Uncategorized

– Kiedy ostatni raz spojrzałaś na siebie w lustro? – zapytał mąż. Żona zareagowała nieoczekiwanie Piotr kończył poranną kawę i kątem oka obserwował Annę. Włosy spięte dziecięcą gumką z bajkowymi kotkami. A sąsiadka Kasia zawsze wyglądała świeżo, pachniała drogimi perfumami, jej zapach zostawał w windzie na długo po jej wyjściu. – Wiesz – Piotr odłożył telefon – czasem myślę, że żyjemy jak… jak sąsiedzi. Anna zatrzymała się z ściereczką w dłoni. – Co masz na myśli? – Nic wielkiego. Po prostu: kiedy ostatni raz spojrzałaś w lustro? Spojrzała wtedy na niego uważnie. I Piotr poczuł, że coś nie idzie po jego myśli. – A kiedy ty ostatni raz spojrzałeś na mnie? – zapytała Anna cicho. Zapadła niezręczna cisza. – Aniu, nie dramatyzuj. Mówię tylko, że kobieta zawsze powinna wyglądać świetnie. Spojrzyj na Kasię – a przecież jest w twoim wieku. – Aha… Kasia. Coś w jej głosie zmroziło Piotra. Jakby nagle zrozumiała coś ważnego. – Piotrze – powiedziała po chwili – wiesz co? Na jakiś czas przeniosę się do mamy. Przemyślę twoje słowa. – Dobrze. Chwilowo zamieszkamy osobno, przemyślimy sprawę. Ale nie wyrzucam cię! – Wiesz – Anna bardzo ostrożnie odwiesiła ściereczkę na haczyk – może rzeczywiście powinnam spojrzeć na siebie w lustro… I poszła pakować walizkę. Piotr siedział w kuchni i myślał: „Kurde, przecież właśnie tego chciałem”. Tylko czemu nie zrobiło mu się weselej, a raczej… pusto? Przez trzy dni Piotr żył jak na urlopie. Kawa bez pośpiechu, wieczorem robił, co chciał. Nikt nie włączał seriali o miłości i zdradzie. Wolność. Wyczekiwana męska wolność. Wieczorem spotkał Kasię przy wejściu do bloku. Niosła torby z „Delikatesów Centrum”, na obcasach, w sukience idealnie leżącej. – Piotr! – uśmiechnęła się. – Co słychać? Dawno nie widziałam Anny. – Anna jest u mamy. Odpoczywa – skłamał bez wysiłku. – Rozumiem – Kasia kiwnęła głową. – Kobietom czasem potrzeba oddechu. Od codzienności, od rutyny. Mówiła tak, jakby sama nigdy nie znała codziennych obowiązków. Jakby mieszkanie sprzątało się samo, a obiad pojawiał się na stole po pstryknięciu palcami. – Kasiu, może kiedyś kawa? – wyrwało się Piotrowi. – Tak sąsiedzko. – Czemu nie – uśmiechnęła się. – Jutro wieczorem? Całą noc Piotr planował spotkanie. Koszula? Jeansy czy spodnie? Z jaką wodą kolońską nie przesadzić? Rano zadzwonił telefon. – Piotr? – obcy głos. – To Maria, mama Anny. Serce mu zadrżało. – Tak, słucham. – Anna prosiła przekazać: zabierze rzeczy w sobotę, gdy nie będzie cię w domu. Klucze zostawi u dozorczyni. – Jak to – zabierze rzeczy? – Jak myślisz? – w głosie teściowej pojawiła się stal. – Moja córka nie zamierza czekać wiecznie, aż zdecydujesz, czy jest ci potrzebna. – Pani Mario, nic takiego nie mówiłem. – Powiedziałeś wystarczająco. Żegnaj, Piotrze. Rozłączyła się. Piotr siedział w kuchni i patrzył na telefon. „Co jest? Przecież nie chciałem rozwodu! Tylko prosiłem o przerwę. O czas do namysłu.” A oni już wszystko ustalili… bez niego! Kawa z Kasią wieczorem przebiegła dziwnie. Była miła, ciekawie mówiła o pracy w banku, śmiała się z żartów. Ale kiedy próbował wziąć ją za rękę, łagodnie się odsunęła. – Piotrze, wie pan – nie mogę. Ma pan żonę. – Ale teraz, przecież… mieszkamy osobno. – Teraz. A jutro? – Kasia spojrzała wprost. Piotr odprowadził ją do klatki, wrócił do siebie. Witała go cisza i zapach kawalerskiej rzeczywistości. Sobota. Piotr celowo wyszedł – nie chciał scen, wyjaśnień, łez. Niech się spokojnie spakuje. Ale do trzeciej po południu już rozsadzała go ciekawość. Co zabrała? Wszystko? Czy tylko najważniejsze? I przede wszystkim – jak wyglądała? O czwartej nie wytrzymał, pojechał do domu. Pod blokiem stał samochód na miejscowych rejestracjach. Za kierownicą obcy mężczyzna, koło czterdziestki, elegancki, fajna kurtka. Pomagał komuś ładować pudła. Piotr przysiadł na ławce i czekał. Po dziesięciu minutach z klatki wyszła kobieta w niebieskiej sukience. Włosy upięte nie gumką