Kasia spacerowała wokół witryn, podjadając w myślach. Wyobrażała sobie, na co wystarczyłyby jej skromne oszczędności. Wyglądało na to, że czas oszczędzać.

Jagoda wędrowała wzdłuż wystaw w warszawskim handlowcu i pożerała jedzenie wzrokiem. W myślach liczyła, co starczy z jej nikłego portfela, a wynik był prosty trzeba oszczędzać. Trzy dorywcze roboty stopniowo ulotniły się, a po pogrzebie mamy nie zostało nic poza pustą kieszenią.

Pozostała więc praktycznie sama. Nigdy nie wyszła za mąż. Najpierw studiowała rachunkowość, choć liczby zawsze przyprawiały ją o mdłości. Ojciec, Jan, nalegał wtedy, że bez pieniędzy nie przetrwa, a zawód księgowego jest potrzebny.

Lubię się troszczyć o innych, żeby ich życie było lżejsze, podbudowywać ich powiedziała cicho kiedyś mała Jagoda do ojca.
Lekarzem? A po co? Czy to ma sens? zamyślił się Jan. Lekarzy szanują wszyscy.
Nie, chcę być siostrą miłosierdzia. Czy to nie brzmi lepiej? odparła dziewczyna.
Nie rozumiem. Pielęgniarką? zmarszczył brwi Jan.
Prawie. Chcę i pomagać, i dbać o innych tłumaczyła Jagoda.
To jaka to praca? Opiekunką? Sanitariuszką? Czy ty zwariowałaś? wyśmiał ojciec. Powinnaś dążyć do prestiżu! Naprawdę myślisz o Napoleonach? krzyczał, kręcąc się po pokoju.

Jagoda odetchnęła i zaczęła naprawdę uczyć się rachunkowości. Nocą śniły jej się liczby, które wirowały wokół niej, a ona budziła się spocona. Chciała powiedzieć tacie, że nie każdy musi być Napoleonem, że nie chce być pierwsza, lecz po prostu żyć i pomagać.

Gdy babcia zachorowała, Jagoda była najbliżej niej, podczas gdy ciocia Grażyna odsuwała się, drapiąc nos i szemrząc, że śmierć pachnie nieprzyjemnie. Jagoda nie rozumiała, jak to nieprzyjemnie, bo ręce babci zawsze pachniały świeżym chlebem i miodem. Postanowiła rozmawiać z nią miło, prześcielać łóżko, delikatnie przetarzać czoło i prosić dorosłych, by pozwolili jej coś uprać.

Kiedy babcia odeszła, wszyscy płakali i biegali w chaosie. Ciocia Grażyna leżała w półomdleniu, wołając: Szybko ją zabierzcie, bo boję się duchów!. Jagoda przemykała cicho do pokoju, przytuliła się do ręki matki, której uśmiech był półuśmiechem, i łzy spłynęły po policzkach.

Córeczko, co się stało? Idź stąd! wpadł do pokoju ojciec.
Nie, tato, płaczę, bo bez babci będzie nam smutno, a ona już nie cierpi. Teraz jest w pięknym miejscu, gdzie nie boli już nic wyszeptała Jagoda.

Jan nie pojął jej słów. Gdy zamknęła oczy, ujrzała babcię na złocistym polu, otoczoną magicznymi kwiatami, a w oddali stał biały dom z kolumnami. Słyszała, jak babcia mówi: Wracam do domu, nie płacz, słoneczko. Jagoda zamilkła, bojąc się, że ojciec się rozgniewa.

Później naprawdę próbowała studiować rachunkowość, lecz porzuciła naukę. Brakowało jej powietrza, a życie wydawało się odległe, jakby przebywała w obcym świecie. Jan odszedł do innej kobiety, a Maria matka Jagody zachorowała z rozpaczy. Jagoda błagała ojca, by wrócił, przynajmniej dopóki matka się nie poprawi. Jan, czerwony i blady, wymamrotał, że życie jest jedno i trzeba je w pełni wyciągnąć, po czym odszedł.

Pozostały tylko matka i córka. Wtedy Jagoda, znana wśród sąsiadów jako szalona, nie narzekała. Łapała każdą dorywczą robotę, ukończyła kurs pielęgniarski i stała przy mamie, podając jej zastrzyki, karmiąc i podtrzymując ducha.

Choroby nerwowe przybyły jedna po drugiej, a matka w końcu nie mogła już chodzić.

Co ty, kuzynko, nie masz już nic do roboty? Powinnaś wziąć mężczyznę, a nie tak się męczyć! zaczęła ciocia Grażyna, przystępując do rozmowy na ulicy.

Jagoda przerwała ją:

Nie mów tak, ciociu Grażyno. Mama kocha tatę, a on jest dla niej jak woda. Nie możesz go tak obrażać. Mama jest naszym aniołem, a ty nie masz prawa go wyzywać. Niech Bóg prowadzi go swoją drogą, ale ja nie pozwolę, by mówiło się o nim źle powiedziała spokojnie.

Ciocia zadrżała, wymamrotała dziwka i odeszła.

Wkrótce mama zmarła w ramionach Jagody. Z okna dało się słyszeć śmiech, a w powietrzu unosił się zapach bzu. Na stoliku leżał chusteczka mamy.

