Kiedy wróciłam, drzwi były otwarte. Pierwsza myśl – ktoś włamał się do domu. „Pewnie liczyli, że trz…

Jak wróciłam do domu, zobaczyłam, że drzwi są otwarte. Pierwsza myśl ktoś się włamał. Pewnie myśleli, że trzymam tu jakieś pieniądze albo kosztowności, pomyślałam sobie.

Mam na imię Wiesława Kowalska, mam sześćdziesiąt dwa lata. Od pięciu lat jestem sama męża już nie ma, a dorosłe dzieci mają swoje rodziny i mieszkają osobno. Gdy nie ma przymrozków, mieszkam w małym domu pod Warszawą, a na zimę wracam do mieszkania w mieście. Mam tam dwupokojowe lokum, ale gdy tylko robi się cieplej, przenoszę się na swoją działkę za miastem.

Lubię to wiejskie życie nabieram tam sił, oddycham świeżym powietrzem, doglądam swojego sadu i ogródka. No i mam niedaleko las, gdzie latem można nazbierać grzybów i jagód.

Tak się złożyło, że musiałam wyjechać z działki na cały tydzień załatwić pewne sprawy. Kiedy wróciłam, drzwi były uchylone. Pierwsze co przyszło mi do głowy ktoś tu musiał wejść! Pewnie mieli nadzieję, że trzymam gdzieś gotówkę albo jakieś skarby, myślałam. Ale nie było żadnych śladów włamania i wszystko w domu stało na swoim miejscu. Jedyne, co rzuciło mi się w oczy, to talerz postawiony na stole. Nigdy nie zostawiam naczyń na wierzchu, jak wychodzę, zwłaszcza na dłużej.

Zrozumiałam, że ktoś musiał tu mieszkać pod moją nieobecność. Strasznie mnie to wkurzyło. Wchodzę do pokoju, a tam na mojej kanapie śpi chłopiec. I wtedy już wszystko stało się jasne.

Mały się obudził i spojrzał na mnie sennym wzrokiem. Nawet nie próbował uciekać, tylko grzecznie siadł i powiedział:

Przepraszam, że tak tu wszedłem…

Od razu zauważyłam, że był grzeczny i taki skromny. Zrobiło mi się go żal.

Jak długo tu jesteś? zapytałam go.

Dwa dni.

Nie jesteś głodny? Co jadłeś?

Miałem kilka drożdżówek. Zostało jeszcze trochę, chce pani?

Wyciągnął w moją stronę woreczek z resztkami starych bułek.

Jak masz na imię?

Szymonek.

A ja jestem Wiesława Kowalska! Dlaczego jesteś sam? Zgubiłeś się? Gdzie są twoi rodzice?

Moja mama często mnie zostawiała samego. A jak już wracała, to była zła i wyżywała się na mnie. Ciągle powtarzała, że jestem dla niej problemem, że gdyby nie ja, byłaby szczęśliwa. Dwa dni temu znowu na mnie krzyczała. Nie wytrzymałem i uciekłem z domu.

Myślisz, że cię szuka?

Raczej nie. To nie pierwszy raz, czasem znikałem na tydzień, a ona nawet nie zauważyła. Bez mojego widoku miała chyba lżej. Jak wracałem, nie wyglądała na zadowoloną.

Okazało się, że chłopiec mieszkał tylko z matką. Kobieta zamiast zajmować się synem, szukała sobie kolejnych partnerów. Często sypiała u znajomych, a wtedy Szymonek musiał sam o siebie zadbać.

Strasznie mi się go żal zrobiło, ale niewiele mogłam zrobić. Jestem już na emeryturze, żadna opieka społeczna nie pozwoliłaby mi się nim zająć oficjalnie, a do domu dziecka kompletnie nie chciał iść. Nakarmiłam go i zgodziłam się, żeby został jeszcze jedną noc i tak miał tu bezpieczniej niż z własną matką.

Nie spałam całą noc, rozmyślając nad losem tego dziecka. W końcu przypomniałam sobie, że mam koleżankę Grażynę Wiśniewską która pracuje w opiece społecznej. Rano od razu do niej zadzwoniłam i poprosiłam o radę.

Grażyna powiedziała, że pomoże, ale trzeba chwilę poczekać. Po trzech tygodniach mogłam już adoptować Szymonka. Chłopiec był wzruszony i bardzo wdzięczny. Jego mama bez problemu zrzekła się praw rodzicielskich, gdy tylko usłyszała, że ktoś chce się nim zaopiekować.

Teraz mieszkamy razem, tylko we dwoje. Szymonek wszystkim opowiada, że jestem jego babcią. A ja jestem szczęśliwa, że los podarował mi takiego wnuka.

Szymonek jest bardzo bystry i uzdolniony. Tej jesieni zaczął pierwszą klasę i z radością słucham, jak jego wychowawczyni chwali go za szybkie postępy. Szymonek już sprawnie czyta i z łatwością rozwiązuje matematyczne zadania.