z kotkami, a ozdobną spinką. Lekki makijaż podkreślający oczy. Piotr patrzył i nie dowierzał. To była Anna. Jego Anna… tylko inna. Niosła ostatnią torbę, mężczyzna od razu jej pomógł, delikatnie wsadził do auta. Jakby była z porcelany. Piotr nie wytrzymał. Wstał, podszedł do samochodu. – Aniu! Odwróciła się. Na twarzy miała spokój, była piękna, bez wiecznego zmęczenia, które Piotr już uważał za normę. – Cześć, Piotrze. – To… ty? Mężczyzna za kierownicą napiął się, lecz Anna lekko dotknęła jego ręki: wszystko ok. – To ja – powiedziała spokojnie. – Po prostu dawno mnie nie zauważałeś. – Poczekaj, możemy porozmawiać… – O czym? – zabrzmiała bez złości, tylko zdziwienie. – Sam powiedziałeś: kobieta musi wyglądać świetnie. Posłuchałam. – Ale nie o to mi chodziło! – Piotrowi serce biło, jakby miało wyskoczyć. – Czego chciałeś, Piotrze? – Anna przechyliła głowę. – Żebym była piękna, ale tylko dla ciebie? Interesująca, ale tylko w domu? Żebym pokochała siebie, ale nie na tyle, żeby odejść od męża, który mnie nie widzi? Stał i słuchał, z każdym jej zdaniem coś w nim się łamało. – Wiesz – mówiła łagodnie – przestałam dbać o siebie, nie z lenistwa. Po prostu stałam się niewidzialna. We własnym domu, życiu. – Nie chciałem… – Chciałeś. Chciałeś żony-niewidki, która wszystko robi, ale nie przeszkadza. A gdy się znudzi, można zamienić na nowszą, bardziej kolorową. Mężczyzna w aucie coś powiedział, Anna skinęła głową. – Musimy już jechać – powiedziała do Piotra. – Wojtek czeka. – Wojtek? – Piotrowi zaschło w ustach. – A to kto? – Ktoś, kto mnie dostrzega – odparła Anna. – Poznaliśmy się na siłowni. Obok mamy otworzyli fitnes klub. Wyobraź sobie, w wieku czterdziestu dwóch lat pierwszy raz poszłam na trening. – Nie, nie odchodź. Dajmy sobie szansę. Byłem głupi… – Piotrze – spojrzała mu w oczy – pamiętasz, kiedy ostatni raz powiedziałeś mi, że jestem piękna? Piotr nie odpowiedział. Nie pamiętał. – A kiedy ostatni raz zapytałeś, co u mnie? Piotr poczuł porażkę. Nie wobec Wojtka, nie wobec losu. Przegrał sam ze sobą. Wojtek odpalił silnik. – Piotrze, nie jestem na ciebie zła. Naprawdę. Pomogłeś mi zrozumieć – jeśli sama siebie nie dostrzegam, nikt mnie nie dostrzeże. Samochód ruszył. Piotr stał przy bramie i patrzył, jak odjeżdża jego życie. Nie żona – życie. Piętnaście lat, które uważał za rutynę, a okazały się szczęściem. Tylko nie zdawał sobie sprawy. Pół roku później Piotr przypadkiem spotkał Annę w galerii. Wybierała kawę, czytała etykiety. Obok stała młoda dziewczyna. – Weź ten – mówiła. – Tata mówi, że arabica lepsza od robusty. – Aniu? – Piotr podszedł. Anna odwróciła się. Uśmiechnęła się lekko, bez napięcia. – Cześć, Piotrze. Poznaj – to Ola, córka Wojtka. Ola, to Piotr, mój były mąż. Ola uprzejmie skinęła głową. Ładna dziewczyna, chyba studentka. Spojrzała na Piotra z zaciekawieniem, ale bez wrogości. – Co słychać? – zapytał. – Dobrze. U ciebie? – W porządku. Zapadła niezręczna cisza. Co powiedzieć byłej żonie, która jest zupełnie inną osobą? Stali przy półkach z kawą, Piotr patrzył na nią. Opalona, lekka bluzka, nowa fryzura. Szczęśliwa. Właśnie – szczęśliwa. – A u ciebie? – spytała Anna. – Jak w życiu osobistym? – Bez szału – westchnął. Anna spojrzała na Piotra uważnie. – Wiesz, szukasz kobiety pięknej jak Kasia, uległej jak kiedyś ja. Inteligentnej, ale nie tak, by widziała, że patrzysz na inne. Ola słuchała z wielkimi oczami. – Taka kobieta nie istnieje – Anna powiedziała spokojnie. – Aniu, idziemy? – przerwała Ola. – Tata czeka w samochodzie. – Jasne – Anna wzięła kawę. – Powodzenia, Piotrze. Odeszły, a Piotr został przy półkach, myśląc, że Anna ma rację. Szuka kobiety, która nie istnieje. Wieczorem Piotr usiadł w kuchni, zrobił herbatę. Myślał o Annie, o tym, kim się stała. O tym, że czasem strata pozwala dopiero zrozumieć wartość tego, co się miało. Może szczęście jest nie w szukaniu wygodnej żony, ale w tym, by nauczyć się dostrzegać kobietę obok siebie.