą i innymi obowiązkami, a wakacje spędza za granicą. Ostatnio zadzwonił i oznajmił, że przyjedzie.

Wieść cieszy Jana i Marię. Jan wsiada na rower i jedzie po zakupy, a Maria rozmyśla, co ugotować, by sprawić synowi przyjemność. Odliczają dni do przyjazdu Aleksandra. Ten po raz drugi się ożenił pierwsza żona lubiła wędrówki, więc się rozwiedli. Nie mają dzieci, więc buduje nowe życie.

Aleksander przyjeżdża samochodem wieczorem, zjada kolację i od razu idzie spać. Rodzice siadają cicho obok niego, by choć go zobaczyć, bo nie mają wiele do powiedzenia długa podróż go zmęczyła.

Jan z radością mówi:

Synu, wyśpisz się dobrze, a jutro pomożesz ciąć drewno, wyczyścimy obornik ze stodoły, pojedziemy po jodłę i udekorujemy dom, bo od kilku lat nie mieliśmy choinki.

Maria dodaje:

Musimy jeszcze naprawić podłogę w spiżarni, inaczej wkrótce o nią się rozpadniemy.

Jan zasypia, ale Maria nie może zostawić chłopca w spokoju układa koc, poprawia poduszkę.

Rankiem Jan wstaje i rozgrzewa piec, by było ciepło, gdy Aleksander się obudzi. Maria zaczyna piec ciasto. Aleksander wstaje około południa i twierdzi, że nie spał tak dobrze od dawna. Po śniadaniu włącza telewizor i wygodnie rozsiada się przed filmem.

Maria pyta:

Synu, pomożesz tacie ciąć drewno?

Mamo, jestem tu tylko na kilka dni, wolę, żeby tata rozgrzał saunę.

Starsi wspólnie niosą wodę ze studni do sauny, milcząc.

Po obiedzie Jan mówi:

Musimy wyrzucić obornik ze stodoły. Jesteś młody i silny, idź i zrób to!

Aleksander odpowiada:

Co ty, tato? Czy myślisz, że po pracy w mieście nie jestem zmęczony? Przyjechałem, żeby odpocząć, a od razu mi coś przykazujesz.

Po saunie Aleksander otwiera przyniesiony alkohol i zaczyna narzekać na życie. W ciągu dnia Maria i Jan wyczerpują się, a on opowiada o dużym mieszkaniu z drogimi meblami, o swoim owczarku, że kobiety są nieporadne, a praca już go nie cieszy.

Rodzice nie wytrzymują i idą spać. Aleksander czuje się urażony, mówi, że pójdzie do siostry, bo z nimi jest nudno. Maria zaczyna lamentować i zabiera kluczyki od samochodu, mówiąc, by nie wsiadał. Aleksander prawie wdarłby się do drzwi, wchodzi do pokoju, podkręca telewizor na maksa.

Starsi leżą, próbują zasnąć, ale to niemożliwe. Jan podchodzi do syna, widzi, że już chrapie, wyłącza telewizor i sam kładzie się spać.

Rankiem Aleksander spaceruje po lesie, marznie, wraca do domu, rozgrzewa się przy gorącej herbacie na kanapie. Nie pamięta wczorajszego dnia, a Maria od rana boli głowa.

Jan i Maria pakują synowi torbę pełną domowych smakołyków, a on nie odmawia.

Tyle już włożyliście! Moja żona będzie zachwycona, nigdy nie jadła tak pysznych kompotów. Mamy wszystko, nie chcę wam lekceważyć, więc wezmę to ze sobą. Zapomniałem tylko prezentów na Nowy Rok, ale nic, następnym razem przyniosę.

Maria wyciera łzę i mówi:

Nie przyjeżdżaj już do nas, synu! Kochamy cię, martwimy się, ale na kanapie możesz siedzieć w domu, gdzie masz lepszy telewizor i większe kosze z prezentami.

Aleksander rozumie, że zranił rodziców, nie wie, co powiedzieć. Machnął ręką, wsiadł do auta i ruszył w stronę miasta, gdzie czeka na niego codzienny zgiełk.