Kasia chodziła wzdłuż witryn i podjadała jedzenie. Oczami wyobraźni zamieniała swoje oszczędności w marzenia o tym, co mogłaby kupić. Okazało się, że musi zacisnąć pasa.

Kasia przechadza się przy witrynach w centrum Warszawy i patrzy na jedzenie. W myślach wyobraża sobie, na co starczyłoby jej kilka złotych z tak cienkiego portfela. Dochodzi do wniosku, że musi oszczędzać. Z trzech dorywczych prac zostaje jej tylko jedna, a po pogrzebie mamy nie zostaje jej już nic.

Teraz jest praktycznie sama. Nigdy nie wyszła za mąż. Najpierw studiuje kierunek rachunkowość. W rzeczywistości Kasia nienawidzi liczb i wszystkiego, co z nimi związane, ale tata nalegał wtedy: Bez pieniędzy nie przeżyjesz, potrzebny jest zawód.

Lubię opiekować się kimś, żeby mu było lepiej, podbudować go, mówi nieśmiało do ojca młoda Kasia.

Lekarzem? Masz szansę? Lekarze są szanowani ryczy ojciec.

Nie, chcę być siostrą miłosierdzia. Czy to w porządku, tato? odpowiada dziewczyna.

Czegoś nie rozumiem. Pielęgniarką? marszczy brwi ojciec.

Prawie. Chcę też troszczyć się o innych próbuje wyjaśnić Kasia.

To znaczy opiekunką? Sanitariuszką? Czy ty się zwariowałaś? To głupie! Zawód ma być prestiżowy! Jesteś głupia, głupia. Twoje ręce kiedyś zbierały robaczki do słoików, łapałaś je, krzyczałaś, że to coś w rodzaju węża. Kasia! Odpocznij, córko! Człowiek ma dążyć do bycia najlepszym, pierwszym, wielkim! Pamiętaj Napoleona! rzuca ojciec, krążąc po pokoju.

Kasia się uspokaja. Szczerze stara się uczyć rachunkowości, liczby pojawiają się jej we śnie, krążą wokół, a ona budzi się spocona. Chciałaby powiedzieć ojcu, że nie każdy musi być Napoleonem, że nie chce być wojowniczką, tylko po prostu żyć i pomagać innym. To jej sprawia radość.

Gdy choruje babcia, to mała Kasia najbardziej chce przy niej być. Ciocia odsuwa się, marszczy nos i szepcze, że śmierdzi. Kasia nie rozumie, co to znaczy śmierdzi. Babcia zawsze pachniała bułeczkami, ziołami, miodem. Teraz jest chora, trzeba jej częściej mówić miłe słowa, przeebrać ją, zmienić pościel. Kasia siedzi przy babci, czyta bajki, wyciera czoło i prosi dorosłych, by mogła coś wyprać, pomóc.

Kiedy babcia umiera, wszyscy biegają i płaczą. Ciocia leży w półomdleniu, jęcząc: Zabierzcie ją szybko, bo boję się duchów!. Kasia cichutko wślizguje się do pokoju, babcia leży z półuśmiechem. Kasia przytula się do jej ręki i płacze.

Córko! Przestraszyłaś się? Odejdź stąd! wbiega ojciec.

Nie, tato. płaczę, bo będzie mi smutno bez babci i nas wszystkich. A ona już nie cierpi, jest w pięknym miejscu szepcze Kasia.

Co mówisz? Gdzie jest piękne? Czy jest chora? pyta ojciec, nie rozumiejąc.

Kasia chciała mu opowiedzieć, że zamknęła oczy i zobaczyła babcię na bajkowej drodze, otoczoną złotym światłem, przy białym domu z kolumnami, a babcia powiedziała: Wróciłam do domu, nie płacz, kochanie! ale milczała, by nie zdenerwować ojca.

Kasia próbuje dalej studiować rachunkowość, ale wkrótce rezygnuje. Po pierwsze, czuje, że nie oddycha, że żyje cudzym życiem. Po drugie, ojciec odchodzi do nowej kobiety, mama płacze nieprzerwanie i choruje ze stresu. Kasia błaga ojca, by wrócił, przynajmniej dopóki mama się nie poprawi. On mówi chaotycznie, czerwieni się, blednie i w końcu stwierdza, że życie jest jedno i trzeba z niego wyciągnąć wszystko, po czym odchodzi.

Pozostają sama Kasia i mama. Wtedy Kasia, którą znajomi nazywali młodą szaleńczą, nie narzeka, nie skarży się. Łapie każdą dorywczą pracę, kończy naukę na pielęgniarkę i pomaga mamie podaje zastrzyki, pielęgnuje, pociesza. Choroby nerwowe atakują ją po kolei, a mama w końcu nie może już chodzić.

