Kiedy mąż wyjechał, teściowa zaskoczyła wizytą bez zapowiedzi

**Dziennik osobisty**

Nie cierpię nocnych telefonów. Normalni ludzie nie dzwonią o tak późnej porze, chyba że stało się coś naprawdę wyjątkowego. Dlatego zawsze drżę, gdy w środku nocy rozlega się dzwonek, spodziewając się złych wieści.

Już zapadałam w sen, gdy melodia telefonu mojego męża rozdarła ciszę sypialni. Marek westchnął i sięgnął po komórkę.

— Nieznany numer — rzucił, rzucając mi przez ramię szybkie spojrzenie.

— Wyłącz dźwięk. Jak będzie ważne, oddzwonią rano — mruknęłam, wtulając się głębiej w kołdrę.

Telefon wciąż dzwonił. W końcu odsunęłam kołdrę.

— No odpowiedz już! — poprosiłam, wiedząc, że i tak nie zaśnę.

Marek długo słuchał, po czym oznajmił, że rano wyjeżdża.

— Co? — zerwałam się, już całkiem rozbudzona. — Gdzie?

— Zmarł Krzysiek. Atak serca. Dzwoniła jego żona, prosiła, żebym przyjechał. Rano wezmę wolne i jadę. Ech, Krzysiu… Nie skończył nawet czterdziestki… — Marek wstał i poszedł do kuchni.

O świcie odprowadziłam go, wręczając torbę z koszulą na zmianę i maszynką do golenia. Krzyśka znałam słabo, więc nie pojechałam z mężem.

Siedziałam nad kawą, zastanawiając się, czy zacząć dzień od sprzątania, czy prania firan. Dla kobiet przecież nie ma wolnego. Postanowiłam, że gotować nie będę. Trzy dni bez obiadów wyjdą mi na zdrowie. W ostateczności usmażę jajecznicę. A jak Marek wróci, zrobię coś specjalnego.

Ale moim planom nie było dane się spełnić. Ledwo się uczesałam, gdy zadzwonili do drzwi. Myślałam, że to sąsiadka po sól, więc śmiało otworzyłam.

W progu stała moja teściowa, a za nią jej drugi mąż, Zdzisław.

— Widzę, że nie jesteś zachwycona? Byliśmy w okolicy, pomyśleliśmy, że wpadniemy. Ale jeśli masz swoje sprawy, to pójdziemy — mówiła to, nie ruszając się z miejsca, wpatrując się we mnie badawczo.

Jakby kiedykolwiek uprzedzała o wizycie.

— Ależ skąd, proszę wejść — wycedziłam, rozciągając usta w uśmiechu i przepuszczając ich do środka.

— Nie będziemy długo, prawda, Zdzisiu? — rzuciła Teresa, zrzucając z ramion futro.
Zdzisław złapał je wprawnym ruchem, nie dając mu upaść.

— Nie rozbierajcie się, jeszcze nie sprzątałam. Zawsze się cieszę, Tereso. Świetnie wyglądasz — dodałem jak najuprzejmiej.

— A Mareczek gdzie, w pracy? Przecież dziś wolne. Nie dba o siebie. Tobie też by się przydała praca. Wtedy nie musiałby harować w weekendy. — W głosie teściowej nie było wyrzutu, lecz oskarżenie o moje lenistwo.

— Pracuję, tylko zdalnie… — zaczęłam się tłumaczyć.
Mogłabym krzyczeć, i tak by nie usłyszała. Gdy próbowałam wyjaśnić, że teraz da się zarabiać przez internet, nagle ogłuchła.

Teściowa obrzuciła mieszkanie krytycznym spojrzeniem, zauważając kurz na szafie i koszulę Marka na krześle. Zapomniałam ją wrzucić do pralki.

— Nowe firanki kupiłaś? Ładne, ale poprzednie były jeszcze dobre. Żyjecie ponad stan, za dużo wydajecie. Nową kanapę też? Co się stało ze starą? — Nie czekając na odpowiedź, Teresa usiadła, testując kanapę. — Nie za jasna?

A mówią, że z wiekiem pamięć słabnie. U mojej teściowej tylko się wyostrzyła. Jakim cudem zapamiętała, jakie firany wisiały u nas pół roku temu?

Zostawiłam ją, a sama rzuciłam się do kuchni, przeszukując lodówkę. Zwykła herbata nie wystarczy. Wiedziałam, że wieczorem będzie dzwonić do znajomych, opowiadając, jak źle ją przyjęłam. A jej jedynego synka wcale nie karmię. Nie dam jej tej satysfakcji.

Otworzyłam lodówkę. Warzywa na sałatkę były, już coś. Wyjęłam z zamrażarki mięso i włożyłam do mikrofali. W międzyczasie zaczęłam szybkie ciasto biszkoptowe.

Wsunęłam ciasto do piekarnika, rozbiłam mięso i rzuciłam na rozgrzaną patelnię, krojąc warzywa. Po mieszkaniu rozniósł się zapach świeżego ciasta. Spodziewałam się, że teściowa zaraz wpadnie do kuchni… Na próżno.

Usłyszawszy okrzyk — nie wiem, czy oburzenia, czy zachwytu — poderwałam się, nie wiedząc, co się stało. Teresa stała przy szafie z porcelaną, trzymając w rękach wazę z Ćmielowa.

— Toż to antyk! Tak wydajesz pieniądze mojego syna?! — wykrzyknęła, patrząc na mnie jak na karalucha.

Szybko zaczęłam tłumaczyć, że to prezent od babci dwa miesiące temu… Ciasto! Poderwałam się, wyciągając lekko rumiane ciasto. Na szczęście zdążyłam. Przewróciłam mięso, przykryłam patelnię i zabrałam się za sałatkę.

Gdy danie było gotowe, nakryłam stół odświętnymi talerzami i zaprosiłam gości.

— Nie przyjechaliśmy jeść, tylko was odwiedzić — oznajmiła Teresa, siadając.
Jej wzrok błądził od talerza z mięsem, przez sałatkę, aż po apetyczne ciasto.

Zdzisław wziął widelec i nabrał kawałek mięsa. Noże też położyłam, ale Zdzisław był prostym człowiekiem – nie znał się na etykiecie. Gryzł mięso, mrużąc oczy z zachwytu. Moja dusza śpiewała z radości, że moje starania nie poszły na marne. Rzeczywistość przywołał mnie lodowaty głos teściowej.

— Zdzisiu, jak możesz?! Przecież trwa post!

Zdzisław zakrztusił się, jakby w ustach miał nie soczyste mięso, a ropuchę.

Zamarłam ze strachu, że się zadławi pod wzrokiem żony. Ale przeżuł i przełknął.

Przypomniałam sobie, że post już się zaczął. Co za wpadka! Zebrałam się w sobie, gotowa na cios.

Z niewinną miną zaczęłam tłumaczyć, że Marek uwielbia moje mięso, więc zawsze mam je w lodówce. A w osiedlowym sklepie tylko mintaj. Nie będę przecież częstować gości rybą z puszki.

— Gdybyście uprzedzili, kupiłabym świeżą rybę — zaskomlałam.

Tymczasem Zdzisław dopychał mięso, sięgając po kolejnyTeściowa w końcu odeszła, zostawiając za sobą mieszkanie pełne napięcia, ale i ulgę, że następny taki dzień nastąpi dopiero za jakiś czas.