Kiedy prawdziwie kochasz, tracisz rozum

Drogi pamiętniku,

– Jadwigo, może wrócimy na wieś? Nie mogę już przyzwyczaić się do miejskiego zgiełku, żyjemy już trzy lata, a ja nadal czuję się obcym. Poza tym świeże powietrze, a może w końcu urodzisz dziecko? zapytałem żonę.

– Janku, wiesz co? Wczoraj też o tym pomyślałam. Zamierzam znów podjąć pracę w szkole, a może zmiana miejsca nam pomoże? odpowiedziała z uśmiechem.

– Jadwinko, kochanie, decyzja podjęta! odparłem.

Jankowi i Jadwicie było cztery lata temu po ślubie. Po studiach w Katowicach Jadwita przeprowadziła się do naszej rodzinnej wsi pod Radomiem, gdzie uczyła w szkołach podstawowych. Tam rozgorzała nasza miłość, po czym wzięliśmy ślub. Po roku życia na wsi musieliśmy wyjechać do miasta ciężko chorująca matka Jadwity potrzebowała opieki. Po roku matka zmarła, a my zostaliśmy w Warszawie.

Mieszkamy razem szczęśliwie, kochamy się, lecz brak nam dzieci, co ciąży nam obojgu. Jadwita przeszła badania, lekarze stwierdzili, że wszystko w porządku.

Zebrałem rzeczy w pośpiechu, wynajęliśmy samochód i przeprowadziliśmy się do domu matki mojego taty, która mieszkała samotnie na skraju wsi.

– Chwała Bogu! wykrzyknęła moja teściowa Grażyna, wkładając ręce w kieszenie. Myślałam, że to tylko chwilowy kaprys. A ja tak się modliłam, że dopuszczę nas z powrotem. Pokój jest wolny, przyjmijcie go, miejsca mamy pod dostatkiem. Twój ojciec, Janek, odszedł rok temu Tęsknię. Dlatego błagałam Boga, byście wrócili.

Znalazłem pracę w lokalnym warsztacie samochodowym, przyjęto mnie z radością, a Jadwita wróciła do nauczania w szkole.

– Dzień dobry, pani Anno Stepanowo! przywitał mnie dyrektor szkoły, pan Tadeusz Nowak. Cieszę się, że wróciliście. Mamy wolne miejsce, bo nie każdy chce jechać na wieś.

W piątkowy wieczór Grażyna przygotowała ucztę w swoim domu. Sąsiedzi, przyjaciele Jana, uczniowie Jadwity i ich rodzice zebrali się, aby powitać nasz powrót. Najbardziej ucieszył się Szymon, którego Jadwita uratowała kiedyś z bagna czyli z pułapki alkoholowej. Nikt w wsi nie wierzył, że przestanie pić, ale Jadwita postawiła mu pomocną rękę.

Szymon wleciał na podwórko Grażyny, zobaczył Jana i jego starszego brata, przytulił ich mocno, zapominając przy tym o powitaniu.

– Janku, naprawdę? Wieś już słyszała, że wróciliście z Anną? zapytał sąsiad.

– Wracamy na stałe odparłem, klepiąc Szymona po ramieniu.

– Gdzie nasza Anno Stepanowa? Czy jest już w domu?

Wszedł już do domu i natychmiast zobaczył Jadwę, podniósł ją i obrócił w kółko, po czym położył ją na podłodze.

– Anno, Anno Stepanowo, jakże się cieszę! krzyknął, a ja stałem przy drzwiach, uśmiechając się.

– Wreszcie rozumiem, już czekam na waszą wizytę. Moja Weronka będzie szczęśliwa. Muszę iść do domu, obiecałem żonie i córce pomóc przy pracach. Do zobaczenia jutro, nie zapomnijcie przyjść machnął ręką i wybiegł.

– Nie pije? zapytała Grażyna.

– Nie, od tamtej pory nie miałam okazji.

– Jak ma na imię córka?

– Jadwiga. Myślisz, że to trudne odgadnąć? uśmiechnęła się Grażyna.

– Jadwiga? Jak ja? odpowiedział Szymon. Zapomniałem, jak się o nią troszczyłeś Nikt nie wierzył, że uda ci się zrobić z niego człowieka.

Następnego dnia Jadwita i ja pojechaliśmy w gości do Szymona. Jego żona Weronka już czekała przy stole, a z małej komórki wyszła mała lalka z kręconymi włosami, niebieskimi oczkami i pulchnymi policzkami.

– Patrz, córeczko, kto przyszedł powiedział Szymon, podając Jadwicie lalkę. To wujek Jan, a ciocia… Ania.

