Kiedy go wnieśli do poczekalni szpitala, było jasne, że to tonący…

Pamiętam, że kiedy przywieziono mnie do przychodni szpitalnej, od razu było jasne, że to przypadek nietypowy Był luty. Na dworze nie leżał śnieg, lecz niebo przygniatało się ciężkimi, ołowianymi chmurami, zwiastującymi moje nagłe przybycie. Wtedy w podwórzu rozległ się głośny ryk nadjeżdżającej karetki.

Wydaje się, że przywieźli kogoś poważnie rannego, bo tak o tym mówią, mruknął filozoficznie dyżurny lekarz.

Usłyszeliśmy szmer otwieranych drzwi, a w korytarzu natychmiast rozbrzmiały liczne głosy:

Panie, otwórzcie drzwi, przynieście go tutaj.

Drzwi przyjęcia lekko się uchyliły i na progu pojawił się mężczyzna z dzieckiem na rękach. Za nimi, nie odchodząc, szła kobieta, trzymając się oburącz za własną głowę. Jej twarz była blada jak śmierć, a ona sama głośno szepnęła:

Czyż to prawda, on żyje? Na pewno?

Tego ponurego dnia pełniłem dyżur jako chirurg. Nie lubię pracować w weekend, a w dni powszednie czas leci szybciej, a lekarze są wszędzie, radiologia, laboratoryjne badania wszystko w mig.

Dokąd? zapytał mężczyzna, proszę pomóc, bo jesteś lekarzem, wszyscy możecie i łzy spłynęły po jego policzkach.

Wszyscy jakby od razu się otrząsnęli:

Połóżmy dziecko na nosze, zarządził starszy lekarz zmianowy, chirurg, zbadajmy je, niech anestezjolodzy będą w gotowości.

Spojrzałem na malucha i zamarłem. Rok temu miałem podobny dyżur. To był grudzień, na dworze leżył śnieg, a do przyjęcia przybyła nasza pielęgniarka ze Starej Prowincji. Szukała swojego syna, który po przedszkolu nie wrócił i poprosił o pozwolenie, by pojechał na saneczki. Minęły dwie godziny, zapadła noc, a dziecko nie wracało. Wciągnęliśmy całą służbę ratunkową, wezwaliśmy pogotowie, przeszukaliśmy całą okolicę i dopiero w środku nocy odkryliśmy, że w wykopanym w lesie stawie z rezerwową wodą otworzyła się szczelina, przy której widniały ślady po saneczce. Dziecko wyciągnęliśmy, ale było już za późno. Miał na sobie niebieską kurtkę i czerwoną czapkę z pomponem. Wszystko było podobne, nawet wiek.

Ile czasu minęło od momentu, gdy go znaleziono? zapytałem.

Nie wiem, odpowiedział ojciec, sąsiedzi go zauważyli w płytkiej rzece, jeszcze żywego. Potem w karetce podawano mu sztuczne oddychanie

Rozumiem, proszę odejść na bok. Koledzy, to już dyżur, rozkazał dyżurny, zajmijcie się resztą.

Zbadałem malucha, zdjąłem czapkę i otworzyłem kurtkę. Twarz była sinawa, źrenice szerokie i nie reagowały na światło, puls i oddech nie istniały.

Czy wody nie było w płucach? zapytałem.

Wygląda na to, że tak, odparł.

Rozpoczęliśmy sztuczne oddychanie, wypełniając płuca wodą. Przewróciłem dziecko na brzuszek, położyłem kolano i mocno uderzyłem w plecy. Z ust wypłynęła woda. Potem położyłem je na nosze, wprowadziłem oddech wymuszony i trzykrotnie uciskałem klatkę, by serce przyspieszyło.

To zimny czas, mózg może jeszcze działać, zdarzają się przypadki, kiedy pod lawiną utrzymywało się życie ponad dobę, myślałem, nie tracąc nadziei.

Wskazówki zegara na ścianie powoli odliczały minuty dwie, trzy, pięć i nagle coś się ożywiło w środku. Brzmiało to niczym mruczenie kociaka. Dziecko wciągnęło głośny, prawie nieludzki oddech, jakby walczyło z ciężkimi szponami śmierci.

Natychmiast do reanimacji, musi przejść na kontrolowane oddychanie, nie wytrzyma sam, rozkazała pielęgniarka.

