Już dość!

Dzisiaj znów nie wytrzymałam.
– Znowu to głupie granie! – krzyknęłam, waląc pięścią w kaloryfer. – Pierwsza w nocy, a oni koncert rockowy urządzili!

– Mamo, uspokój się – westchnęła córka Halina, nie odrywając wzroku od telefonu. – Jutro z nimi pogadasz.

– Ileż można gadać! Miesiąc już znoszę tych… tych… – machnęłam rękami, szukając słów. – Narkomanów jakichś!

– Mamo, nie krzycz tak. Obudzisz Zosię.

– Niech się budzi! Niech wie, w jakim domu mieszka! – Podeszłam do okna, otworzyłam je gwałtownie. – Hej, tam na górze! Przestańcie wrzeszczeć!

Z okna piętra wyżej wychyliła się rozczochrana głowa młodego faceta.

– Babciu, sama nie wrzeszcz! Ludzie śpią!

– Jaką ja ci babcia, głupcze! – wpadłam w złość. – Zaraz wezwę dzielnicowego!

– Wzywaj! – huknął chłopak i zatrzasnął okno.
Muzyka zrobiła się jeszcze głośniejsza.

Usiadłam na sofie, łapiąc się za serce. Ręce drżały, oddech się zapierał. Halina wreszcie oderwała wzrok od telefonu, spojrzała na mnie.

– Mamo, jak się czujesz? Wziąć tabletki?

– Daj walerianę – szepnęłam.
Halina przyniosła lekarstwo i szklankę wody. Wypiłam krople, opadłam na poduszki.

– Nie mogę już więcej, Halinko. Ani trochę. Dawniej mieszkali tu przyzwoici ludzie. Była cisza, porządek. A teraz…
Machnęłam ręką w stronę sufitu, skąd dochodził łomot bębnów.
– Kiedy oni się wprowadzili? – spytała Halina.
– Miesiąc temu. Młoda para. Zdawali się normalni, grzeczni. Witali na klatce, uśmiechali się. A okazali się…
Przerwałam. Na górze coś z hukiem upadło, rozległy się krzyki i śmiech.
– Na pewno ćpuny – mruknęłam. – Porządni ludzie o pierwszej w nocy śpią.
Halina przeciągnęła się, ziewnęła.
– Mamo, pojadę do domu. Późno już.
– Nie zostawiaj mnie samej z tymi… wariatami!
– Mamo, co ja mam zrobić? Jutro mam pracę, Zosia do szkoły. Sama się rozpraw z sąsiadami.
Halina spakowała rzeczy i wyszła. Zostałam sama w mieszkaniu, gdzie każdy dźwięk z góry odbijał się bólem w sercu.

Wyjęłam z szuflady notesik, znalazłam numer dzielnicowego. Nie odbierał. Spróbowałam dodzwonić się na komisariat.
– Słucham – odezwał się zmęczony głos.
– Dzień dobry, mówi Walentyna Nowak z ulicy Sadowej. Tu sąsiedzi głośno włączają muzykę, nie dają spać.
– Która godzina?
– Pierwsza w nocy!
– Rozumiem. Zapiszę zgłoszenie. Patrol przyjedzie, jak będzie wolny.
– Kiedy to będzie?
– Nie potrafię powiedzieć. Wezwań dużo.
Odłożyłam słuchawkę, zacisnęłam pięści. Patrol przyjedzie, jak będzie wolny. A kiedy zrobi się wolno? Rano? Jutro? Za tydzień?
Podeszłam do okna, spojrzałam na ulicę. Pusto, cicho, tylko latarnie świecą. A w moim domu piekło. Muzyka grzmi, ludzie tupią, krzyczą. I nikogo to nie obchodzi.

Przypomniałam sobie dawne czasy. Trzydzieści lat w tym mieszkaniu. Widziałam, jak zmieniają się sąsiedzi, jak rodzą się i rosną dzieci. Wszyscy się znali, szanowali. Po dwudziestej drugiej była idealna cisza.
A teraz to. Młodzież rozmaita przyjechała, myśli, że wszystko im wolno. Rodzice pewnie bogaci, mieszkania kupują, a żadnego wychowania.
Na górze rozpoczęła się nowa piosenka. Poznałam melodię – coś współczesnego, z wyjącymi gitarami i hukiem. Ściany drżały od basów.

Nie wytrzymałam, znowu podeszłam do okna.
– Wyłączcie tę muzykę! – krzyknęłam z całych sił. – Ludzie śpią!
Nikt nie odpowiedział. Muzyka grzmiała dalej.
Włożyłam szlafrok, wyszłam na klatkę schodową. Weszłam piętro wyżej, zadzwoniłam. Długo nikt nie otwierał, wreszcie usłyszałam kroki.
– Kto tam? – spytał męski głos.
– Sąsiadka z dołu. Proszę otworzyć.
Drzwi uchyliły się na łańcuch. W szparze ukazało się oko młodego człowieka.
– Czego?
– Młody człowieku, czy można ciszej z tą muzyką? Już pierwsza w nocy.
– A co, przeszkadzamy?
– Oczywiście, że przeszkadzacie! Jak spać przy takiej głośności?
Facet prychnął, już miał zasłonić drzwi, ale zdążyłam wstawić nogę w szparę.
– Czekaj! Rozmawiam z tobą!
– Babciu, nie groź. Nikomu nie przeszkadzamy.
– Jak nie przeszkadzacie? Cały dom słyszy waszą muzykę!
– To nie nasz problem. U siebie w mieszkaniu robimy, co chcemy.
Drzwi się zatrzasnęły. Postałam chwilę na podest, po czym wolno zeszłam.

W mieszkaniu było jeszcze gorzej. Muzyka grała pełną głośnością, dołączyły się głosy – widocznie sąsiadom przybyli goście.
Położy
Patrzyłem na młot wiszący w szafie z dziwną satysfakcją, wiedząc, że mój spokój nie jest już darem, lecz czymś, co sam potrafię obronić mimo siwych włosów.