Julka wraca do rodzinnego domu z ciężkimi torbami i krzyczy: „Jestem w domu!”. Rodzina rzuca się jej na powitanie: „Julka, córeczko! Wiedzieliśmy, że dziś przyjedziesz!” Wieczorem, gdy wszyscy siedzą za dużym, rodzinnym stołem, ktoś puka do drzwi. „To pewnie sąsiedzi przyszli z życzeniami”, mówi mama, idąc otworzyć – wraca nie sama, lecz z „gośćmi”. Julka patrzy na osoby wchodzące do pokoju i nie wierzy własnym oczom…

Julia wysiadła z autobusu, z siatkami pełnymi zakupów, które wyciągnęła ze schowka, i ruszyła w stronę dobrze znanego domu. Jestem! zawołała głośno, otwierając drzwi. Julia, córeczko! wszyscy rzucili się, żeby ją wyściskać. Czuliśmy, że dziś wrócisz!

Wieczorem, gdy cała rodzina zasiadła przy ogromnym stole, ktoś zastukał do drzwi. Pewnie sąsiedzi przyszli z życzeniami mama wzruszyła ramionami i pobiegła otworzyć. Wróciła nie sama, a w towarzystwie nieoczekiwanych gości. Julia spojrzała na tych, którzy weszli, i prawie zakrztusiła się herbatą z wrażenia.

***

Julia przez całą drogę patrzyła smutno przez okno autobusu, który ciągnął ją daleko od rodzinnych stron. Na kolanach trzymała wielką, kraciastą torbę, z którą rozstać się nie potrafiła nawet na chwilę. Spakowała tylko najpotrzebniejsze rzeczy, ale babcia wcisnęła na wierzch cały worek ciepłych, domowych pierogów, które rozeszły się aromatem po całym autobusie, kusząc nawet zatwardziałych dietetyków.

Julia nie wytrzymała, rozsunęła suwak torby i wyciągnęła dwa pierogi, pachnące jak Wigilia. Chcesz? zagadała chłopaka, który najwyraźniej dosiadł się na wcześniejszym przystanku. Ustąpił jej miejsca przy oknie, co wywołało u niej serdeczne drżenie serca.

Jasne! rzucił z entuzjazmem, aż mu ślinka pociekła.

Julia jestem! uśmiechnęła się.

A ja Stefan! Na studia jedziesz?

A jakże! U nas w okolicy to albo rolnik, albo mechanik, a ja raczej do traktorów nie mam serca…

Ja też jadę zdawać! odetchnął Stefan. Chociaż wieś lubię!

Do miasta jechało się bite cztery godziny. Przez ten czas Julia i Stefan zdążyli się zaprzyjaźnić i pożegnać, wymieniając numery komórek. Po przyjeździe każde ruszyło w swoją stronę.

***

Czas przeleciał błyskawicznie, tak jak robi to zawsze, gdy w grze są egzaminy i wielkie zmiany. Julia i Stefan dostali się do swoich wymarzonych uczelni, radość wylewała się z nich jak barszcz z chochli w Wigilię. Stresy, niepokoje i dreszcze na salach egzaminacyjnych zostały gdzieś w kącie. Przed nimi tylko marzenia i bogate plany jak u wszystkich świeżo upieczonych studentów.

Julia, cześć! Stefan pewnego dnia zadzwonił. To co, uczcimy nasze sukcesy w jakiejś knajpie?

Julia aż podskoczyła z radości. Podobał jej się Stefan był taki swojski, serdeczny. No i bez cienia tej zadęcia, co to niektórzy mają już po pierwszym wykładzie.

Umówili się w samym centrum, w kawiarni Hipcio. Siedzieli przy oknie, patrząc jak statki spacerowe rozcinają leniwą Wisłę pod tuzinem wykrzyczanych opowieści przewodników.

Zastanawiam się, czemu ta knajpa to Hipcio? zapytała Julia znienacka.

Stefan ryknął śmiechem: Pewnie dlatego, że od tych wszystkich ciast i lodów można tu się roztyć jak hipopotam!

Coś w tym jest! Julia zaśmiała się i z apetytem wsunęła ciastko.

No i tak już zostało zaczęli mawiać: Spotkajmy się na naszym miejscu, czyli w Hipciu. Tam też po raz pierwszy się pocałowali. Julia zapamiętała ten pocałunek na całe życie: słodki, czuły, taki trochę jak czekoladki z pewnego sklepu.

Czas płynął, spotykali się, a Julia czuła, że Stefan jest jej najbliższą osobą no, oprócz rodziców! Ale przecież to się nie liczy!

Julia, może przeprowadzisz się do mnie? zaproponował któregoś dnia Stefan, kiedy byli już na trzecim roku. Latem się pobierzemy!

Chcesz mi się tak oświadczyć? zażartowała Julia.

W sumie… tak!

To według filmowej tradycji muszę spytać: nie boisz się, że będę Ci ciągle plątać się przed oczami?

Julia, plątaj się, ile chcesz! odparł Stefan i zakręcił ją na chodniku jak baletnica.

Wracając do wynajmowanego mieszkania, które dzieliła z dwoma dziewczynami, Julia bujała w obłokach.

Coś się dziś z tobą dzieje! Promieniejesz szczęściem! zauważyła jedna z koleżanek, Weronika.

Dziewczyny! Wygląda na to, że niedługo się do Stefana wyprowadzę! zaćwierkała radośnie.

Zaprosisz nas na wesele? zdziwiła się druga, Marta.

Wesele planujemy na lato! Na razie będziemy razem mieszkać.

Julia, nie rób tego! Przed Wami jeszcze od groma czasu! Wszystko może się zdarzyć! Po co się teraz spieszyć? Weronika pokręciła głową.

