Kobieta usiadła na tylnym siedzeniu i zauważyła, że jej syn już się tam nie zmieści.

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co przydarzyło nam się w ostatnich wakacjach w Hiszpanii. Razem z Piotrem, Kacprem i Łukaszem wybraliśmy się na całodniową wycieczkę po Maladze wszystko było zarezerwowane, bilety na autokar, przewodnik i w planie kilka naprawdę niesamowitych miejsc, do których nie da się dojść pieszo.

Kupiliśmy cztery bilety, po jednym dla każdego z nas, i usiedliśmy w przednich rzędach. Zaraz po nas wszedł pełny, pulchny gość z małym dzieckiem podobnie zbudowany jak nasz najstarszy. Wcisnęli się między siedzenia, a mama, po chwili, usiadła na ostatnim siedzeniu z tyłu i zorientowała się, że jej synek nie zmieści się w tym miejscu. Wstała więc, szukając wolnego miejsca dla chłopca.

Rozejrzała się po naszych wąskich siedzeniach i postanowiła położyć swojego małego obok jednego z naszych synów. Piotr od razu się sprzeciwił, tłumacząc, że my już zapłaciliśmy za te miejsca i nie ma sensu przesiadać dzieci. Kobieta nie dała za wygraną zaczęła nawet dyskutować z przewodnikiem, upierając się, że powinniśmy zrobić miejsce dla innych.

Mówiła, że powinniśmy ustąpić miejsca i że to nasz obowiązek, żeby pomóc innym podróżnym. Nawet zasugerowała, że możemy zrezygnować z wycieczki i zwrócić bilety, a kilka innych turystów przyłączyło się do niej, robiąc sobie selfie i komentując, że to jest zwykłe chaos. Kierowca autokaru czekał, aż sytuacja się uspokoi, a my w końcu musieliśmy się przestawiać, żeby dalsza część wycieczki mogła ruszyć. Atmosfera już dawno się popsuła.

Teraz zastanawiam się, czy mieliśmy rację. Dlaczego mielibyśmy zmuszać nasze dzieci do podróżowania w tak ciasnych warunkach, kiedy sami zapłaciliśmy za bilety? Co o tym myślisz?