Kara za chciwość: Opowieść o wodnym oszuście

Drzwi skrzypnęły niemal od razu, ledwo nacisnął dzwonek. Na progu stała starsza kobieta, wyglądająca na około osiemdziesiąt lat, z bystrym, drwiącym spojrzeniem.

— Dzień dobry — powiedział uprzejmie.

— I tobie, młody człowieku — odparła. — Ale czemu bez zapowiedzi? Nawet nie spytałam „kto tam”. Nie boisz się, że to jakaś wiedźma?

— Ja, chłopcze, już dawno przestałam się bać — uśmiechnęła się staruszka. — Teraz to ja straszę. Wchodź, z opieki społecznej przychodzisz, czy skąd?

— Ja, babciu, reprezentuję firmę, która sprzedaje cudowne filtry do wody. Podłączasz, a woda z kranu smakuje jak źródlana. Czysta, bez chemii. Jak za dawnych czasów, gdy piło się prosto ze strumienia.

— Oho, sam Wodnik mnie odwiedził — roześmiała się kobieta. — To dobra rzecz. Wchodź.

Młodzieniec z przesadą wytarł buty o wycieraczkę.

— Mogę nie zdejmować butów? — spytał, patrząc na dywanik.

— Zostaw, co tam. Córka później umyje podłogę, młoda jeszcze, nie jak ja — stara jędza.

— Ależ co babcia mówi — mruknął z udawanym uśmiechem. — Pełna werwy, urodziwa, rumieńce w policzkach — zaraz na potańcówkę. A gdzie kuchnia? Pokazałbym towar…

— Lizać buty umiesz — prychnęła. — W lustra dawno nie zaglądam, więc uwierzę ci na słowo. Chodź.

Gdy weszli do kuchni, młodzieniec obejrzał się i nagle spytał:

— Dlaczego babcia nie widzi odbicia? Wampirzyca?

— Nie, nie — zaśmiała się staruszka. — Córka powiesiła lustra za wysoko, a ja niziutka jestem. Nie dosięgnę, choćby skakać.

Zaczął montować filtr, coś przykręcał, pokazywał mętną wodę przed i krystaliczną po. Babcia słuchała uważnie, kiwała głową.

— Kupię — oznajmiła nagle. — Ale najpierw napij się ze mną herbaty. Samotnie nie lubię. Pięć minut, nic więcej. Herbata dobra, z ziołami.

Szybko zagotowała wodę, zaparzyła aromatyczny napar. W powietrzu rozniósł się zapach mięty i lipy.

— Rodzina jest? — spytała mimochodem. — Dzieci?

— Nie, sam jeszcze.

— I dobrze. Za wcześnie na dzieci. A herbatka jak?

— Cudowna, babciu. Gdzie taką bierzecie?

— Ja nie biorę. Krasnoludki przynoszą mi ją na urodziny.

Roześmiał się, sądząc, że żartuje. Ale wkrótce uśmiech zniknął z jego twarzy.

— Powiedz, chłopcze, po co chodzisz po domach? Dla czystej wody? Nie wierzę.

Nagle sam zaczął mówić, jakby wbrew woli:

— Nie, oczywiście. Kupuję tanie filtry, a sprzedaję drożej. Czasem coś do wody dodam, by lepiej smakowała. Ludzie dają się nabrać, a ja zarabiam.

— Wiedziałam — skinęła spokojnie. — Mówiłam: herbata magiczna. Kto ją pije, nie może kłamać. Krasnoludki, mówisz? Tak. One ten napar stworzyły. Za oszustwo — kara.

Chciał zaprotestować, ale już nie mógł — jego ciało rozsypało się w lekką mgłę, która powoli opadła do mosiężnej miski, podstawionej przez staruszkę.

— Chciałeś być Wodnikiem? Będziesz. Nasz rzeczny od dawna prosił o pomoc. Dziesięć lat obsłużysz rzekę, potem zobaczymy.

Wzięła miskę i wylała wodę do zlewu.

— Aha, „dlaczego nie mam odbicia”? Bo mam już trzysta lat. A lustra córka zawiesiła wysoko, by ludzie się nie bali.

Zaśmiała się cicho, jakby do siebie.

— Pierwszy był od liczników — teraz kieruje pioruny. Jego żywioł to powietrze. Twój — woda. Poznacie się. Przy następnej ulewie.

Przeszła obok lustra, w którym nie odbiło się nic. Tylko cień przemknął po podłodze i rozpłynął się w ciszy starego mieszkania.