Dni przybiegły szaro i lepko. Jagoda często patrzyła w niebo, widząc tam skrzydła aniołów i fantastyczne hafty kwiatów, które przypominały te, co mama szyła. Dom stał się cichy, jakby Jagoda była zamknięta w kokonie. Nie interesowały ją wiadomości, ludzie. Chciała pracować w szpitalu, bo pozostała tylko jedna dorywcza praca, a sił brakowało ledwo chodziła, czując się słaba bez mamy.

Katarzyno! krzyknęła sąsiadka Helena, podwieszając nowe plotki na klatce. Wiesz, co się dzieje?

Helena, starsza kobieta, wyglądała jakby właśnie wstała z łóżka.

Wszystko będzie dobrze. Nie słuchaj negatywu. Załóż kurczaki na letniej zagrodzie albo jedź nad morze. Tam muszle piękne, a jak przyłożysz jedną do ucha, usłyszysz szum wody. Szukaj radości wszędzie radziła.

Jagoda szła dalej. Po schodach zstąpiła młoda dziewczyna w białej kurtce i modnych butach, otoczona wońią magicznych perfum.

Co na mnie patrzysz? odparła chłodno.
Przepraszam, jesteś piękna i perfumy czarodziejskie wymówiła Jagoda, próbując się wycofać.

Nagle zza jej pleców rozległ się głos:

Przepraszam, mój tata choruje, a ja nie wiem, co zrobić. Potrzebuję zastrzyku poprosiła Vika, młoda sąsiadka.

Jagoda odparła, że nie jest lekarzem, ale Vika nalegała, że jej oczy są dobre i zapłaci, ile trzeba.

W sklepie Jagoda stała przed półką, patrząc na młodą kobietę z wózkiem i pięcioletnim chłopcem, który prosił o sok i lody.

Lolek, kupimy później, nie mamy pieniędzy usłyszała, jak matka chłopca mówi, że wezmą tylko makaron.

Dziewczyna nagle zapłakała:

Zgubiłam portfel! Nie wiem, gdzie go zostawiłam! lamentowała.

Na to starsza pani w długim płaszczu i drogich kolczykach wykrzyknęła, że to oszustka i że nie wierzy w takie historie.

Jagoda wstrzymała oddech, poczuła ciężar własnej pustki i podniosła rękę:

Weźcie, co macie. Kupcie jedzenie i lody. Mam jeszcze trochę złotówek wyjęła ostatnie monety i podała je nieznajomej.

Nie usłyszała, jak po chwili ktoś zawołał:

Dziękuję, Boże, że nam pomogłeś!

Po tym Jagoda wróciła do domu z pustymi kieszeniami, a jedyne co miała w spiżarni, to kilka ziemniaków i zwiędłe marchewki.

Patrzyła w niebieskie niebo, w którym unosił się zapach perfum dziewczyny z białą kurtką. Wspominała, jak kiedyś z tatą puszczali łódeczki po strumieniu. Teraz tata mieszkał daleko i rzadko dzwonił, ale przynajmniej żył.

W skrzynce pocztowej znalazła powiadomienie. Nie było nikogo, kto miałby jej coś wysyłać, ale podniosła list:

Od: Matylda Niekrasz
Adres: stara wieś, skąd pochodziła babcia

Jagoda poczuła dreszcz. Rozpakowała przesyłkę: haftowany ręcznik, woreczek z suszonymi malinami, suszone grzyby, herbata, mnóstwo cukierków w złotych opakowaniach i małą porcelanową świnkę. Dołączyła stara pocztówka:

Droga Jagodo! Tu Matylda, twoja babcia. Byłyśmy przyjaciółkami od dziecka, grałyśmy przy jeziorze, a potem obiecałyśmy sobie, że po latach wyślemy sobie listy. Przesyłam wam ikonę Matki Bożej, niech cię chroni i pomaga. Babcia zawsze modliła się, byś spotkała godnego mężczyznę. Nie bądź sama, wierzyć trzeba!

Jagoda trzymała ikonę i płakała.

Przepraszam, głupia ja, nic nie osiągnęłam, zostaję sama szepnęła.

Wtem do drzwi zapukała młoda sąsiadka w białej kurtce.

Cześć, jestem Wika. Mój tata znowu się załamuje, potrzebuje zastrzyku, a mówią, że ty potrafisz. Czy pomożesz? wyjaśniła, drżąc.

Jagoda odpowiedziała, że nie jest lekarzem, ale Wika nalegała, obiecując zapłatę. Wika wciągnęła ją do swojego mieszkania w centrum, gdzie na łóżku leżał mężczyzna w ok. pięćdziesiąt lat, szorstki, z lodowatymi oczami.

Jagoda podeszła, powiedziała, że życie nie ma końca, że tata Wiki wciąż ma powody do życia, i że Bóg wszystko poprowadzi.

Wika radośnie kręciła się po pokoju, a ojciec Wika, Viktor, zamówił zupę grzybową, mówiąc, że pachnie jak w domu mamy Jagody. Jagoda podskoczyła, pobiegła do domu, wróciła z workiem suszonych grzybów i malin, i z ikoną w dłoni.

Wspólnie zjedli aromatyczną zupę, popili malinową herbatą. Viktor i Wika wzięli się za ręce, a później podzielili się ślubem. Wiktor miał już pełne kieszenie, ale Jagoda wciąż pracowała w szpitalu, mówiąc pacjentom, że Bóg wszystko poprowadzi, trzeba tylko wierzyć.