Kasia spacerowała wzdłuż witryn i smakowała jedzenie. Oczami. Myślała o tym, na co wystarczy jej skromny portfel. Okazało się, że trzeba oszczędzać.

Bogna przechadzała się przy wystawach, wzrok wpatrzony w jedzenie. Myślami wyobrażała sobie, co mogłaby kupić za kilka złotych, które wciąż krążyły w jej wąskim portfeliku. Doszła do wniosku, że trzeba oszczędzać.

Z trzech podwójek została jej tylko jedna, a po pogrzebie mamy już nie było nic w skrzynce oszczędności

Kolejność zdarzeń: została praktycznie sama. Nigdy nie wyszła za mąż. Najpierw studiowała rachunkowość. Wcale nie przepadała za cyframi, a jej tata nalegał wtedy, że bez pieniędzy ani rusz, a zawód księgowego się przyda.

Lubię dbać o innych, żeby im było łatwiej, podbudowywać ich i tak dalej mówiła nieśmiało do ojca mała Bogna.

Lekarzem, co? Będzie ci po drodze? Lekarze zawsze mają szacunek westchnął tata.

Nie, chcę być siostrą miłosierdzia. Czy to już coś? odpowiedziała.

Nie rozumiem pielęgniarką, co? zmarszczył brwi ojciec.

Cóż prawie. Chcę też opiekować się ludźmi próbuje wyjaśnić Bogna.

Co to? Opiekunką? Sanitarnią? Co ty, szaleńcu? Musisz mieć prestiżowy zawód! Napoleon był wielki, więc i ty bądź wielki! wykrzyknął ojciec, krążąc po pokoju.

Bogna się odrodziła. Czuła się zmuszona do nauki cyfr, które nocą śniły się jej w wirze. Budziła się spocona.

Chciała powiedzieć ojcu, że nie każdy musi być Napoleonem ona nie marzy o byciu bohaterem, a tylko o prostym pomaganiu. Kiedy babcia zachorowała, to właśnie ona najbardziej chciała przy niej być. Ciocia odsuwała się, jękając, że zapach nieprzyjemny. Bogna nie rozumiała, jak to złe, skoro babcia zawsze pachniała świeżymi bułeczkami i miodem. Postanowiła mówić jej miłe słowa, przewijać pościel, czytać bajki i nawet prosić dorosłych, by pozwolili jej coś wyprać.

Gdy babcia odeszła, wszyscy płakali i biegali w popłochu. Ciocia leżała w półomdleniu, jęcząc: Chciałabym, żeby już ją zabrali, bo boję się duchów. Bogna wymknęła się cicho do pokoju, przytuliła się do ręki babci i łzmiła.

Córeczko! Boisz się? Wynocha! wpadł do pokoju ojciec.

Nie, tato, płaczę, bo będzie mi smutno bez babci, ale ona już nie cierpi. Teraz jest w miejscu pięknym, pełnym światła wymamrotała Bogna.

Ojciec spytał: Co to za piękne miejsce? Zmarła?.

Bogna chciała mu opowiedzieć, że zamknęła oczy i zobaczyła babcię spacerującą po drodze, wzdłuż której rosły bajkowe kwiaty, a w oddali stał wielki biały dom z kolumnami. Usłyszała też słowa: Wróciłam do domu, nie płacz, kochanie!. Bała się jednak, że rozczaruje ojca i milczała.

Mimo to próbowała dalej studiować rachunkowość, ale wkrótce rzuciła. Przede wszystkim czuła, że nie żyje w swoim czasie, a po drugie tata odszedł, zakochany w innej kobiecie. Mama nieprzerwanie płakała, co doprowadziło ją do choroby. Bogna błagała ojca, by wrócił, przynajmniej dopóki mama nie wyzdrowieje. On, bladą twarzą, wymamrotał, że życie jedno i trzeba go wycisnąć, po czym odszedł.

Pozostały tylko ona i mama. Wtedy szalona tak ją nazywali znajomi postanowiła nie narzekać. Łapała każdą dorywkę, ukończyła kurs pielęgniarski i sama podawała mamie zastrzyki, pielęgnowała ją i podtrzymywała na duchu.

Niestety choroby nerwowe przytłoczyły matkę, aż nie mogła już chodzić. Ciocia Galia, spotykając ją na ulicy, zaczęła: Co z tobą, nic ci nie zostaje? Mógłabyś już męża mieć, a tu tylko płaczesz. Ty to wszystko wzięłaś za babcię, a teraz za mamę. Twoja matka to twoje wino, a ojciec to kozioł. Nie mów tak.

Bogna przerwała ją: Nie tak mów, ciociu Galu. Mama kocha tatę i nie może bez niego. On jest dla niej jak woda. Nie pijesz wody, to i cierpisz. Nie ma tu męża, bo nikt nie zastąpi jej. Matki są naszymi aniołami na ziemi. Nie obrażaj ojca on wybrał swoją drogę. Ale ja go nie dam obrazić powiedziała równym tonem.

Ciocia odparła: No właśnie, głupia. I odeszła.

Mama umarła w ramionach Bogny, a zza okna rozległ się czyjś chichot. W kącie leżał szary chusteczka, a w powietrzu unosił się zapach bzu. Dni stały się szare i lepkawe.

Bogna często patrzyła w niebo zobaczyła tam albo skrzydła aniołów, albo fantazyjne hafty kwiatów, podobne do tych, które mama robiła. Cisza w domu stała się nie do zniesienia, a ona czuła się jak motyl w kokonie, nie zwracając uwagi na świat. Chciała podjąć pracę w szpitalu, bo z trzech podwójek została jedna, ale sił brakowało, ledwo chodziła, słaba i przygnębiona.