– Witaj, Aniu przywitała się Jadwita, podając lalkę.

Dziewczynka przytuliła lalkę, chwyciła Jadwicie rękę i zaprowadziła ją do pokoju.

– No i Jan, zgubiłeś żonę zaśmiał się Szymon. Podobają się naszej córeczce. Ukrywa się za nami, ale ty czujesz dobrą duszę.

Do domu przybyli krewni Szymona i Weroniki osiem osób przy stole, a później jeszcze kilku sąsiadów, bo w naszej wsi przy jedzeniu zawsze gromadzi się tłum. Przynieśli ciasta, konfitury, ogórki kiszone, trochę wódki i rozstawili akordeony. Wszyscy cieszyli się, że Jan i Jadwita wrócili.

Szymon wstał, podniósł szklankę (choć nie pił, bo już dawno przestał) i wygłosił toast:

– Ja, jak nikt inny, jestem wdzięczny Anie Kowalskiej, naszej Aniu, za to, co uczyniła w moim życiu. Wszyscy pamiętają, jak szepnęli za moje plecy, gdy szedłem do szkoły: Znowu podąża za nauczycielką, nie ma co się wstydzić, bo to młoda, wykształcona dziewczyna. Było to prawdziwe przyjacielstwo, ludzkie, czyste. Wtedy w głębi serca kryła się miłość do Weronki, o której nikt nie wiedział.

Po chwili wszyscy przytaknęli, a Szymon kontynuował:

– Pamiętam, jak po raz pierwszy podeszła do mnie Ania, uśmiechnęła się i poprosiła: Szemonie, pomóż moim uczniom zrobić budki dla ptaków. Obiecałem jej, że będę trzeźwy i pomogę. Zbudowaliśmy dwie budki, a potem poprosiła mnie, żebym pojechał na kursy prowadzenia auta. Po nich znalazłem pracę, a od tego czasu żyję w trzeźwości.

Jadwita poczuła, że jej wsparcie było dla mnie jak światło w tunelu.

– Zanim wstałem na nogi, Bóg pozwolił mi samemu się podnieść. Jeśli potrafiłem, to znaczy, że mogę chodzić jak każdy człowiek, a nie czołgać się na czworakach. Nie miałem prawa się poddać. Aniu, bez ciebie nie byłbym tu, gdzie jestem.

Czas mijał. Ja pracowałem w warsztacie, Jadwita uczyła w szkole. Pewnego dnia wróciła z lekcji blada, słabe nogi. Położyła się na kanapie.

– Anno, co się stało? Rzadko widuję cię w dzień leżącą. Czy coś ci dolega? zapytała Grażyna.

– Nie wiem, czuję słabość, mdłości.

Grażyna natychmiast przypomniała sobie i zapytała:

– Czekasz może dziecko, Jadwito?

– Już nie mam nadziei

– Nie poddawaj się! Jutro pójdziemy do lekarza.

Wróciła z miasta, lekarz potwierdził będzie nam dziecko.

Podróżowałem z domu do pracy, gdy Jadwita przyjechała z miasta, promienna.

– Co za radość! Twoja twarz mówi wszystko przywitałem ją, obejmując.

Kilka tygodni później przewieziono Jadwite karetką do szpitala w Radomiu, a ja pojechałem z nią. W nocy urodziła syna. Rano Grażyna podeszła do łóżka, zobaczyła chłopca i usiadła.

– Mamo, nie mogę uwierzyć, że to się dzieje. Kocham Jadwigę tak bardzo, że czasem boję się, że to szaleństwo. Czy to normalne? zapytała Jadwita.

– Normalne, synku. Kiedy naprawdę kochasz, tracisz rozum odpowiedziała matka z uśmiechem.

Zabraliśmy Jadwigę i syna do domu, pomagaliśmy im we wszystkim. Grażyna patrzyła na dziecko i pomyślała:

– Na zewnątrz jest mężczyzna, w środku wciąż dziecko.

Po jakimś czasie Jadwita urodziła jeszcze córkę radość nie miała końca.

Ukończyłem studia na odległość i pracuję jako główny agronom w okolicznej gospodarstwie. Jadwicie zaproponowano stanowisko dyrektora szkoły, ale nie chce przyjąć tej roli.

Patrząc na to wszystko, uświadamiam sobie, że miłość potrafi przełamać każde bariery, ale wymaga także cierpliwości i wiary w drugiego. Dziś wiem, że prawdziwa miłość nie traci głowy, lecz otwiera serce na nowe drogi.

Z wyrazami szacunku, Jan.