Co, siostrzyczko, dlaczego tak płaczesz? Jesteś jeszcze młoda, mogłabyś sobie męża znaleźć, a teraz się męczysz. Dlaczego tak? Zostałaś przy babci, teraz przy mamie. Czy chcesz wąchać smród? Zawiodła cię matka, mężowie opuszczają, a ojciec to kozioł zaczyna ciocia Galia kiedy spotyka Kasię na ulicy.

Kasia przerywa jej: Nie mów tak, ciociu Galu. Mama kocha tatę i nie może bez niego. On jest dla niej jak woda. Nie pijecie wody, więc boli. Niech żyje, choćby krótko, bo to moja mama. Nie potrzebuję mężczyzny, by była szczęśliwa. Matki nie zastąpi nikt, a ojca nie obrażaj. Co się stało, niech Bóg decyduje. On wybrał swoją drogę, ale jest moim ojcem i nie pozwolę, by się go zło mówiło mówi spokojnym głosem Kasia.

Ciocia marszczy brwi, mruczy to prawda, głupia, i odchodzi.

Mama umiera w ramionach Kasi, zza okna słychać czyjś śmiech, pachnie konwalią. Na stoliku leży chusteczka mamy, a przy niej już nie ma jej samej. Codzienność staje się szara, lepka. Kasia patrzy w niebo, widzi skrzydła aniołów i dziwne kwiatowe hafty, jak te, które robiła mama. Cisza w domu jest nie do zniesienia, Kasia czuje się jak motyl w kokonie, nie zwraca uwagi na wiadomości i ludzi. Chciałaby dostać pracę w lokalnym szpitalu, bo z trzech dorywczych prac została tylko jedna, a sił już nie ma chodzi z trudem, czuje wielką słabość. Bez mamy jest jej tak źle

Katarzyno! Stój, opowiem ci, co się dzieje w okolicy spotyka ją na klatce sąsiadka Helena Kowalska, starsza pani, pełna zmartwień.

Wszystko będzie dobrze Nie słuchaj plotek, nie łap negatywu. Załóż kury na wsi latem, wyjedź nad morze. Tam piękne muszle, przyłóż dużą do ucha i posłuchasz szumu morza! Szukaj radości wszędzie mówi Helena, a Kasia idzie dalej.

Na schodach podchodzi młoda dziewczyna w białej kurtce, modnych butach, otoczona wonią jakiegoś czarodziejskiego perfumu. Kasia patrzy z podziwem, dziewczyna mruga nieprzyjaźnie i mówi:

Co wpatrzona? Czy chcesz się wywyższyć?

Przepraszam, jesteś piękna, a perfumy… Są naprawdę czarodziejskie. Przepraszam, że była nieuprzejma odpiera Kasia.

Dziewczyna odwraca się, ale zaraz za nią słychać głos:

Hej, poczekaj! To ty przepraszam, mój tata jest poważnie chory, a ja rzucam się na ludzi, bo się boję i złośliwie reaguję. Pomóż, proszę, zapłać, ile chcesz! woła za plecami Helena.

Widziałaś? Ten człowiek. Jego ojciec kupił trzy mieszkania na najwyższym piętrze, a córka chodzi do salonów piękności i podróżuje. On kiedyś był porządnym facetem kontynuuje Helena.

Dlaczego? Syn mówi, że tata choruje dopytuje Kasia.

Uważaj, prawie nie żyje! odchodzi Helena.

Kasia idzie do sklepu, nie zamierza robić zapasów, chce tylko coś kupić.

Muszę szybko znaleźć pracę, przynajmniej tymczasową, bo nie starczy pieniędzy. Co kupić? myśli.

W kącie widzi młodą kobietę z wózkiem, trzymającą rękę pięcioletniego chłopca. Kobieta wygląda na zagubioną, chłopiec prosi o sok i lody.

Łezka, kupimy później, mamo nie ma już pieniędzy, weźmiemy tylko makaron, mamy małe drobne słyszy Kasia.

Kobieta odwraca się, spotyka wzrok z Kasią, odwraca wzrok i nagle płacze:

Zgubiłam portfel! Nie wiem, gdzie jest. Szukałam po tej samej trasie, a go już nie ma. Co teraz?

Oszustka! Nie słuchaj jej, kobieto! Tacy są teraz wszędzie. Żebracy, podszywający się pod dzieci! wtrąca się elegancka dama w długim płaszczu i drogich kolczykach, ciągnąc pełen wózek zakupów.

Nieznajoma odchodzi, dziecko podciąga rękę po półki. Kasia nagle myśli, że jeśli brakuje jej pieniędzy, a dziecko jest głodne, to coś trzeba zrobić.