Katarzyno! Stój, opowiem ci! Słyszysz, co się dzieje? przywitała ją sąsiadka Helena Kowalska przy wejściu, przynosząc plotki i nowinki.

Wszystko będzie dobrze Nie słuchaj negatywu. Załóż kurczaki na lato w ogrodzie albo jedź nad morze. Tam muszle piękne, przyłóż jedną do ucha, usłyszysz szum fal! Szukaj radości wszędzie doradziła Helena, po czym ruszyła dalej.

Na schodach zstępowała młoda dziewczyna w białej kurtce i modnych butach, pachnąca jak z reklamy perfum. Bogna spojrzała na nią z podziwem, dziewczyna spojrzała nieprzychylnie i skwitowała: Na co patrzysz? Czy myślisz, że jesteś lepsza od wszystkich?

Przepraszam, naprawdę wygląda pani pięknie i te perfumy są cudowne. Nie chciałam być niegrzeczna odpowiedziała Bogna.

Wtedy zza pleców zabrzmiało: Hej, poczekaj! To ja mój tata choruje i nie mogę przestać się denerwować. Potrzebuje zastrzyku, a ja nie wiem, co robić. Zapłacę, ile powiesz.

Młoda sąsiadka Vika podeszła, wyjaśniając, że jej ojciec, pan Wiktor, leży w szpitalu już od lat, a ona sama nie ma gdzie pracować. Bogna, choć nie lekarz, postanowiła pomóc.

W sklepie zobaczyła mamę z wózkiem, trzymającą ręką pięcioletniego chłopca. Dziecko błagało o sok i lody. Mama mówiła: Leczynko, kupimy później, nie ma pieniędzy, weźmiemy tylko makaron. Kobieta nagle zbladła i wyznała, że zgubiła portfel.

Obok stanęła starsza dama w długim płaszczu i drogich kolczykach, krzycząc: To oszustka! Nie słuchaj jej, to typowy zbieracz jałmużny!. Bogna nie odpowiedziała, ale poczuła, że coś jest nie tak.

W końcu podeszła do niej, wyciągnęła ostatnie złote grosze i powiedziała: Weź, kup jedzenie i lody dla chłopca. Nie zauważę, że oddałam. Dziecko uśmiechnęło się, a Bogna ruszyła w swoim podniszczonym płaszczu, nie patrząc wstecz.

Zanim zdążyła przemyśleć, usłyszała: Dzięki, dziecko! Pan Bóg wszystkiego dokonał. W domu zostało jedynie kilka ziemniaków i dwie zżółkłe marchewki. Nawet gdy jutro miałaby iść do pracy, pieniądze nie przyjdą od razu.

Patrząc na szafirowe niebo, przypomniała sobie zapach perfum sąsiadki, który zawsze kojarzył jej się z rzeką, gdzie razem z ojcem puszczała papierowe łódeczki. Teraz ojciec mieszka daleko i rzadko dzwoni, ale przynajmniej żyje.

W skrzynce pocztowej znalazła list od Matyldy Nikiłowskiej imię babci. Nadawcą była: Matylda Nikiłowska, z wioski, skąd pochodziła Twoja babcia. Gdy otworzyła go, rączki drżały. Był to haftowany ręcznik, woreczek z suszoną malinką, suszone grzyby, herbata, cukierki w złotych opakowaniach i mały pluszowy prosiaczek, a także stara radziecka pocztówka.

Droga Bogusiu! Tu Matylda, twoja babcia. Dawno się znamy, graliśmy nad jeziorem w naszej wsi. Obiecałyśmy sobie, że po latach wyślemy sobie paczkę. Teraz spełniam obietnicę, wysyłam ikonę Matki Bożej. Niech cię chroni i pomaga. Twoja babcia była złotym człowiekiem i zawsze modliła się, abyś spotkała dobrego mężczyznę. Nie bądź sama! czytała Bogna, trzymając ikonę i płacząc.

Nagle zadzwoniły w drzwiach. Otworzyła i w progu stała Vika w białej kurtce, otoczona jak chmurą własnych perfum.

Dzień dobry! Nazywam się Vika. Mój tata znowu wariuje, lekarze przychodzą, a on nie chce rozmawiać. Potrzebuje zastrzyku, a ty, jak słyszałam, potrafisz podać! Ile chcesz za to zapłacić? spytała.

Bogna odpowiedziała, że nie jest lekarzem, ale może pomóc, jeśli przyjdą prawdziwi lekarze. Vika nalegała, że potrzebuje natychmiast.

W mieszkaniu Viki pan Wiktor wyglądał na pięćdziesiąt pięć lat, surowy, zimny wzrok. Gdy Bogna zaczęła tłumaczyć, on odwrócił się.

Bogna podeszła i powiedziała, że nic nie trwa wiecznie, że on jeszcze ma siłę, bo ma przy sobie dziewczynę Vika. Po tych słowach Vika podskakiwała radośnie.

Tato, co zamówić na obiad? zapytała.

Zupę grzybową, prawdziwą, pachnącą jak w babci wiosce odparł.

Bogna, zaskoczona, wybiega z mieszkania, wraca z woreczkiem suszonych grzybów i malin, ikonką pod pachą. Razem z Viką zjedli aromatyczną zupę i popili malinową herbatą.

Po tym wydarzeniu Bogna i Wiktor wzięli się za rękę, a on miał wystarczająco pieniędzy, by żyć wygodnie. Bogna jednak wciąż pracowała w szpitalu, mówiąc, że to jej powołanie. Gdy patrzyła w oczy cierpiących pacjentów, szepnęła: Pan Bóg wszystko ogarnie. Trzeba tylko wierzyć.