Jasiu, synku, czy on żyje? wykrzyknęła matka, zdruzgotana, lekarzu, naprawdę żywy? Czy go uratujemy?

Teraz musimy mieć nadzieję, odpowiedzieli koledzy, wezwijmy pomoc lotniczą z oddziałem ratunkowym dzieci.

Jasia przenieśliśmy na nosze do oddziału intensywnej terapii. W pokoju, gdzie położono go na łóżku, panowała napięta cisza, migotały lampki monitorów, a respirator walczył, by podtrzymać małe ciało. Wąskie źrenice jego niebieskoszarych oczu świadczyły, że walczy.

Specjaliści z lotnictwa medycznego przybyli po dwóch godzinach. Po obejrzeniu chłopca ogłosili werdykt:

Dziecko nie jest zdolne do życia, mózg stracił funkcje w trakcie klinicznej śmierci, wyłączcie aparat i czekajcie na rezultat.

Wszyscy w sali zamilkli.

Czy naprawdę? w końcu odezwał się nasz lekarz ratunkowy, jeśli źrenice reagują, mózg wciąż żyje.

To nie koniecznie, ile czasu minęło od utopienia? podniósł głos anestezjolog, a woda w płucach po sztucznym oddychaniu nie pomogła. Organizm już nie działa.

Próbowałem się wypowiedzieć:

Spróbujmy, nie mamy dziecięcego cewnika, ale może wy macie?

Oczywiście, mamy, lecz co to da? rozpoczął lekarz z przybyłej ekipy.

Spróbujmy, odpowiedziały kobiety z zespołu jednocześnie.

Sięgnęli po cienki cewnik i, gdy go wkładali, chłopiec zdawał się słyszeć ich głosy. Strumień żółtawy, jakby wyrwany z kajdan, rozprysnął się po grupie drżących ludzi.

Żywy, żywy! krzyknęliśmy razem.

Dobrze, zostaniemy jeszcze pół godziny, potem odłączymy go, a jeśli samodzielnie oddech rozpocznie, zabierzemy go ze sobą.

Po trzech godzinach Jasia odprowadzono.

Dwa lata minęły. Historia Jasia stała się wspomnieniem, które powraca w myślach. Nie znałem dalszego losu chłopca, aż pewnego wolnego dnia zadzwonił pod mój dom nieznajomy mężczyzna o znajomym spojrzeniu.

Czy mnie pan zna? zapytał.

Przepraszam, chyba coś pamiętam czy leczyliśmy się razem? Proszę wejść.

Nie, nie chodzi o to, pamiętasz tego chłopca?

Z jego pleców wyłoniła się uśmiechnięta twarz dziecka. Rozpoznałem go od razu to był Jasio.

Jasiu? wykrzyknąłem, nie mogąc uwierzyć.

Tak, to ja, Aleksy. Podejdź i przywitaj się z tym, kto cię leczył. Przepraszamy, że tak długo nie pojawiliśmy się. Rok poszukiwań, potem adres nie znajdowaliśmy, a po drodze wędrowaliśmy po kraju. Teraz możemy w końcu wejść, jeśli nie przeszkadzamy.

Oczywiście, wejdźcie, odpowiedziałem zdumiony.

Jasio czytał mi wiersze, biegał po pokoju, oglądał moją kolekcję muszelek, przyciskał je do ucha i słuchał morze.

A ja w basenie, przerwał nagle, tata mówił, że każdy musi umieć pływać, by nie utonąć. Czy ty umiesz pływać?

Oczywiście, że tak, odpowiedziałem spontanicznie, życzę ci szczęśliwego pływania, mały.

Od tamtej pory pracuję jako chirurg w miejskiej przychodni. Pewnego dnia, podczas rutynowego badania, podszedł do mnie wysoki, szczupły oficer kapitan trzeciego stopnia i powiedział:

Dzień dobry, Michale Borowiec, od dawna chciałem się z panem spotkać.

Dzień dobry, Aleksy Iwanowicz, odparłem, spoglądając na legitymację lekarską, czy znamy się?

O tak!

Spojrzałem w jego twarz i w błysku niebieskozielonych oczu ujrzałem coś znajomego:

Aleksy? Jasiu? zapytałem niepewnie, to ty?

Tak, to ja. Właśnie wróciłem z akademii i od razu cię odnalazłem. Życzenie spełnione. Jestem rosyjskim oficerem!