Julia tylko prychnęła: Ale z Ciebie staruszka! Teraz wszyscy tak robią!

Tylko nie mów, że jestem staromodna! Po takich wolnych związkach zawsze coś się przewraca! Moja mama prawniczka wie swoje… obraziła się Weronika.

Dobra, Weronika, już się nie dąsaj! Julia wyciągnęła rękę na zgodę.

***

Julia lanserowała w głowie hasła w stylu: liczy się miłość, a nie papiery, to uczucie jest jedno na milion, niby wszystko z głową, ale ziarenko niepewności zasiane przez dziewczyny kiełkowało coraz mocniej.

Stefan też już przestał naciskać.

W grudniu, kiedy śnieg skrzypiał pod butami, miasto błyszczało lampkami, a Julia z koleżankami marzła jak młode pingwiny podczas wycieczki, znalazły się akurat pod Hipciem.

Wejdźmy! Często ze Stefanem tu bywam! zaproponowała Julia.

No, a patrz, on tam siedzi! Marta rzuciła dziwnie.

Julia spojrzała przez okno na ich miejscu przy oknie siedział Stefan, a naprzeciw niego rozmawiała młodsza dziewczyna. Żartowali, śmiali się, byli dokładnie tacy, jak ludzie, którym nie brakuje tematów.

Julia odwróciła się bez słowa.

Jadę do domu powiedziała cicho.

Jedziemy z Tobą! zawołały Weronika i Marta jednocześnie.

W mieszkaniu koleżanki przekonywały Julię, że to pewnie przypadek, że nie powinna zazdrościć każdemu stuknięciu łyżeczki o filiżankę. Ale Julia pamiętała, jak Stefan patrzył na tę dziewczynę tak delikatnie, jakby trzymał sernik w rękach. No i siedzieli w ich kawiarni i na ich miejscu…

Zdrada, na święte pierogi! myślała Julia.

Przestała odbierać telefony, a gdy próbował złapać ją w domu, prosiła koleżanki, by mówiły, że jej nie ma.

W końcu, łapiąc ją w uczelni, Stefan wziął ją za rękę i spytał: Julia, co się dzieje? Masz kogoś?

Julia rozdziawiła oczy, porządnie wzburzona:

O, jeszcze pytasz?! Bardzo sprytnie się wykręcasz! Puść mnie, bo się spóźnię na egzamin.

Wyrwała się i zniknęła za drzwiami uczelni. Stefan wrócił do domu, z głową pełną niejasności.

***

Julia, obroniwszy sesję na luzie, wróciła na święta Bożego Narodzenia do rodzinnego domu. Pod dachem rodzinnym łatwiej przechodzi się każdy dramat nawet te miłosne.

I rzeczywiście, humor od razu wskoczył na wyższe tony, gdy wysiadła na przystanku w rodzinnym Cegłowie.

Mróz szczypał w policzki, śnieg pod butami śpiewał swój hymn, a drzewa i domy wyglądały jak wyjęte z kartki świątecznej. Słońce specjalnie na tę okazję pojawiło się na chwilę na niebie.

Dym z komina domku babci wznosił się jak świeczka na torcie.

Julia uśmiechnęła się szeroko, objęła torbę z prezentami wszystko, co przez cały grudzień wyłudziła na promocjach i rzutach w Biedronce na podarki dla całej rodziny i ruszyła w stronę domu. Przechodząc przez furtkę rzuciła okiem na świerk, który rósł przy płocie od dziecka. Był wyższy i gęściejszy niż kiedykolwiek, ubrany w bombki jak na stare czasy.

Wesołych Świąt! rzuciła, wchodząc do środka.

Julia, córeczko! wszyscy rzucili się na nią z uściskami.

Powrót był radosny, choć zimowe dni są krótkie jak szereg w sklepie po Wigilii i już po piątej robiło się ciemno.

Nic nie szkodzi! Zapalimy światełka na choince! zażartował tata.

Wieczorem cała rodzina siedziała przy stole, aż tu nagle stuk-puk w drzwi. Mama wzruszyła ramionami: Sąsiedzi pewnie z opłatkiem i otwiera drzwi.

Wróciła nie sama, a z Mikołajem i jego pomocnicą.

Stefan? Julia aż się zapowietrzyła ze zdziwienia, patrząc na znajome twarze Mikołaja i jego pomocniczki, czyli tej dziewczyny z kawiarni. Jak mnie znalazłeś? I co to wszystko znaczy?

Stefan roześmiał się głośno jak nigdy, a dziewczyna też się rozpromieniła.

Twoje koleżanki sprzedały mi, gdzie Cię szukać. A to moja młodsza siostra, Irmina!

Siostra…? Julia zgłupiała.

Tak, siostra! Irmina potwierdziła. Nawet podobni jesteśmy, jak dobrze spojrzeć.

W Julii kamień z serca spadł z hukiem tyle czasu się zamartwiała! Trzeba było poprosić po prostu o wyjaśnienie, zbeształa się w duchu.

A Stefan ciągnął dalej: W obecności rodziny chciałem Cię prosić czy zostaniesz moją żoną? Wyciągnął małe pudełko z pierścionkiem i podał Julii.

No jasne! Oczywiście, że tak! Julia rzuciła mu się na szyję (Mikołajowi-Stefanowi, rzecz jasna). To najlepsze Boże Narodzenie w moim życiu!

Jeszcze będzie dużo najlepszych świąt bylebyśmy zawsze rozmawiali, bez tajemnic! powiedział Stefan.

Zgoda! odparła Julia z uśmiechem.

I tyle świąteczna historia z pierogami, Hipciem i wielką miłością, made in Polska!