Kiedy los zadecyduje

Kiedy już było im pisane

– Wiesiu, no cóż ty tam tak grzebiesz się – powiedział Miś, gdy w końcu wybiegła z domu. Chodzili do tej samej klasy. – Spóźnimy się do szkoły.

– Mama nalała gorącej herbaty, mało się nie oparzyłam – odparła Weronika. – Musiała ostygnąć. Nie spóźnimy się, niedaleko mamy – zaśmiała się dziewczyna.

Miś i Weronika mieszkali przez płot, ich rodzice żyli w zgodzie, a czasem nawet żartowali, że byłoby nieźle, gdyby dzieci się kiedyś pobrały, bo przyjaźniły się od małego.

Miś był jedynym synem Barbary i Zbigniewa. Matka nie mogła się nim nacieszyć. Dla niej był najpiękniejszy, najzdolniejszy, najgrzeczniejszy – i rzeczywiście taki wyrósł. Weronika była cicha i skromna, ale zaradna: już w liceum umiała szyć, robić na drutach i gotować, zanim matka wróciła z pracy. Wiele nauczyła się od niej.

– No właśnie, nasz Miś powinien wziąć Weronikę za żonę – mówiła Barbara mężowi.

– A no, jak się pobiorą, to i płot rozwalimy, będziemy żyć jak jedna rodzina – żartował Zbigniew.

We wsi wszyscy myśleli, że tak właśnie będzie: Miś i Weronika pobiorą się, przecież zawsze byli razem. Miś lubił Weronikę, ale nie na tyle, by oszaleć, jednak przyjaźń była silna. Weronika też patrzyła na sąsiada z nadzieją.

Gdy byli w dziesiątej klasie, do szkoły trafiła nowa uczennica – Marianna. Miś zakochał się od pierwszego wejrzenia. Ciemnowłosa dziewczyna z dołeczkiem w brodzie i smutnymi oczami.

Marianna z matką Teodorą przyjechały do wsi z miasta. Smutek w jej oczach był po stracie ojca. Ratował tonącego chłopca w rzece, wypchnął go na brzeg, ale sam już nie zdołał się wydostać. Później mówili, że serce wtedy go zawiodło.

Po pogrzebie ojca, którego kochała ponad wszystko, nie mogła patrzeć na tego chłopca. Nie potrafiła o nim nawet mówić.

– Mamo, tak bardzo brakuje mi taty, że czasem trudno oddychać – mówiła, omijając imię sąsiada.

Teodorze też było ciężko, wszystko przypominało o mężu. Wynajęła mieszkanie, kupiła mały dom na wsi i wyjechała z córką, by uciec od wspomnień.

Weronika zaprzyjaźniła się z Marianną, a gdy poznała jej historię, szczerze współczuła. Widziała, że Miś zakochał się w Mariannie, ale nie trzymała do nich urazy.

Czas mijał. Miś teraz chodził z Marianną, ale jego uczucie zmartwiło matkę.

– Misiu, nieładnie oszukiwać uczucia i nadzieje Weroniki. Przecież od dziecka jesteście razem, a tu jakaś przyjezdna ci głowę zawróciła. Weronika będzie dobrą żoną, a ta Marianna – kto ją zna? Pewnie nawet igły w ręku nie trzymała, a Weronika już gospodarna.

– Mamo, nie znasz Marianny, po co tak mówisz? Zresztą Weronika wie, że nic jej nie obiecywałem, to ty sobie wymyśliłaś nasz ślub.

Zbigniew milczał, ale gdy Barbara napierała na syna, w końcu się włączył:

– Kobieto, daj chłopakowi spokój. To jego życie, sam wybierze, z kim chce być.

– Sam? Zrujnuje sobie życie z tą przybłędą, a ty mówisz, jakby ci był obojętny. To pewnie twoja matka ci tak mąci w głowie.

Zbigniew miał dość waśni między swoją matką a żoną. Od początku nie zaakceptowała synowej, i tak już zostało. Nawet raz rzuciła, że wnuk nie podobny do jej syna. Dlatego nie mieszał się w życie chłopaka, by znowu nie być winnym.

Po maturze Miś i Marianna postanowili się pobrać. Ojciec radził mu nie śpieszyć się, ale Miś się wściekł.

– Tato, zostaw mnie w końcu w spokoju. Kochamy się, wszystko przemyślałem. Tylko z Marianną będę szczęśliwy.

Wiedział, że przy matce nie ma co dyskutować. Złożyli podanie w urzędzie i miesiąc później cicho się pobrali. Wrócili jako małżeństwo, stawiając wszystkich przed faktem.

Barbara podniosła awanturę:

– Nie pozwolę tej obcej przekroczyć progu mojego domu! – i wiele innych słów padło.

Miś spakował rzeczy i wyniósł się do Teodory. Z teściową dogadywał się świetnie. Z rodzicami zerwał kontakt, nawet na wojskowe pożegnanie ich nie zaprosił.

– Misiek, przyjadę na przysięgę – obiecała żona, a on uśmiechnął się szeroko, bo bardzo ją kochał.

Marianna dotrzymała słowa i przyjechała, zwłaszcza że służył niedaleko, w sąsiednim województwie.

– Misiek, jestem w ciąży, będziemy mieli dziecko – szepnęła wtedy.

A on poczuł się jeszcze szczęśliwszy. Nawet napisał do rodziców, ale ci nie odpowiedzieli. Gdy urodził się syn, Marianna bolała, że teściowa jej nie uznaje, a z Teodorą nie rozmawia. Omijała jej dom szerokim łukiem.

Minął czas, Michał wrócił z wojska. W drodze do domu zajrzał najpierw do rodziców – Teodora mieszkała na drugim końcu wsi. Tęsknił za nimi, myślał, że oni też.

– O, synku – przywitała go matka czule. – Wróciłeś! No chodźże do stołu, ojciec w pracy.

Nalała mu wódki, potem jeszcze, aż Michał się otumanił. Nie pił, ale z drogi trudno było odmówić. Gdy zobaczyła, że jest podchmielony, zaczęła:

– Synku, okazuje się, że ten chłopiec to nie twoje dziecko. Oszukała cię. Jak tylko wyjechałeś, u Teodory gościł jakiś młody chłopak. Mówili, że to kuzyn Marianny, ale ja nie wierzę. Parę dni u nich siedział.

– Mamo, co ty pleciesz? – wściekł się.

– A to, że twój syn wcale do ciebie niepodobny. Podobny do tamtego.

Na trzeźwo nigdy by w to nie uwierzył, ale matka była sprytna.

– Gościł, znaczy się? Beze mnie? – Michał wstał, sięgnął po ojca strzelbę i wybiegł.

Barbara pobiegła za nim, bo zrozumiała, że doprowadziła do nieszczęścia. Gdy wpadła do domu synowej, Michał już celował w żonę i syna, a Teodora zasłaniała córkę. Barbara pchnęła syna, ten pociągnął za spust, ale broń była niezaładowana. Westchnęli z ulgą.

– Misiek, nie rób tego! – krzyczała, zwisając mu u ręki. – Synku, nie gub się przez tę oszustkę!

Teodora wypchnęła ich za drzZamknęła drzwi na zasuwę, a on stał jeszcze długo, waląc pięściami w drewno, zanim matka odciągnęła go do domu, gdzie upadł na łóżko i płakał jak dziecko, nie rozumiejąc, jak mógł uwierzyć w te kłamstwa.