Każde spotkanie ma swój czas

„Każde spotkanie ma swój czas”

„Dlaczego miłość odchodzi? Przecież była, na pewno była. Byłam tak szczęśliwa, że niczego wokół nie widziałam. Kochałam, żyłam tylko nim. I przegapiłam ten moment, gdy się zmienił. Naiwna głupia. Zasłużyłam na to. Rozluzniłam się. A nie wolno było.” Krystyna patrzyła przez okno na kołyszące się na wietrze drzewa. Lód na chodnikach posypany piaskiem. Kilka dni bez śniegu i podwórko zrobiło się szare.

„Tylko myślałam o praniu, prasowaniu, żeby ugotować coś smacznego. A jemu zachciało się namiętności, młodego ciała. Kryzys wieku średniego. Przecież widziałam, że się odmładza. Myślałam, że chce zatrzymać czas… Ciekawe, czy ona dobrze gotuje? Czy chodzą do restauracji? Boże, o czym ja w ogóle myślę? Jakie to ciężkie. Minęło już kilka miesięcy, a ja wciąż nie mogę się uspokoić. I chyba nigdy nie przywyknę.”

„Który dziś mamy?” – Krystyna się zamyśliła. – „Chyba czternasty. Stary Nowy Rok. A ja siedzę w domu jak jakaś starucha. Postanawiam – ogarnę się i pójdę na zakupy.”

Postawiła w zlewie pusty kubek po kawie i poszła do łazienki. Odkręciła wodę, zrzuciła szlafrok i weszła do wanny. Przełączyła na prysznic, ale dźwignia zacięła się. Krystyna nacisnęła mocniej – urwała się, wpadła do wanny, a z kranu i prysznica buchnęła woda. Próbowała zakręcić, ale nic z tego.

Musiała wyjść i zamknąć główny zawór. Woda przestała lać się strumieniem, ale wciąż kapala. Nie założyła mokrego szlafroku. W samej bieliźnie poszła do pokoju, wyszukała dres i bluzę. „No i umyta. Jak na złość wszystko. Rok nowy, a problemy stare. Ile razy mówiłam mężowi, że ten przełącznik się zacina, ale zawsze miał ważniejsze sprawy…” – mamrotała, wycierając podłogę.

Potem wykręciła numer administracji. Na pewno ktoś dyżuruje. Długie sygnały denerwowały. A jeśli nikt nie odbierze? Dzwonić do byłego? Nie, nie będzie się przed nim uniżać. W słuchawce odezwał się zmęczony kobiecy głos:

„Słucham.”

Krystyna wyobraziła sobie naburmuszoną, zmęczoną telefonami urzędniczkę.

„W łazience urwał mi się kran!” – wrzasnęła niepotrzebnie.

„Wodę pani zakręciła?”

„Tak.”

„Hydraulik będzie w poniedziałek.”

„Jak to w poniedziałek? Mam dwa dni bez wody? Rury prowadzą przez łazienkę, kuchnię i toaletę!”

W słuchawce ciężko westchnęli.

„Hydraulik jest w terenie. Jak wróci, przyjdzie. Zaraz mu zadzwonię.”

„Długo czekać?” – krzyknęła, bojąc się, że kobieta się rozłączy. – „Woda wciąż kapie. A jeśli pęknie rura?”

„Proszę czekać, hydraulik przyjdzie, jak będzie mógł.”

Chciała spytać, ile jeszcze, ale w słuchawce już było pusto. „No cóż, czekam. Boże, za co mi to?” Przez chwilę jeszcze złorzeczyła mężowi, który zostawił ją samą ze starymi kranami. Ale po co?

W telewizji leciał serial. Krystyna tak się wciągnęła, że zapominła o wodzie. Gdy zadzwonili do drzwi, nie od razu skojarzyła, kto miał przyjść. Spojrzała na zegarek – zaledwie półtorej godziny czekała. Szybko.

Otworzyła. W progu stał elegancki, siwiejący mężczyzna po sześćdziesiątce.

„Hydraulika wzywała?”

„Pan jest hydraulikiem?” – nieufnie spytała.

„Nie wyglądam?” – uśmiechnął się, a w kącikach oczu pojawiły się promienie zmarszczek.

„Nie bardzo. Oni zwykle są tacy…” – machnęła ręką w powietrzu.

„Ma pani rację. Nie jestem hydraulikiem. Ale kran naprawię.”

„A… kim pan jest?”

„Sąsiadem hydraulika. Zabrał go Stary Nowy Rok, więc zastępuję. Żona go prosiła, bo go zwolnią. Ona jest chora, nie pracuje, mają dwoje dzieci.” Zamilkł, czekając, aż go wpuści, ale Krystyna się wahała. „No to jak? Czekamy do poniedziałku czy pokazuje pani, co się stało?”

„Tak, proszę wejść.”

Mężczyzna postawił zabrudzoną torbę z narzędziami i poszedł do łazienki.

„Zakręcone? Dobrze.” Objął wzrokiem baterię. „Trzeba nowy przełącznik. Ale cała bateria stara, zardzewiała. Nie wytrzyma długo. Lepiej kupić nową.”

„Pan wie lepiej.”

„Niech się pani nie martwi, zrobię. Skoczę do sklepu.”

„Drogo?”

„Przyniosę paragon. Spokojnie.”

„No cóż… Dobrze.”

„Zostawiam torbę?” – wyszedł.

„Może jednak czekać do poniedziałku?” – pomyślała Krystyna. „Dwa dni bez wody? Nie ma mowy.” Zagotowała czajnik, wypiła herbatę, gdy znów zadzwonili. W progu stał zdyszany hydraulik.

„Widzi pani, jak szybko.” Od razu poszedł do łazienki.

Krystyna wróciła do kuchni. „Może zaproponuję mu herbatę? Przecież się starał, biegł pewnie.”

„Gotowe, proszę sprawdzić.”

Odwróciła się. Mężczyzna uśmiechał się z dumą.

W łazience było czysto. Nowa bateria lśniła. Odkręciła wodę – działało.

„Ile jestem winna?”

„Nic. To interwencja. Tylko paragon za baterię.”

Podliczyła, dodała sto złotych więcej.

„Niech pan weźmie. Przecież pan biegał.”

„To dla sąsiada. On ma ciężko.”

„Dzięki. Przekażę.” Schował pieniądze.

„Herbaty?” – zaproponowała.

„Jeśli nikt nie woła, chętnie.” Umył ręce.

Krystyna włączyła gaz. Cień przemknął po jej twarzy. Dwadzieścia dwa lata jej mąż jadł tu pierogi, a potem poszedł do młodszej… „Zdrajca.”

Mężczyzna to wyczuł.

„Panu jeszcze służyć?”

„Nie.” Zmusiła się do uśmiechu. „Głupio brzmi, co? A pan czym się zajmuje?”

„Emerytowany wojskowy. Wróciłem do rodzinnego miasta. Mieszkanie po rodzicach.”

„Rodzina?” – spytała, choć poco?

„Była. Żona. Syn. Ale żona nie chciała tułać się po garnizonach, wzięła syna i poszła dwadzieKrystyna spojrzała na niego, a w jej sercu, po raz pierwszy od dawna, zagościło lekkie, nieśmiałe uczucie, które przypominało nadzieję.