Kocham go, on jest z moją przyjaciółką

Wczoraj rano zadzwoniła do mnie Elżbieta z wiadomością, że Twoja córka Justyna chora jest poważnie. Nie mogłam usnąć już od północy, kiedy przyszedłem mój kucyk Arka, no nie – powinien był mnie ostrzec, że dołączyła kolejna zlotka. Moje życie od tego momentu zawróciło, jakby ten starejek Piotr Wilczek miał za sobą widziany rok jeszcze.

Siodem lat pracy na szklarniach, rozmowy Przetaków i Deszczu pod latarnią – wszystko to przypomniałam sobie, patrząc na kartkę z piaskowym wzorem w ręku. Elżbieta nazwała mnie żoną, ale ja nigdy nie mówiłam z tym zbyt otwarcie. Na razie. Nie czułam się z tym jakby to była moja życiowa decyzja. A potem przyszła kwestia pieniędz, z jakich robić skoki – nie miałam nawet tyle, ile by wepchnąć w nowe buty dla Arki.

Zjazdy do Waszyngtonu to była chwila, kiedy zaczęłam marzyć. Byłam z tym, że może to szansa, między innymi z dala od niego. Lecz Piotr Wilczek, mój szef na szklarni, zrobił się zaspany i dociekliwy. Przyszedł jakby z łykem zielonego winogrona i powiedział mi: „Masz tu jeszcze więcej czasu, a niech to będzie investycja w Twoją przyszłość.” To było dla mnie jak isnienie na słońcu – miał rację, ale nie mogłam na to spojrzeć bez mięta.

Pomysłał się z Elżbietą, a ja stałam się podejrzana. Pionek, który służył, nie ukrywał, że Elżbieta ukochała Piotra. Miała do niego dzieci, a ja byłam tylko… córka z drugiej ławki. Tyle lat minęło, a moje serce nadal miotało się w stronę tego nagiego, białego dnia, kiedy wszyscy powiedzieli: „To zaczynał się tu pięknie.”

Powróciwszy do Polski, Elżbieta przekazała mi przygryzienie, które ja nie potrafiłam przyjąć. Tyle że teraz to TU, w Warszawie, wszystko się opłaca. Piotr, po wielu latach, przepadł za Elżbietą. A ja stałam się… czegoś? Nie wiem. Może być święto to dobra, może nie. Moje dzieci już dorosłe, a ich dzieci pojawiają się jak jasny ziarno. Justyna leży teraz w łóżku, a czas, jakby sądził, nie ucieka wolno.

Ostatni raz się spotkaliśmy w czwartek. Elżbieta zaprosiła mnie, a Piotr siedział przy stole, mówiąc coś, co brzmiało jak przeprzaski. Potem Elżbieta wyszła, i Piotr powiedział: „Wiesz, zawsze ciebie… widziałem jako… coś więcej. Ciężko to, ale to była prawda.” Nie wiem, co mi się załamało wtedy: może serce, może kończyny, ale coś się zaczęło tracić.

Teraz, z moim kucykiem Arkiem na ręku, siedzę przy kuchence i myślę. Czy to było nasze przeznaczenie? Czy nazwa „aż ten zakochany się potrwa” miała duży sens wtedy? Nie wiem. Ale wiem, że kiedy Justyna odejdzie, moja Elżbieta będzie荣幸. I Piotr… będzie tam. Bo to nam pozostawił, jakby daję szansę.

Wczoraj wieczorem Elżbieta przyszła do mnie z zielonym чаєm i powiedziała: „Nie boję się już dłużej. Piotr czeka na nas.” A ja, staruszkowa, patrzyłam na nią i przypomniałam sobie, jak to było, gdy Piotr Wilczek miał czarną koszulę z nadrukowanymi kwiatami, a Elżbieta przeciskała się przodem, szeptem mówiąc: „On jest dla ciebie, Marta.”

A ja… zostałałam tej szeptalnej tajemnicy, aż do dziadostwa. Teraz zaś? Teraz wyczekuję. Bo może to będzie ten dzień, kiedy Piotr powie: „Marta, wróć, zostaj razem ze mną, nareszcie.” A Elżbieta… Elżbieta będzie tam, jak zawsze. Bo to jest nasza polska historia. Zawsze była, zawsze będzie.