Czekajcie! Weźcie, kupcie jedzenie i lody. Mam dużo pieniędzy! Nie zauważę, że dałam wrzuca Kasia ostatnie złotówki do ręki nieznajomej i odchodzi w swoim starym kurtce i zużytych butach, nie oglądając się za siebie.

Głos zza niej: Dzięki, mała! Pan Bóg wszystko ogarnął. Kasia nie myśli o tym, że nie ma już co kupić. W domu zostały tylko kilka ziemniaków i dwie zwiędłe marchewki, a jutro praca nie przyniesie od razu wypłaty. Patrzy w szafirowe niebo, w powietrzu czuje zapach perfum sąsiadki. Wkrótce potoki znów popłyną; kiedyś z ojcem puszczali tam łódki. Teraz on mieszka daleko i prawie nie dzwoni, ale żyje i ma się dobrze.

W skrzynce pocztowej leży powiadomienie. Kasia jest zdziwiona nie ma komu wysyłać paczki. Idzie na pocztę.

Duża paczka, nadawca: Matrona Nikiforowa. Kasia zamiera. To imię babci. Adres ta sama wieś, z której pochodziła.

Pani! Proszę wziąć tę paczkę, nie blokujcie kolejki! woła listonoszka.

Kasia odchodzi, nie wierzy własnym oczom. Rozpakowuje: haftowany ręcznik, woreczek z suszoną maliną, suszone grzyby, herbata, mnóstwo ciastek w złotych opakowaniach, plus zabawkowy prosiaczek i starą radziecką pocztówkę.

Droga Kasiu! Z tej strony Matrona Nikiforowa, twoja babcia. Długo się znamy, dorastaliśmy w tej samej wsi. Kiedyś bawiliśmy się nad jeziorem i obiecałyśmy, że po latach wyślemy sobie paczkę. Teraz spełniam obietnicę. Przesyłam ikonę Matki Boskiej, niech cię chroni i pomaga. Twoja babcia była złotym człowiekiem, zawsze za ciebie się modliła, by spotkałaś dobrego człowieka. Nikt nie powinien być sam! Jeśli jeszcze nie znalazłaś przeznaczenia, wierz i tak będzie! czyta Kasia, trzymając ikonę i płacząc.

Przepraszam, jestem głupia, nie udało mi się nic osiągnąć, jestem sama, ale kocham was wszystkich szepcze Kasia.

Nagle dzwonią w drzwiach, Kasia skacze, otwiera. Na progu, otoczona własnym zapachem perfum, stoi młoda sąsiadka w białej kurtce.

Dzień dobry! Nazywam się Wiktoria, przychodzę, bo mój tata znów robi awanturę. Lekarze przyjeżdżają, nie rozmawiamy. Był silny, a teraz z powodu choroby słaby. Wyrzucił mnie z pokoju, ale potrzebuje zastrzyku. Czy możesz pomóc? Zapłacę, ile zechcesz! mówi Wiktoria, nerwowo.

Kasia odpowiada, że nie może podawać zastrzyków, niech wezwą lekarza.

Ty możesz podać zastrzyk, chyba wiesz, jak się to robi! Muszę jutro wyjechać, a tata i opiekunka są w konflikcie! Proszę, masz dobre oczy, zapłacę! nalega Wiktoria.

Kasia idzie z nią, chwilę zwleka przy drzwiach. Mieszkanie jest eleganckie, lekko przytłaczające. Na łóżku leży mężczyzna wyglądający na 55 lat, surowy szczękę, zimne oczy. Dziecko próbuje coś wyjaśnić, on odwraca się. Kasia podchodzi i mówi, że nic nie trwa wiecznie, że on jeszcze jest młody i ma powód, by żyć jego córka Wiktoria. Mówi, że Pan Bóg wszystko ogarnie.

Wiktoria beztrosko krąży po mieszkaniu jej tata nie wypędził Kasię.

Tato! Co zamówić na obiad? pyta.

Zupę grzybową, proszę. Nie znajdziesz takiej z prawdziwych grzybów, pachnących jak w maminy wiosce odpowiada ojciec.

Kasia nagle rusza w stronę domu, patrzy zdezorientowanym ojcowi i córce, po chwili wraca z workiem suszonych grzybów i malin, chwyta ikonę. Wszyscy jedzą aromatyczną zupę grzybową i piją malinową herbatę.

Wiktoria wyjmuje męża nazywa się Wiktor. Po tym się biorą. Mężczyzna ma pieniądze, ale Kasia i tak zostaje pielęgniarkąKasia w końcu odnalazła spokój, wiedząc, że jej serce i nieustanna pomoc innym są najcenniejszym darem.